Задаўленнікі на дрэвах гойдаюцца. Йшоў салдат на каравул; сустрэліся яму рабяты:
- А, братнянька ты мой, ідзеш ты адзін: тут вешальнікі гойдаюцца.
- А няўжо нас будуць талаку збіраць.
- Ідзі ж ты, служывы, з апаскаю.
- А не баюся: жыў – прапаў! Царская – ні панская, - гэты вы ісці на прыгон адмаўляецеся, а царская не адмовіцца.
З гэтымі словамі ён і пайшоў.
Дайшоў ён да пазначанага месца, глянуў на тую бярозу, дзе дзеўка з хлопцам удавіліся (першая дзеўка, потым хлопец): абое яны, схапіўшыся рукамі, гойдаюцца на крывой бярозе: гойдаюцца і прыбаюківаюць адзін аднаму: а – а! а – а!
А я іду сабе і нядзельную малітву чытаю. Ружжо заражана і штык пад рукою.
- Толькі палезь, акаянная сіла: я цябе па свойму дзёрну!
Аповед запісаны
Уладзімірам Дабравольскім у Смаленскай губерні.