Мая Краіна Беларусь

4 кастрычніка 1993 года — чарговы дзень, калі ў Расіі палітычны канфлікт быў вырашаны зброяй

Пасля распаду СССР Расія атрымала даволі дзіўную сістэму ўлады. Дзейнічала моцна перапісаная савецкая Канстытуцыя 1978 года. Найвышэйшым органам улады заставаўся З'езд народных дэпутатаў, а паміж яго сесіямі працаваў Вярхоўны Савет. Адначасова ў 1991 годзе з'явіўся ўсенародна абраны прэзідэнт — Барыс Ельцын.

У выніку існавалі два цэнтры з уласнай дэмакратычнай легітымнасцю: прэзідэнт мог сказаць «мяне абраў народ», і быў бы правы. Але тое самае мог сказаць і парламент. Канстытуцыя давала парламенту надзвычай шырокія паўнамоцтвы.

Урад Ельцына праводзіў радыкальныя рынкавыя рэформы — лібералізацыю коштаў і прыватызацыю дзяржпрадпрыемстваў. Сацыяльныя наступствы былі вельмі балючымі, і ў парламенце хутка сфарміравалася моцная левая апазіцыя курсу ўрада.

Галоўнымі палітычнымі праціўнікамі Ельцына сталі старшыня Вярхоўнага Савета Руслан Хасбулатаў і віцэ-прэзідэнт Аляксандр Руцкой, які раней быў саюзнікам самога Ельцына.

21 верасня 1993 года Ельцын выдаў ўказ №1400. Ён загадваў спыніць дзейнасць З'езда народных дэпутатаў і Вярхоўнага Савета і правесці выбары новага парламента.

Праблема была ў тым, што дзеючая Канстытуцыя не давала прэзідэнту права проста распусціць гэтыя органы. Канстытуцыйны суд прызнаў указ неканстытуцыйным. Парламент у адказ абвясціў, што з-за парушэння Канстытуцыі паўнамоцтвы Ельцына спыніліся, а выконваць абавязкі прэзідэнта павінен віцэ-прэзідэнт Руцкой.

Так Расія фактычна атрымала двух людзей, кожны з якіх называў сябе законным кіраўніком дзяржавы. Ельцын кантраляваў урад і большую частку сілавога апарату. Руцкой і Хасбулатаў знаходзіліся разам з дэпутатамі і іх прыхільнікамі ў Доме Саветаў — сённяшнім Белым доме.

Некалькі дзён супрацьстаянне заставалася адносна лакалізаваным. Белы дом быў акружаны сілавікамі, ішлі спробы перамоваў. Але 3 кастрычніка прыхільнікі парламента прарвалі міліцэйскія кардоны каля Белага дома. Частка дэманстрантаў захапіла будынак мэрыі. Затым узброеныя прыхільнікі парламента рушылі да тэлецэнтра Астанкіна, каб атрымаць доступ да тэлебачання.
Там пачалася перастрэлка. Загінулі не толькі ўдзельнікі канфлікту, але і журналісты ды выпадковыя людзі. На вуліцах Масквы ішоў сапраўдны ўзброены бой.

Ельцын прымае рашэнне выкарыстаць армію супраць парламента. Раніцай 4 кастрычніка каля Белага дома з'явіліся танкі і адкрылі агонь па будынку парламента. Гэта выглядала асабліва сімвалічна з-за падзей усяго двухгадовай даўніны: у жніўні 1991 года Ельцын стаў сусветна вядомым, калі ўзлез на танк каля гэтага ж Белага дома, абараняючы парламент ад путчыстаў ГКЧП. У кастрычніку 1993-га танкі ўжо стралялі па тым самым будынку па загадзе Ельцына.

Пасля абстрэлу спецпадраздзяленні пачалі займаць будынак. Да вечара супраціў быў зламаны. Руцкой і Хасбулатаў здаліся і былі арыштаваныя.

