Беларускі Бабілон

@belbabylon Нравится 1
Это ваш канал? Подтвердите владение для дополнительных возможностей

Канал пра беларускую гісторыю ў выглядзе інфармацыйных аскепкаў, несістэмных думак і нечаканых ракурсаў.
.
Пілавінне экскурсійнага праекта "Набліжэнне". https://www.facebook.com/nablizhennie/
.
Вядзе @cymus
Гео и язык канала
Беларусь, Белорусский
Категория
Образование


Гео канала
Беларусь
Язык канала
Белорусский
Категория
Образование
Добавлен в индекс
29.02.2020 00:59
реклама
Беларуский Телеграм
Каналы, группы, боты и стикерпаки Беларуси.
TGStat Bot
Бот для получения статистики каналов не выходя из Telegram
SearcheeBot
Ваш гид в мире Telegram-каналов
1 084
подписчиков
~930
охват 1 публикации
~603
дневной охват
~5
постов / нед.
85.8%
ERR %
2.81
индекс цитирования
Репосты и упоминания канала
24 упоминаний канала
23 упоминаний публикаций
18 репостов
Палявая пошта
Беларусізацыя
Беларускі піонэр
Белліт
Спадчына
Невядомая мова
Спадчына
Беларускі піонэр
Тры Д
Спадчына
🍌LOSQUE
Спадчына
Спадчына
Спадчына
Спадчына
Сам-насам
Невядомая мова
Алло, Лошица
Спадчына
Спадчына
Палявая пошта
Спадчына
Спадчына
Белліт
Беларускі піонэр
Каналы, которые цитирует @belbabylon
SYMBAL.BY
Палявая пошта
Little Hedonist
TUT.BY новости
Martsinovich Theatre
Спадчына
Невядомая мова
Белліт
TUT.BY новости
34travel
Газэта ARCHE
34travel
Спадчына
Спадчына
Спадчына
Спадчына
Спадчына
Спадчына
Палявая пошта
Газэта ARCHE
Белліт
Haradzenski
Калючы асот
Telegram Info
Беларускі піонэр
Беларуское мнение
Haradzenski
Haradzenski
Последние публикации
Удалённые
С упоминаниями
Репосты
У гэтым годзе па зразумелых прычынах незаўважна прайшла чарговая гадавіна "уз'яднання" Беларусі 17 верасня 1939 года. Дыскусіі вакол гэтай падзеі заўсёды вельмі бурлівыя і гэта апраўдана. Нагодаў, каб заняць тую, ці іншую пазіцыю процьма. Але мне падаецца, што з-за бясконцай калатнечы мы крыху "тармозім" з пошукам новых ракурсаў і сэнсаў, якія патрабуе ад нас ХХІ стагоддзе ў дачыненні да той лёсавызначальнай падзеі.

Не ўсе ведаюць, што у 1921 годзе, калі Польшча і СССР дзялілі Беларусь, то аслабеныя і перапужаныя бальшавікі былі гатовы аддаць палякам усю Беларусь, а не толькі палову. Але тыя не ўзялі.

Мяне калісьці уразіў тэкст пісменніка і журналіста Міхала Паўлікоўскага (родам з міншчыны), які ў сваёй кнізе ўспамінаў “Wojna i Sezon” так раскрыў гэту падзею:

📎
"...Другі аргумент апалагетыкаў рыжскай ганьбы выглядаў на першы погляд больш салідна.

Ён даводзіў, што аддаючы бальшавікам землі паміж Случанкай і Дняпром, мы зрабілі слушна, бо наш малады арганізм не змог бы “пераварыць” гэтыя тэрыторыі. Такі аргумент, узяты са сферы функцыянавання страўнікава-кішэчнага тракту і органаў стрававання быў бы слушны, калі б меў на мэце анэксію і паланізацыю гэтых абшараў. А гэта ў сваю чаргу магло б стаць прычынай смерці дзяржавы «ад пераядання».

Але ж ці не польскі народ, больш як сто год змагаючыся з няволяй, сам кінуў заклік “За вашу і нашу”? Ці не было іншага спосабу сумеснага жыцця з Беларусамі апрача як інкарпарацыі і паланізацыі?

І так – у дадатак – ці падумалі мы пра тых, каго не трэба было паланізаваць, бо яны былі ўжо даўно паланізаваныя, пра тую дзейсную, цвёрдую, працавітую засцянковую і заградовую шляхту, пра тыя мільёны Міцкевічаў, Туміловічаў, Гушчаў, Кандыбаў, Шпілеўскіх, Чарнышэвічаў, і шмат-шмат іншых, хто ў першую чаргу пайшоў пад нож, альбо ў цяплушках у карэліцкія тундры або шахту Уралу?...

