вельмі зьдзівіў аповед «счастливы одинаково» анціпава. стыль нейкі амаль набокаўскі, нагрушчваньні даўжэзных пэрыядаў, яму звычайна нясьхільных, але добры. займальны сюжэт вяртаньня ў закінуты, мёртвы горад — ён ёсьць і тут, і ў «цементе», напрыклад, і, па-мойму, «верхом на звезде» пра тое жа (disputable). а тэма тут, канешне — сьмерць, зноў жа, чамусьці нечаканая для анціпава. прынамсі мне так здавалася