Пазнейшая камісія Дзярждумы называла 158 загінулых і 423 параненых або іншых пацярпелых за падзеі 21 верасня — 5 кастрычніка.

У пазнейшыя гады расійскія лібералы былі схільныя бачыць гэтую сітуацыю як супрацьстаянне "прагрэсіўнага Ельцына" і "чырвоных фашыстаў". Бо ў лагеры Руцкога-Хасбулатава сапраўды знаходзіліся нямала чырвона-карычневых: чарнасоценцы, камуністы, РНЕшнікі і прыхільнікі адраджэння імперскай Расіі. Аднак на інстытуцыянальным узроўні сітуацыя складанейшая. Канфлікт двух галінаў улады, абедзьве з якіх мелі дэмакратычны мандат і былі абраныя народам, вырашыўся не перамовамі і кансэнсусам - як гэта здараецца ў цывілізаваных краінах, а праз кроў і забойствы. Тым самым была працягнутая гісторыка-палітычная традыцыя Расіі, у якой зброя перамагае слова, а сіла перамагае мудрасць. Няздольнасць дамовіцца, ісці на саступкі і давяраць палітычнаму партнёру - тое што стагоддзямі адрознівала і працягвае адрозўніваць аўтарытарныя палітычныя рэжымы ад цывілізаваных. Нажаль, Расія і сёння працягвае ісці па цывілазцыйным шляху Залатой Арды, згодна з якім адзінае сапраўднае права ў дзяржаве - гэта права моцнага.

Сваім — інтэрвью, ворагам — закон

1 кастрычніка МУС унесла у афіцыйны пералік асобаў, у дачыненні да якіх распачатая спецыяльная вытворчасць і якіх выклікаюць у орган крымінальнага пераследу ўнеслі Аляксандра Буцько, Арцёма Войніча, Аляксандра Грыба (Грыгор'ева), Алега Калуша і Яўгена Лістапада.

Іх абвінавачваюць паводле артыкулаў Крымінальнага кодэкса аб "удзеле ў злачыннай арганізацыі", "дзейнасці тэрарыстычнай арганізацыі", "змове з мэтай захопу ўлады", "экстрэмісцкай дзейнасці" і "ўдзеле ў ваенных дзеяннях за мяжой". Хлопцы звязаныя з Палком Каліноўскага - беларускім дабраахвотніцкім фармаваннем, якое ваюе на баку Украіны.

А 2 кастрычніка гарадскае газета Слуцка выпускае інтэрвью з беларусам-наёмнікам ПВК "Вагнер", які ваяваў на баку Расіі. Злачынца сядзіць на стуле перад камерай, у масцы з аўтаматам, а не ў СІЗА і не ў калоніі.

Цікава, чаму?

І ў гэтым сутнасць лукашэнкаўскага рэжыму. Калі ў нармальнай краіне закон - прынятыя грамадствам правілы паводзінаў, якія дзейнічаюць у інтарэсах усіх, у лукашэнкаўскай Беларусі закон - інструмент абіральнага пакарання. І прымяняецца ён толькі тады і там, дзе ягонае прымяненне дапамагае умацаванню рэжыма. Сваіх прыхільнікаў мы будзем песціць і праслаўляць за тое ж самае, а што сваіх ворагаў адпраўляем у турму.

По-русски говорят: "В тесноте да не в обиде".

А па-беларуску кажуць: "Дзе цесна, там пацешна!"

✊ То гаворым па-наску!

У рэжыма Лукашэнкі відавочная абсэсія на знішчэнне могілак.

У 2019 годзе ён распарадзіўся знішчыць крыжы ў Курапатах, якія ўласнаручна ўсталёўвалі хрысціянскія актывісты.

Зараз ён дазволіў забудаваць былыя каталіцкія могілкі на Залатой Горцы ў цэнтры Менску дзеля новага комплексу Акадэміі нацыянальнай бясьпекі (АНБ) пры КДБ.