Не будзем абвінавачваць нашых рыжскіх дыпламатаў. Усе мы былі вінаватыя, бо ўсе маўчалі. Дурнейшыя сярод нас прынялі рыжскі трактат, як голуба цвёрдага міру. Мудрэйшыя – як часовую “перадышку”. Але і мудрэйшыя маўчалі. Маўчала прэса, маўчаў Сойм. Але калі ў дзень ратыфікацыі трактата нехта гукнуў у сойм – не з трыбуны, але з галерэі – страшнае слова “Каін”, успрынялі яго з насмешкай і нават з горшым ад насмешкі маўчаннем.

Я ніколі не быў містыкам. Але не магу адчапіцца ад думкі, што ёсць нейкая нітка – страшная і чырвоная – якая злучае рыжскі трактат з нашай цяперашняй трагічнай сітуацыяй. Цягнецца гэтая нітка ад магілаў забітых пад Рагачовам і Нямірам уланаў, з якіх перад смерцю садралі скуру, да месца забойства палкоўніка Масціцкага ў палескіх барах… Губляецца гэтая нітка на 20 год, каб пазней крывавым следам прайсці над Катынню. Пазней – над Вільняй, дзе “вызваліцелі” ліквідавалі Армію Краёву.

І ўрэшце затрымліваецца тая чырвоная нітка пасярэдзіне разбітай ў друз Варшавы. Затрымліваецца – але як надоўга?"

#успаміны #XX #міжваенная_Польшча
Читать полностью
Сабраўся з духам і расставіў на канале хэштэгі. Цікавых гісторый тут ужо досыць шмат, падпісчыкаў новых таксама шмат (дзякуй усім), таму запрашаю да вандроўкі па каналу.

Хэштэгі разбіў на 3 катэгорыі.

Лакалізацыя
#Русь #ВКЛ #Рэч_Паспалітая #расійская_імперыя #БССР #міжваенная_Польшча
#XII #XIV #XV #XVI #XVII #XVIII #XIX #XX
#1794г #1863г #1917г #І_сусветная #ІІ_сусветная #1990ыя

Тып матэрыяла:
#успаміны #відэа #мультфільм #выява #рэфлексія #інтэрвью #дакумент #артыкул #музыка #онлайн_экскурсія #верш

Рубрыка:
#культура_памяці #навуковая_дыскусія #ахова_помнікаў
#цікавы_факт #ідэнтычнасць #асоба #музей
#архітэктура #мастацтва #археалогія #этнаграфія #добрая_кніга #2020г

Самая папулярная рубрыка #культура_памяці. І гэта сапраўды асноўная сфера інтарэсу аўтара канала.

Самая папулярная лакалізацыя #ІІ_сусветная. А вось гэта не спецыяльна, проста ад гэтага не збяжыш.
Читать полностью
На гэтым тыдні арганізую 2 экскурсіі:

18 верасня, пятніца.
Мінскі мадэрн: архітэктура на зломе эпохаў
Прэм'ера ад Аляксандры Валодзінай. Шмат лірычных і трагічных гісторый пра прыгожыя будынкі і іх жыхароў 100-гадовай даўніны.

19 верасня, субота
Экскурсія па Траецкай Гары
Шпацыр па Траецкай Гары з Цімохам Акудовічам. Адзін з самых відавочных і ў той жа час самых невядомых гістарычных куткоў Мінска.

Па спасылках падрабязнасці і запіс. Далучайцеся!
Мінскі мадэрн: архітэктура на зломе эпохаў
Мяжа XIX і XX стагоддзяў сталася часам, калі Мінск паступова пачынаў прэтэндаваць на “сталічны” статус. З розных куткоў сюды з’язджаецца творчая інтэлігенцыя і арыстакратыя, беззямельныя сяляне і будучы пралетарыят. Горад расце і мяняецца на вачах. Маштабная ўрбанізацыя, навукова-тэхнічны прагрэс, пераварот у мастацтве... Усё гэта разам аднойчы становіцца стылем, які назавецца Мадэрнам! Што такое мінскі мадэрн і дзе ён ёсць? Адкуль узяліся, чаму менавіта такога колеру і формы “цацачныя” дамкі ў нашых горадзе? Якія жыццёвыя драмы памятаюць гэтыя фасады стогадовай даўніны? Пра ўсё пра гэта на новай экскурсіі Аляксандры Валодзінай "Мінскі мадэрн: архітэктура на зломе эпохаў". Пачатак: 18 верасня, 18:30 Месца сустрэчы: каля ўваходу ў Тэатр імя М. Горкага (вул. Валадарскага, 5) Працягласць: каля 2 гадзін. Кошт: 8 руб. Вядзе экскурсавод Аляксандра Валодзіна.
Читать полностью
Некалькі секунд рэвалюцыйнага Нясвіжа 1919 года, якія можа паглядзець у рэвалюцыйным 2020.

