▶️ Трылер, фантастыка або філасофскі раман аб адказнасці? "Франкенштайн" Мэры Шэлі
Новы выпуск на канале CHADANOVIČ
Пагаворым пра кнігу ангельскай пісьменніцы Мэры Шэлі "Франкенштайн, або Сучасны Праметэй". Раман, напісаны на пачатку ХІХ стагоддзя, дагэтуль натхняе творцаў па ўсім свеце, якія экранізавалі сюжэт пра штучнага чалавека больш за 170 разоў.
✅ Сёння расказваем:
- як звязаныя Дзень Франкенштайна і Ноч расстраляных паэтаў у Беларусі;
- што натхніла аўтарку ў 18 год на напісанне "Франкенштайна" і да чаго тут Джордж Байран;
- як прасунутыя бацькі Мэры Шэлі паўплывалі на яе адукацыю;
- чаму Мэры Шэлі выдала раман ананімна;
- у чым агульная праблематыка твораў Мэры Шэлі і Сэмюэля Тэйлара Колрыджа;
- "Стварэнне – Франкенштайн" і "Чалавек – Бог" – ці ёсць паралелі ўзаемаадносінаў у творы;
- Гуінплен і Франкенштайн: чаму грамадства не гатовае прыняць чалавека, які адрозніваецца;
- якія фільмы пра Франкенштайна варта паглядзець;
- "Франкенштайн" па-беларуску: ад папяровага варыянту да аўдыёверсіі кнігі на "Кніжным возе".
🗯 Вось некалькі думак з відэа:
💡 У кнізе апісваецца стварэнне штучнага чалавека, але адсутнічае сама тэхналогія. Так, амбітны навуковец спачатку цікавіцца сярэдневечнымі алхімікамі, потым вучыцца ва ўніверсітэце Інгольштадта і спасцігае фізіку, хімію і іншыя навукі, але разам з тым пісьменніца знаходзіць сюжэтнае алібі, каб ва ўсіх падрабязнасцях не раскрываць навуковых таямніц, тэхналагічных дэталяў стварэння чалавека. Ейны герой Віктар Франкенштайн не робіць гэтага з этычных меркаванняў, каб каму-небудзь не прыйшло да галавы паўтарыць ягоны подзвіг. І тут мы прыходзім да філасофскай праблематыкі. Наогул перад намі, найперш, філасофскі раман пра адказнасць: адказнасць навукоўца за сваё стварэнне, адказнасць за этычнасць і неэтычнасць сваіх эксперыментаў, адказнасць перад тым, каго ты ствараеш, адказнасць перад людзьмі, адказнасць перад Богам, калі мы прызнаем наяўнасць гэтай інстанцыі.
💡 Стварэнне Віктара Франкенштайна – дзіця, кінутае сваім бацькам, стваральнікам, 2,5-метровая брыдкая вонкава пачварына, але зусім не адназначна ад свайго нараджэння жахлівая паводле сваёй прыроды. Вельмі важная асветніцкая ідэя, якую пракручвае Мэры Шэлі – ідэя Tabula rasa («чыстая дошка»), якой ёсць наша свядомасць: чалавек нараджаецца аднолькава схільны да дабра і зла, і што навакольнае грамадства напіша на гэтай дошцы, такой і сфармуецца чалавечая асоба. Пісьменніца як бы пракручвае ў сваім рамане асветніцкія ўтопіі і сама ж іх развенчвае. У пэўным сэнсе гэта раман пра нашу ксенафобію, пра нашу негатовасць прыняць кагосьці іншага, што адрозніваецца ад нас паводле нейкіх з прыкметаў, скажам, знешняя брыдкасць. Рамантык Віктор Гюго напісаў пра гэта раман – "Чалавек, які смяецца".
💡 Бог, паводле Сатаны, стварае свет і чалавека недасканалымі. Чалавек спакушаецца прыпадобніцца да Бога, у пэўным сэнсе адпомсціць яму за сваю недасканаласць. Усе гэтыя матывы ёсць у Шэлі – у адносінах нашага штучнага чалавека да свету, да Бога. Але хто ёсць Богам для гэтага Стварэння? Безумоўна, навуковец, ягоны бацька Віктар Франкенштайн. Ён нясе адказнасць, у пэўным сэнсе Стварэнне прад'яўляе богаборчыя прэтэнзіі свайму стваральніку. Можна сказаць, перад намі алегорыя чалавека, які паўстае на Бога.