У гэтым цэнтры прадугледжана ўсё для працы, адпачынак і трэніровак карнікаў: ад ціраў да басейнаў, а сам па ступені аховы больш нагадвае крэпасць, у якой акупанты сабраліся адстрэлівацца ад разьюшчанага народу.

Замест таго, каб інвеставаць, каб у будучыню беларусаў, рэжым інвестуе ў сваю ўласную абарону. Ці дапаможа гэта Лукашэнке? Прыклад Хусейна і Кадафі паказвае, што наўрацці.

Важная дата ў беларускай гісторыі. Сёння - 613 год са дня заключэння Гарадзельскай уніі.

У 1413 годзе на з’ездзе ў горадзе Гарадле (зараз Люблінскае ваяводства Польшчы) пасля супольнай перамогі над Тэўтонскім ордэнам у Вялікай вайне 1409—1411 гадоў літоўская і польская шляхта зацвердзілі гербавае братэрства і абавязаліся не абіраць уладара сваёй дзяржавы без згоды другога боку.

З’езд умацаваў адзінства Польшчы і ВКЛ перад знешняй пагрозай: Тэўтонскім ордэнам і Масковіяй, але ў той жа час - зрабіў каталіцтва прывілеяваным веравызнаннем, заклаўшы падмурак для рэлігійнай дыскрымінацыі ў ВКЛ.

Прыблізна так выглядае Великая Русская Культура.

Гішпанія дапаможа грашыма беларускім палітвязням.

Паведамляе Офіс Святланы Ціханоўскай

Дыпламатычны дарадца Святланы Ціханоўскай Дзяніс Кучынскі правёў сустрэчу з дэлегацыяй Камітэта па міжнародных справах Кангрэса дэпутатаў Іспаніі. У сустрэчы ўзялі ўдзел старшыня Камітэта Хуан Карлас Руіс Боікс (PSOE) і члены Камітэта ад партый —  Сесар Санчэс Перэс (Народная партыя), Чэма Гіхара Гарсія (Podemos), Дыега Тайба Манелас (PSOE). 

Ключавыя тэмы сустрэчы:
— Парламенцкае супрацоўніцтва. Кучынскі прапанаваў развіваць прамыя сувязі з іспанскім парламентам і стварыць у Кангрэсе дэпутатаў групу сяброў дэмакратычнай Беларусі. Такая група ўжо дзейнічае ў Сенаце Іспаніі.
— Легалізацыя беларусаў у Іспаніі. Кучынскі звярнуў увагу на праблему атрымання трэвэл дакументаў для беларусаў, якія не могуць бяспечна вярнуцца ў краіну. Таксама заклікаў Іспанію не патрабаваць даведкі з Беларусі для легалізацыі і шукаць больш гнуткія і бяспечныя рашэнні.
— Патранаж над палітвязнямі. Іспанскіх парламентарыяў заклікалі браць патранаж над беларускімі палітычнымі вязнямі, пісаць ім, публічна ўздымаць іх справы і падтрымліваць сем’і рэпрэсаваных. 
— Міжнародны гуманітарны фонд. Кучынскі падзякаваў Іспаніі за далучэнне да Міжнароднага гуманітарнага фонду падтрымкі рэпрэсаваных у Беларусі і зробленыя ўнёскі, а таксама заклікаў працягваць гэтую падтрымку. Амбасадар Іспаніі ў Літве, які таксама прысутнічаў на сустрэчы, паведаміў, што ў найбліжэйшы час Іспанія зробіць другі ўнёсак у Фонд.
— Санкцыі і ціск на рэжым. Кучынскі падзякаваў Іспаніі за пазіцыю ў межах санкцыйнай палітыкі ЕС. Ён падкрэсліў, што вызваленне палітвязняў павінна працягвацца, але асобныя вызваленні не азначаюць спынення сістэмных рэпрэсій і не павінны весці да заўчаснага аслаблення ціску.