З кінажурнала "Кинонеделя" за 1919 год.

Узята з нямецкага онлайн сховішча: http://www.archiv-akh.de/filme#1
Тэкст і кліп, калі раптам хто забыўся.

Мы выйдзем шчыльнымі радамі
На вольны родны свой прастор.
Хай воля вечна будзе з намі,
А гвалту мы дамо адпор!

Няхай жыве магутны, сьмелы
Наш беларускі вольны дух.
Штандар наш бел-чырвона-белы,
Пакрый сабой народны рух!

На бой! За шчасьце і за волю
Народу слаўнага свайго!
Браты, цярпелі мы даволі,
На бой — усе да аднаго!

Імя і сілу беларуса
Няхай пачуе й убачыць той,
Хто сьмее нам нясьці прымусы
І першы выкліча на бой.

Браты, да шчасьця мы падходзім:
Хай гром грыміць яшчэ мацней!
У крывавых муках мы народзім
Жыцьцё Рэспублікі сваей!

https://youtu.be/1tzn6J85IDs
Гімн БНР «Мы выйдзем шчыльнымі радамі» (Ваярскі марш) з кадрамі з Марша Еднасці ў Мінску 6 верасня
Гімн у MP3-версіі пампуйце тут: https://t.me/symbalby/3462 Гімн Беларускай Народнай Рэспублікі «Мы выйдзем шчыльнымі радамі» з кадрамі @Onliner з Марша Еднасці ў Мінску 6 верасня. Гісторыя гімна: 30 кастрычніка 1919 г. быў апублікаваны верш Макара Краўцова «Мы выйдзем шчыльнымі радамі», музыку да яго напісаў кампазітар і хормайстар Уладзімір Тэраўскі. Верш Макара Краўцова, вядомы таксама пад назвай «Ваярскі марш». Гэты гімн БНР з пэўнымі цэнзурнымі праўкамі па першым часе дазвалялася выконваць і ў БССР, але нядоўга. Пазней Тэраўскага арыштуюць і расстраляюць у 1938-м, Краўцова закатуюць у турме на год пазней. Больш за 70 гадоў твор гучаў толькі ў эміграцыі. На Радзіме пра марш згадалі ўжо ў 1991 годзе — Васіль Быкаў, Алесь Адамовіч, Рыгор Барадулін высоўвалі яго на дзяржаўны гімн, але прапанова не прайшла. Падрабязную гісторыю гэтага твора чытайце тут: https://symbal.by/karaoke-himny-bnr/ Тэкст: Макар Краўцоў Музыка: Уладзімір Тэраўскі Мы выйдзем шчыльнымі радамі На вольны родны свой прастор. Хай воля…
Читать полностью
Сяргей Дубавец нядаўна звярнуў увагу, што тэкст гімна "Мы выйдзем шчыльнымі радамі" ў пачатку ХХІ стагоддзя выглядаў вельмі архаічна. Ну там пра "народны дух", "вольны родны свой прастор", "пакрый сабой народны рух". Карацей неактуальна. Але раптам:

"За адзін апошні месяц кудысьці зьнік налёт архаікі і кожнае слова напоўнілася нашым сёньняшнім вулічным зьместам".

І нельга з гэтай думкай не пагадзіцца. Але я раптам звярнуў увагу яшчэ на адзін момант: некаторыя фразы з песні выглядаюць па-просту прарочымі. Асабліва апошні радок першага слупка:

"А гвалту мы дамо адпор!"

Заўважце, не ворагу нейкаму "дамо адпор", ці злу безымяннаму, а менавіта гвалту. Вось дакладна тое, што цяпер адбываецца! Змаганне не з ідэямі, ці з групамі людзей, а з самой з'явай.

І пісаліся ж гэтыя словы 100 год назад у 1919 г. - толькі скончылася страшная вайна, ідзе рэвалюцыя, знікаюць і ствараюцца дзяржавы, светам кіруюць новыя глабальныя ідэі. І Макар Краўцоў пасярод усяго гэтага піша, што "мы дамо адпор" ня левым і ня правым, ня ворагам і ня злодзеям, а гвалту. Абсалютна неактуальны заклік як на той час. Але ж цяпер як гучыць!

Перадапошні слупок нібыта для 2020 года пісаўся:

"Імя і сілу беларуса
Няхай пачуе й убачыць той,
Хто сьмее нам нясьці прымусы
І першы выкліча на бой".