❤️ Чытаем і слухаем "Франкенштайна" ў добрым беларускім перакладзе, будзем адказнымі за свае рашэнні і зробленыя рэчы, глядзім новы выпуск Андрэя Хадановіча. Калі гэта для вас бяспечна, з вас падабайка, камент, шэр і падпіска:
➡️ https://youtu.be/iSYI-6wF_kY
Новы выпуск на канале CHADANOVIČ
Пагаворым пра кнігу ангельскай пісьменніцы Мэры Шэлі "Франкенштайн, або Сучасны Праметэй". Раман, напісаны на пачатку ХІХ стагоддзя, дагэтуль натхняе творцаў па ўсім свеце, якія экранізавалі сюжэт пра штучнага чалавека больш за 170 разоў.
✅ Сёння расказваем:
- як звязаныя Дзень Франкенштайна і Ноч расстраляных паэтаў у Беларусі;
- што натхніла аўтарку ў 18 год на напісанне "Франкенштайна" і да чаго тут Джордж Байран;
- як прасунутыя бацькі Мэры Шэлі паўплывалі на яе адукацыю;
- чаму Мэры Шэлі выдала раман ананімна;
- у чым агульная праблематыка твораў Мэры Шэлі і Сэмюэля Тэйлара Колрыджа;
- "Стварэнне – Франкенштайн" і "Чалавек – Бог" – ці ёсць паралелі ўзаемаадносінаў у творы;
- Гуінплен і Франкенштайн: чаму грамадства не гатовае прыняць чалавека, які адрозніваецца;
- якія фільмы пра Франкенштайна варта паглядзець;
- "Франкенштайн" па-беларуску: ад папяровага варыянту да аўдыёверсіі кнігі на "Кніжным возе".
🗯 Вось некалькі думак з відэа:
💡 У кнізе апісваецца стварэнне штучнага чалавека, але адсутнічае сама тэхналогія. Так, амбітны навуковец спачатку цікавіцца сярэдневечнымі алхімікамі, потым вучыцца ва ўніверсітэце Інгольштадта і спасцігае фізіку, хімію і іншыя навукі, але разам з тым пісьменніца знаходзіць сюжэтнае алібі, каб ва ўсіх падрабязнасцях не раскрываць навуковых таямніц, тэхналагічных дэталяў стварэння чалавека. Ейны герой Віктар Франкенштайн не робіць гэтага з этычных меркаванняў, каб каму-небудзь не прыйшло да галавы паўтарыць ягоны подзвіг. І тут мы прыходзім да філасофскай праблематыкі. Наогул перад намі, найперш, філасофскі раман пра адказнасць: адказнасць навукоўца за сваё стварэнне, адказнасць за этычнасць і неэтычнасць сваіх эксперыментаў, адказнасць перад тым, каго ты ствараеш, адказнасць перад людзьмі, адказнасць перад Богам, калі мы прызнаем наяўнасць гэтай інстанцыі.
💡 Стварэнне Віктара Франкенштайна – дзіця, кінутае сваім бацькам, стваральнікам, 2,5-метровая брыдкая вонкава пачварына, але зусім не адназначна ад свайго нараджэння жахлівая паводле сваёй прыроды. Вельмі важная асветніцкая ідэя, якую пракручвае Мэры Шэлі – ідэя Tabula rasa («чыстая дошка»), якой ёсць наша свядомасць: чалавек нараджаецца аднолькава схільны да дабра і зла, і што навакольнае грамадства напіша на гэтай дошцы, такой і сфармуецца чалавечая асоба. Пісьменніца як бы пракручвае ў сваім рамане асветніцкія ўтопіі і сама ж іх развенчвае. У пэўным сэнсе гэта раман пра нашу ксенафобію, пра нашу негатовасць прыняць кагосьці іншага, што адрозніваецца ад нас паводле нейкіх з прыкметаў, скажам, знешняя брыдкасць. Рамантык Віктор Гюго напісаў пра гэта раман – "Чалавек, які смяецца".
💡 Бог, паводле Сатаны, стварае свет і чалавека недасканалымі. Чалавек спакушаецца прыпадобніцца да Бога, у пэўным сэнсе адпомсціць яму за сваю недасканаласць. Усе гэтыя матывы ёсць у Шэлі – у адносінах нашага штучнага чалавека да свету, да Бога. Але хто ёсць Богам для гэтага Стварэння? Безумоўна, навуковец, ягоны бацька Віктар Франкенштайн. Ён нясе адказнасць, у пэўным сэнсе Стварэнне прад'яўляе богаборчыя прэтэнзіі свайму стваральніку. Можна сказаць, перад намі алегорыя чалавека, які паўстае на Бога.
❤️ Чытаем і слухаем "Франкенштайна" ў добрым беларускім перакладзе, будзем адказнымі за свае рашэнні і зробленыя рэчы, глядзім новы выпуск Андрэя Хадановіча. Калі гэта для вас бяспечна, з вас падабайка, камент, шэр і падпіска:
➡️ https://youtu.be/iSYI-6wF_kY