Таксама абмеркавалі падтрымку незалежных беларускіх медыя і супрацьдзеянне дэзынфармацыі, захаванне Беларусі ў міжнародным парадку дня. Асобна закранулі супрацоўніцтва ў сферах бізнесу, культуры, адукацыі і экспертнай дыпламатыі, а таксама беларускі фактар у кантэксце вайны Расіі супраць Украіны і бяспекі рэгіёну.

По-русски говорят: "Всякому овощу своё время"
А па-беларуску кажуць: "Будзе час, будзе й квас!"

✊ То гаворым па-наску!

Маленькая перамога. У Оршы пасля абурэння мясцовых жыхароў пачалі ствараць новы мурал з Уладзіміра Караткевічам.

Папярэдні чорна-белы мурал быў знішчаны падчас рамонту дома.

Новы партрэт будзе каляровым, на фоне прыроды, а на сцяне зноў з'явіцца радок Караткевіча: «Быў. Ёсць. Буду» — піша «Віцебская Вясна».

Завяршыць працу плануюць да 26 лістапада – 96-й гадавіны з дня нараджэння пісьменніка.

На фоне занядбання дзяржавай беларушчыны гэты добры прыклад паказвае, што ніхто не забароніць нам шанаваць сваё і памятаць нашых нацыянальных дзеячаў. Жыхары Воршы маглі б прамаўчаць, падцмаць "а што я магу змяніць", "мая хата з краю" і "я маленькі чалавек", альбо пабаяцца скардзіцца дзяржаўным ворганам, каб не патрапіць пад іхнюю ўвагу. І тым не менш яны абурыліся і адбілі сваё.

З такіх маленькіх перамог куецца нацыянальная памяць. Будзе актыўнымі, беларусы!

🤡Прапагандысты адрэдагавалі рэальнасць

На матчы 29 кастрчыніка "Беларусь-Фінляндыя" фінскія заўзятары зладзілі сапраўдны парад ганьбы рэжымнай сімболіцы.

Спачатку асвісталі лукашэнкаўскі гімн, пасля чаго вевесілі аграмадны банер з палярнай савой, якая палюе на прусака і подпісам: "Твой дзень настане!" А пасля некалькі разоў выконвалі вядомую песню пра Пуціна, у якой ён параўноўваецц з мужчынскімі геніталіямі.

У другім тайме за брамамі беларускай зборнай вывесілі сцяг з БЧБ і пагоняй і яшчэ нацыянальную сімболіку.

Але БТ не было б БТ, калі б дазволілі сваім глядачам пабачыць такі экстрэмізм у прамым эфіры. Як толькі трансляцыя паказвала трыбуны з бел-чырвона-белым сцягам, лукашэнкаўцы адразу ж пераключалі на загадзя падрыхтаванае відэа з трыбунаў.

Праўда, песню "Пуцін - х**ло", усё роўна можна было чуць у эфіры.

Дзеля справядлівасці, на матчы была прадстаўленая і рэжымная сімболіка. Хто ж яе прынёс на трыбуны? Напэўна, простыя беларусы, якія стаміліся ад засілля змагароў і экстрэмістаў у публічным полі?! Ну, амаль што. З шалікам ў колерах лукашэнкаўскага рэжыму стаяла жонка паўабаронцы зборнай Беларусі Хрысціна Козел. Па сумяшчальніцтву - былая супрацоўніца дзяржтэлебачання. 👌

ОНТ делит граждан на нормальных и врагов, "своих" и "предателей". "полноценных" и "неполноценых". Знакомая лексика, правда?

Денно и нощно трубящие о том как они против фашизма, пропагандисты сами в точности копируют методы фашистской пропаганды: расчеловечивание противников режима и лишение их базого человеческого достоинства.

Прав был Уинстон Черчиль, говоривший, что фашисты будущего будут называть себя антифашистами.