Па-першае, галоўным інструментам беларуса абвяшчаецца візуалізацыя свайго імя і сваёй сілы. Таксама вельмі слабенькія аргументы ў перапоўненым зброяй і рознымі вайсковымі фармаваннямі 1919 годзе. Але як дакладна гэта гучыць для года 2020, калі мы маем сваёй зброяй толькі нашыя шматтысячныя дэманстрацыі і бчб сцягі ў вокнах.

Прычым беларусы чакаюць выкліку на бой ад таго хто нясе нам прымусу. Бо нічога не паробіш - каб даць бой гвалту трэба спачатку гэты гвалт атрымаць. А пасля сядзець і думаць, як бы даць адпор гвалту, каб не спарадзіць новы гвалт. Такая сабе "ліючаяся форма" Абдзіраловіча ў вершах.

Аўтар гэтага твора Макар Краўцоў. І мне падаеццё ён нешта знаў.

🗿#невідавочнае #сімвалы #ХХст #2020г
Читать полностью
На гэтым тыдні арганізуем 2 пешаходныя экскурсіі па Мінску

Сёння "Мінск медычны".
У гэтым годзе тэма медыкаў аказалася ў трэндзе, але і 100 назад з імі было звязана шмат цікавых гісторый.
Падрабязнасці і запіс па спасылцы
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSesYsSaSjUIwM9VuwP-4ZZhpCjJNZFYoG0hth5TYidqQpji7Q/viewform

У пятніцу паўтараем "Па вуліцы МОПР (Камуністычнай)".
Вуліца з вельмі рэвалюцыйнай назвай, але адна з самых спакойных у сённяшнім рэвалюцыйным Мінску.
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSeNKst4jjTqheszsYRs3VQfgfXo8FOs2GbUssrKtcu5aYe8dA/viewform
Экскурсія па Мінску медычным
Запрашаем на экскурсію па медычных месцах Мінска 100-гадовай даўніны. - дзе знаходзіліся галоўныя бальніцы горада; - хто плаціў за здароўе і была медыцына дасяжнай для беднякоў; - ці была прафесія доктара прэстыжнай; - лячэнне "накладаннем сабакі" - эўфемізм ці рэальнасць; - ну і ўрэшце, што рабілі ў выпадку эпідэмій 100 год назад. Пра ўсё гэта нам распавядзе экскурсавод Аляксандра Валодзіна. Пачатак 9 верасня, у 18.30 Кошт 8 руб. Для медыкаў зніжка 50% Месца збора: каля дома Леніна 30 (бальніца №3 імя Клумава)
Читать полностью
Учора ўвечары, праз паўгады пасля заснавання, гэты тэлеграм канал набраў 1k падпісчыкаў.

Зусім невялікія тэмпы роста, як для беларускага тэлеграма ў гэтым годзе)

Але вельмі прыемна, што мае невідавочныя разважанні пра розныч эпізоды нашай гісторыі знаходзяць сваіх чытачоў.

Дзякуй усім падпісчыкам і калегам па іншых каналах (тэлеграм супольнасць цяпер вельмі ўтульная)!

Мы працягваем.

🎉
Репост из: Беларускі піонэр
Хочацца верыць, што ў беларускі Тэлеграм - гэта не толькі пра палітыку. У нашы няпростыя часы варта падтрымліваць і іншыя ініцыятывы. “Беларускі піонэр” прапануе падтрымаць падпіскай наступныя культурніцкія праекты беларускага Тэлеграма:

@bellitra - канал пра класічную і сучасную беларускую літаратуру. Агляды кніг, цытаты, факты, афіша і розыгрышы кніг

@movaby - галоўны канал пра беларускую мову

@holybelawood - расскажем все самое интересное о белорусском кино и национальной киноиндустрии

@belaruskipioner - аўтарскі канал пра гісторыю БССР 1920-х, 1930-х гадоў: часопісы, газеты, фотаздымкі і архітэктура

@spadczyna - канал пра архітэктурную спадчыну Беларусі: праблемы захавання, рэстаўрацыі і аднаўлення знакавых помнікаў беларускай архітэктуры

@martsinovch_theatre — аператыўныя навіны пра тэатр ад аглядальніка па культуры партала @tutby_official

@littlehedonist — Поддайтесь соблазну культурной гедонизации, подписавшись на канал Little Hedonist о всепоглощающем удовольствии от искусства. Независимый культурный менеджер Ольга Мжельская рассказывает нескучные истории о художниках и влюбляет в современное искусство. В том числе белорусское!

@belbabylon - канал мінскага экскурсавода Цімоха Акудовіча: нататкі па цікавым эпізодам з гісторыі Мінска і Беларусі ў цэлым

@poshtabel - палявая пошта. Фотапараўнанні паштовак з відарысамі Беларусі, якія жаўнеры дасылалі з фронту, з сучаснымі здымкамі тых жа мясцін
Читать полностью
І яшчэ адна прэм'ера ў праекце Набліжэнне.

Калі хто хоча крыху перадыхнуць ад рэвалюцыйнай павесткі, то запрашаю на новую экскурсію ў пятніцу.

Хаця як перадыхнуць. Экскурсія пройдзе па вуліцы Міжнароднага Аб'яднання Дапамогі Рэвалюцыі (МОПР). Чулі пра такую? )

На экскурсіі пагаворым пра:
- станаўленне сусветнага камунізма і беларускае піва;
- савецкіх генералаў і амерыканскіх марскіх пехацінцаў (аднаго);
- Тараса Шаўчэнку, мітрапаліта Філарэта і нобелеўскіх лаўрэатаў;
- брэнд мінскага фарфора і пешыя беларускія тэлевізійныя перадачы.

Запіс і падрабязнасці па спасылцы:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSeNKst4jjTqheszsYRs3VQfgfXo8FOs2GbUssrKtcu5aYe8dA/viewform?usp=sf_link
Па вуліцы МОПРа. 04/09
Запрашаем на пешаходную экскурсію па вуліцы Міжнароднага Аб'яднання Дапамогі Рэвалюцыі (МОПР), яна ж Камуністычная. У кварталах паміж плошчай Перамогі і царквой Марыі Магдаліны схавалася процьма цікавых гісторый, падзеяў і сюжэтаў. Мы іх усе знойдзем і лакалізуем! На экскурсіі пагаворым пра: - станаўленне сусветнага камунізма і беларускае піва; - савецкіх генералаў і амерыканскіх марскіх пехацінцаў (аднаго); - Тараса Шаўчэнку, мітрапаліта Філарэта і нобелеўскіх лаўрэатаў; - брэнд мінскага фарфора і першыя беларускія тэлевізійныя перадачы. І шмат пра што яшчэ. Далучайцеся! 4 верасня, 18:30 Сустракаемся каля музея РСДРП (пр. Незалежнасці, 31а) Вядзе Цімафей Акудовіч Кошт: 8р
Читать полностью
Attached file
Агулам гэта тэма яшчэ патрабуе разгляду ў больш спакойныя часы: чаму лукашэнскаўская сістэма пастаянна травіла бел-чырвона-белы сцяг, але заўсёды больш-менш лаяльна ставілася да Пагоні. Нават у часы моцных ідэалагічных абвастрэнняў гліняныя Пагонькі можна было купіць у любым сувенірным шапіку.

Будзе пра што паразважаць калі-небудзь.
На фота мы бачым урачысты момант, як міністр абароны Віктар Хрэнін асабіста ўручае сцяг з Пагоняй старшыні Гомельскага аблвыканкама Генадзю Салаўю.

(калаж таксама з фэйсбука Андрэя Мастыкі)
І яшчэ адзін момант да спрэчкі пра "заплямленыя сімвалы". На яго звярнуў увагу гісторык Андрэй Мастыка ў сваім фэйсбуку:

📎
Як вядома разам з БЧБ сцягам падчас акупацыі выкарыстоўваўся і герб Пагоня. З прычыны таго, што гэта была не афіцыйная палітыка нямецкіх уладаў, а ініцыятыва з месцаў, то натуральна, што сцягі і гербы не раздаваліся цэнтралізавана, а саматугам рабіліся актывістамі. Зладзіць ці намаляваць сцяг значна прасцей, чым выяву вершніка на кані, таму на здымках таго часу часцей мы бачым "партрэты Адольфа Гітлера і вакол вісяць бел-чырвона-белыя сцягі". Аднак, як добра вядома, герб Пагоня як сваю адзнаку выкарыстоўвалі такія беспасярэднія калабарацыянісцкія ўтварэнні як Беларуская краёвая абарона і Беларуская цэнтральная рада. Таму натуральна, што савецкая прапаганда разам са сцягам шальмавала, як "нацысцкі знак", і герб Пагоню, ды яшчэ ў 90-я аргументам да змены дзярж сімволікі быў закід у калабарацыянісцкім паходжанні абодвух гэтых сімвалаў.

Але, калі вярнуцца да сучаснасці, то герб Пагоня з'яўляецца афіцыйным гербам Віцебскай вобласці і адным з элементаў гербу Гомельскай вобласці, а таксама прысутны на гербе Магілёва, Рэчыцы, Лепеля і шэрагу іншых гарадоў Беларусі. Больш за тое, 18 лютага 2020 прэзідэнт прыняў загад аб заснаванні сцягоў войскаў тэрытарыяльнай абароны Беларусі. І цяпер Пагоня красуецца прынамсі на 2-х сцягах гэтага роду войскаў - сцягу тэрытарыяльных абароны Віцебскай і Гомельскай вобласці (глядзі верхнюю частку далучанага малюнка).
Читать полностью
У гэты напружаны час складана рыхтаваць новыя экскурсіі.

Але я знайшоў тэму, якая з аднаго боку максімальна аддаляе ад таго што творыцца навокал, але ў той жа час звязаная з надзеяй на лепшае.

У суботу запрашаю на новую экскурсію "Прыгоды Маці Божай у Мінску". Пагуляем па тых мясцінах, якія звязаныя з нашым найкаштоўнейшым арэфактам - абразам Маці Божай Мінскай.
А прыгодаў у гэтага артэфакта ў нашым горадзе быў шмат!

Буду рады бачыць! Па спасылцы апісанне і запіс на падзею.
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfX4gJS_4aXj-Hb0O-22NCuwMY2Xi1XIUkeHKB3NP24Ycyksw/viewform?usp=sf_link
Прыгоды Маці Божай у Мінску. 29/08
Запрашаем на экскурсію па мясцінах цудадзейнага абраза Маці Божай Мінскай. Вось ужо больш за 500 год наш горад жыве пад апекай гэтага старадаўняга абраза, які зараз захоўваецца ў кафедральным саборы Сашэсця Святога Духа. Напэўна кожны мінчук ведае легенду пра з'яўленне цудадзейнага абраза ў Мінску. У далёкім 1500 годзе ён прыплыў да нас з Кіева па Свіслачы супраць цячэння. Але ці ведаеце вы што было далей? А далей былі сапраўдныя прыгоды. Абраз пераносілі з царквы ў царкву, судзіліся за яго, дзялілі паміж канфесіямі, хавалі ад ворагаў.. І ўвесь гэты час нашыя продкі прыходзілі да яго ў надзеі на цуда. З іконай звязана шмат цікавых гісторый, але ці не самая інтрыгуючая: ці з'яўляецца легенда пра водную дарогу з Кіева праўдай? Дзіўным чынам большая частка тых храмаў і будынкаў з якімі звязаная гісторыя мінскага абраза захаваліся да сённяшняга дня. І мы запрашаем вас на пешаходную экскурсію па гэтых месцах. 29 жніўня, пачатак у 11.00 Месца сустрэчы: каля кафедральнага сабора Сашэсця Святога Духа. Працягласць:…
Читать полностью
Паэт і гісторык Антон Рудак (вядучы канала @kabierac) падрыхтаваў добры артыкул пра гісторыю нацыянальнай сімволікі. Там збольшага агульнавядомыя факты раскладзены па палічках. Але ёсць і некалькі малавядомых.

📎
Першы пра міжваенных беларускіх камуністаў:

"У міжваенныя гады бела-чырвона-белы сцяг актыўна выкарыстоўваўся нацыянальнымі арганізацыямі Заходняй Беларусі — прычым нават тамтэйшай падпольнай камуністычнай партыяй, што выразна сведчыць — гэты сімвал успрымаўся як нацыянальны, а не палітычны. Малады заходнебеларускі паэт, будучы класік беларускай літаратуры, перакананы камуніст Максім Танк пісаў у 1930 годзе:

Глядзіце ў будучыню смела!

Настаў доўгачаканы час,

Пад сцягам бел чырвона белым

Чакае перамога нас".

📎
Другі факт пра гісторыю сцяга падчас акупацыі. Гэта важная тэма, бо ёй, здаецца, ніхто нармальна не займаўся. Але пагадзіцеся ёсць розніца ці гэты сцяг акупацыйныя сілы толькі на трамвайчыкі вешалі, ці пад ім вёскі палілі:

"Падчас нацысцкай акупацыі бела-чырвона-белы сцяг, як і герб “Пагоня”, выкарыстоўваўся шэрагам арганізацый, удзельнікі якіх пайшлі на супрацоўніцтва з гітлераўцамі. Але, насуперак распаўсюджанаму міфу, бела-чырвона-белыя павязкі ніколі не насілі паліцэйскія — тагачасныя фотаздымкі дазваляюць меркаваць, што часам такія апазнавальныя знакі выкарыстоўваліся толькі ўдзельнікамі так званага Корпуса беларускай самааховы, створанага немцамі з мясцовых жыхароў для барацьбы з партызанскім рухам. Праўда, немцы самаахоўцам не надта давяралі, і нават не імкнуліся іх узбройваць — бо тыя часта пераходзілі на бок партызан, што ў выніку і прывяло да расфарміравання корпуса.

А акрамя самаахоўцаў, якія так і не паспелі паваяваць супраць партызан, бела-чырвона-белыя павязкі насілі толькі члены Саюза беларускай моладзі — своеасаблівага мясцовага аналага Гітлер’югенда. Таксама бела-чырвона-белыя сцягі выкарыстоўваліся на публічных мерапрыемствах, зладжаных захопнікамі — але толькі пад самы канец акупацыі, у апошні год перад вызваленнем Беларусі. Відавочна, паўафіцыйны дазвол на нацыянальную сімволіку быў своеасаблівым заігрываннем немцаў з мясцовымі калабарацыяністамі, мэтай якога было схіленне мясцовага насельніцтва на свой бок пасля паразы немцаў на Курскай дузе і карэннага пералому ў вайне. Зрэшты, планы такія збольшага праваліліся, і акупантам не ўдалося завабіць на свой бок беларускае насельніцтва, а тым больш — выкарыстаць яго ў братазабойстве."

Цалкам артыкул можна прачытаць тут:
http://kimpress.by/index.phtml?page=2&id=17412&fbclid=IwAR1H9xIkmoKxSn-HHbivmiXZEwS5fDT-rfFYM64Xhd8Pa-HrxXeAqTTCxD8
Читать полностью
⚡️ ЭКСКЛЮЗИВ

эксклюзивные кадры с места протестов ‼️

- актуальные снимки из больниц и тюрем.
- достоверные расказы о пытках на Окрестина, о которых умалчивают.
- главные заявление МВД.

Оперативные новости с места событий на канале
https://t.me/joinchat/AAAAAE15XqlFQcl6CsUC0g
Бяда ў Беларусі з Днямі Незалежнасці. Самой незалежнасці ў нас ўсё яшчэ цалкам і няма, а вось святаў прысвечаных гэтай даце ўжо хутка будзе пад дзясятак.

Гэта яшчэ добра, што з трох устаўных грамат БНР ўсе пагадзіліся святкаваць адну - 25 сакавіка. Але ж пасля бальшавікі напаскудзілі і некалькі разоў папераабвяшчалі БССР, так, што нам дасталося адразу некалькі датаў патэнцыйна прыдатных да сакралізацыі.

Тут яшчэ Лукашэнка, які паспрабаваў увесці ў статус дня Незалежнасці абсалютна неадэкватную дату 3 ліпеня. І нам ад гэтага нежывога канструкта яшчэ доўга трэба будзе адвязвацца.

І здавалася, што з аднаўленнем нашай незалежнасці ў 1990-ых мы збольшага разабраліся і пагадзіліся на 27 ліпеня, як на "чарговы" дзень Незалежнасці.

Але ж тут як на зло сапраўды рэвалюцыйныя падзеі 2020 года прыпадаюць на канец жніўня і актуалізуецца яшчэ адна дата, 25 жніўня, абвяшчэнне незалежнасці Беларусі ў 1991 годзе.

І не паспрачаешся ж! Сёння на плошчы Незалежнасці пераносімся на 29 год назад і пачынаем ўсё з пачатку.
Читать полностью
Я экскурсавод. І ў гэтыя зусім нетурыстычныя часіны аналізую, што зменіцца ў маёй справе ў будучыні.

І вось адна невідавочная, але важная думка.

Сёння мы ўжо можам спадзявацца, што міліцэйскі гвалт мінулага тыдня будзе асуджаны не толькі грамадствам, але і судамі ў Новай Беларусі.

І чым хутчэй гэта адбудзецца, тым хутчэй пачне забывацца. Такія законы псіхікі чалавека. Гэта нармальна.

Але я раптам зразумеў, што менавіта ў маёй максімальна пазітыўнай і міралюбівай прафесіі падзеі гэтага лета застануцца на дзесяцігоддзі.

І звязана гэта з адным пытаннем, якое нам, экскурсаводам, даводзіцца чуць, на жаль, на шматлікіх аб'ектах.

Калі вядзеш экскурсію ў Хатыні, Трасцянцы ці на Яме, то часта сутыкаешся з пытаннем ад экскурсантаў: "Як такое маглі рабіць людзі"? Усе гэтыя расстрэлы жанчын і дзяцей, канцлагеры, печы, эксперыменты, катаванні. Ёсць "простыя" экскурсанты, якія дзеляць свет на чорнае і белае, то ім прасцей. Але большасць жа разумее, што ўсе гэтыя жахі тварылі ці "спакойныя нямецкія бюргеры" ці мясцовыя, "свае людзі". І таму часта ўзнікае натуральнае пытанне: "Як людзі маглі да такога дайсці?".

Дык вось раней мы, беларускія экскурсаводы, кожны па-свойму, "расплываліся" у тэарэтычных разважаннях пра псіхалогію, лёс, час і абставіны.
Але цяпер, з лета 2020 года, думаю, наш адказ будзе прыблізна аднолькавы: "Мы гэта бачылі".

Ні ў якім разе не параўноўваю самі падзеі, але кажу пра працэс спаўзання чалавека ў жывёлу. Відавочна, што яшчэ цягам гэтага года з'явяцца расследаванні, дакументальныя фільмы, матэрыялы допытаў (вельмі спадзяюся), з якіх стануць лепш зразумелыя механізмы гэтага працэса: як так атрымалася, што людзі, якія жывуць з намі ў адных дварах, ходзяць у тыя ж крамы, водзяць сваіх дзяцей на тыя ж пляцоўкі, у сітуацыі адкрытага грамадства і інтэрнэта літаральна за некалькі месяцаў невідавочнай апрацоўкі скаціліся з людзей да нелюдзяў.

Вось якраз пра гэты працэс мы і будзем казаць: "Мы бачылі". Бо нескладана здагадацца, што механізмы, якія робяць з чалавека зомбі, у сярэдзіне ХХ ст. былі такія ж як і цяпер, толькі больш расцягнутыя ў часе і больш хаатычныя.

І будзем так казаць да канца сваёй кар'еры не ад нейкага пачуцця помсты (гэтыя эмоцыі хутка пройдуць), а проста таму што сапраўды бачылі і гэтае параўнанне будзе ўзнікаць у нас натуральным чынам.

Увогуле дзіўна атрымліваецца, што адну з найважнейшых "праўдаў пра вайну" - праўду пра псіхалогію катаў, мы будзем дазнавацца ў 2020 годзе на сваім вопыце.

Ну а прадстаўнікам МУС, калі яны не правядуць адэкватнай рэарганізацыі, давядзецца на ўсіх "ваенна-патрыятычных" экскурсіях сарамліва апускаць вочы. А на іншыя экскурсіі яны, здаецца, і ня ездзяць.
Читать полностью
Некалькі невідавочных гістарычных (той рэдкі момант, калі разумееш, што гісторыя адбываецца на вачах) заўваг пра фота, размешчанае вышэй:

1. Архітэктары пасляваеннага Мінска, якія планавалі горад для "новага" савецкага чалавека, напэўна, і ў страшным сне не маглі сабе ўявіць, што іх асноўная ідэя шырокага/адкрытага горада акажацца настолькі прыдатнай для правядзення дэманстрацый на 200 тысяч чалавек. Дэманстрацый пад бел-чырвона-белымі сцягамі, якія знясуць у нашай краіне апошнія рэшткі савецкага лоску.

Пры патрэбе каля Стэлы можа сабрацца, напэўна, і чвэрць Мінска (500 тысяч). Вельмі зручна прыдумалі савецкія будаўнікі сацыялізма.

2. Архітэктар музея ВАВ, калі планаваў свой паўсферычны купал і вырашыў павесіць там савецкі сцяг (нібыта адсылка да ўзяцця Рэйхстага), дакладна і падумаць не мог, што са жніўня 2020 года ягоны аб'ект будзе асацыявацца ў свеце найперш з морам бел-чырвона-белых сцягоў, а зусім не з савецкім сімвалам.

Хаця агульны кантэкст у выніку толькі ўзмацніцца)

3. Стэла была выбраная для мітынга выключна таму, што там шмат месца. Але напрошваюцца і гістарычныя паралелі. Стэлу паставілі на праспекце ў 1970-ых гадах у гонар атрымання Мінскам звання горада-героя. Званне далі толькі 1974 годзе, бо наш горад захапілі ўжо на 6 дзень вайны і ў 1944 годзе хутка вызвалілі падчас аперацыі "Баграціён". То нібыта не было нагодаў.

Адзінае, чым вызначыўся Мінск, - моцным і трагічным падполлем. Але Масква яшчэ ў час вайны назвала наша падполле "правакацыяй немцаў" і пасля вайны не жадала адступаць ад сваёй пазіцыі. І вось сотні мінскіх падпольшчыкаў два дзесяцігоддзі збіралі дакументы, шукалі сведкаў, хадзілі па інстанцыях, нарываліся на праблемы з уладамі, але ўрэшце змаглі даказаць невінаватасць мінскіх падпольшчыкаў, што дало падставы для надання гораду звання горада-героя. І для ўзвядзення Стэлы.

Ці не праўда, крыху падобна на гісторыю нашага незалежніцкага руху, які больш за 20 год знаходзіўся ў ганенні, але паступова, вельмі марудна, даказваў сваё права на месца пад сонцам і выбухнуў пад той жа Стэлай, якая стала сімвалам перамогі праўды пра мінскае падполле, перамогі слабога над дужым.

Сёння сімвалізму Стэлы дадалося)
Читать полностью