Калючы асот

@pismennik Like 2

Нататнік беларускай літаратуры.
З намі цёпла і ўтульна.
Сувязь з адмінам – @EKriskevich
Channel's geo & Language
Belarus, Belarusian
Category
Books


Contact author
Channel's geo
Belarus
Channel language
Belarusian
Category
Books
Added to index
24.01.2018 01:25
advertising
TGStat Bot
Bot to get channel statistics without leaving Telegram
SearcheeBot
Your guide in the world of telegram channels
Telegram Analytics
Subscribe to stay informed about TGStat news.
646
members
~1k
avg post reach
~383
daily reach
~4
posts per week
160.2%
ERR %
1.05
citation index
Forwards & channel mentions
54 mentions of channel
1 post mentions
5 forwards
Белліт
17 Mar, 20:28
Новы Час
16 Mar, 18:41
Новы Час
16 Mar, 17:18
НАЛИЦО
16 Mar, 16:34
ДОРНIK 🔊
15 Mar, 20:08
Grodno Zello
15 Mar, 18:17
BELARA.GA
15 Feb, 12:44
Белліт
15 Feb, 11:31
СІПАЧОЎ
14 Feb, 09:58
Рокош
5 Dec 2019, 15:51
ProtestBY
5 Dec 2019, 09:52
BELARA.GA
30 Oct 2019, 12:37
#Працытуй
5 Sep 2019, 10:22
28 Aug 2019, 14:10
Белліт
22 Feb 2019, 10:45
Channels quoted by @pismennik
Белліт
26 Apr, 12:19
Белліт
18 Mar, 18:06
GOOD.by
15 Mar, 15:55
Kris Medicine 3%
15 Mar, 15:55
Онко-talk
15 Mar, 15:55
Haradzenski
15 Mar, 15:55
Утульны
15 Mar, 15:55
Аптека №666
15 Mar, 15:55
НАЛИЦО
15 Mar, 15:55
sacral_BY
15 Mar, 15:55
dissident.by
15 Mar, 15:55
РБ к пиву
15 Mar, 15:55
Euroradio
15 Mar, 15:55
Новы Час
15 Mar, 15:55
Кайфаломка
15 Mar, 15:55
Recent posts
Deleted
With mentions
Forwards
Будзь смелым!..
Магутна ярмо друзгачы!
Ідзі сам наперад,
другіх ведучы!
Будзь смелым!..
Не вер у людскую брахню,
Вер толькі ў адвагу
і сілу сваю!
Будзь смелым,
хоць путалі б злыдні ўвакруг,
Адважным ваякам
не страшны ланцуг!
Будзь смелым, як вецер,
як воля сама!
Знай, смелых не чэпе
ні крыўда, ні цьма!
Будзь смелым, як бура,
што крышыць дубы,
А будзе твой верх,
тваё права ўсягды!

Янка Купала
Read more
Жыццё, сапраўды, як казка:
Ідзеш ад бяды да бяды.
То сцюжна, то слізка, то гразка,
То моташна да жуды.
Туманам забрана поле.
Ідзеш ад падзей да падзей.
Але не сляпая доля,
Бо плуг твой цябе вядзе.
Канчаецца ўсё шчасліва, –
Шчаслівы ў казак канец, –
Заснеш пасяродку нівы,
Спакоены ўрэшце жнец.
Дрымотна ціснуцца кусты
Пад цёплы бок дубровы ціхай.
I ў цішыні за тры вярсты
Чуваць, як п'е ваду ласіха.
О край мой родны! Я прашу:
Ратуючы ад пустазелля,
Я сам расцераблю душу,
А ты мне дай свайго насення,
Каб мог я так сумленна жыць,
Каб і мяне ў ліхую невідзь,
Ніхто не мог закабаліць,
Ніхто не мог ачужаземіць.

Шалеюць скразнякі эпох.
Я чую, як Айчына кліча
На раздарожжы ўсіх дарог
Не разгубіць свайго аблічча.
Якая ноч! Які спакой
На вечаровым аксаміце!
І толькі недзе за ракой
Крычыць зямляк:
«Пера-вя-зі-це-е!..»

Анатоль Грачанікаў
Read more
Калючы асот 28 Jun, 21:16
Вось цікава, хто з гэтых беларускіх пісьменнікаў вам падабаецца больш?
Опрос
  • Валянцін Лукша
  • Адам Бабарэка
  • Кастусь Цвірка
3 голосов
Калючы асот 27 Jun, 17:12
Вачыма неба мерай,
Але зямлёй жыві –
І радасная вера
Народзіцца ў крыві.
Падмурак ёсць.
Упарта
Будуйся да страхі.
Лічыць яшчэ не варта
Заслугі і грахі.
У новы дзень дарогі
Няма без адкрыцця.
Шукай аж да знямогі,
Да самазабыцця.
Каб адчуваў і потым,
Што сэрцам не здрабнеў, –
Пераплаўляй работай
Свае любоў і гнеў.
Будзь з праўдай толькі ў згодзе –
І дойдзе голас твой
Туды, дзе гул стагоддзяў
Зліваецца ў прыбой.

Сяргей Законнікаў
Read more
Калючы асот 25 Jun, 20:05
Хто ты гэткі?
– Свой, тутэйшы.
Чаго хочаш?
– Долі лепшай.
Якой долі?
– Хлеба, солі.
А што болей?
– Зямлі, волі.
Дзе радзіўся?
– Ў сваёй вёсцы.
Дзе хрысціўся?
– Пры дарожцы.
Чым асвенчан?
– Кроўю, потам.
Чым быць хочаш?
– Не быць скотам!
Калючы асот 21 Jun, 16:01
Мы рухаемся навобмацак.
Калі настае дзень – мы заўважаем, што нам светла, калі настае ноч – заўважаем, што цёмна, калі адхіляемся з дарогі, калі збягаем наперад альбо калі адстаём – тады непазбежна вяртаемся на ранейшае месца.

Мы рухаемся з адной цяперашнасці ў другую і як сваю долю прымаем тое, што ёсць.

Наша дарога праходзіць праз нашы сэрцы, кожны наш крок – гэта крок за небакрай, і ў кожным нашым імгненні змяшчаецца ўвесь час.

Алесь Разанаў
Read more
Калючы асот 17 Jun, 19:42
Калі нараджаецца каханне, любіш увесь свет. Калі яно ідзе на звад, любіш найбольш сябе, знясіленага пакутамі. Твая душа падчас кахання была не толькі тваёй, але і ейнай.
І вось – вяртанне. Неспадзяванае, недарэчнае, як вяртанне мятліка ў кокан. З хрустам складваюцца ссохлыя, як хвошч, крылцы. Душа вярнулася, цела абмёрла.
Калі памірае каханне, міжволі робішся эгаістам. Эгаізм і ёсць той кокан, у які ты вярнуўся. Каб пакахаць.
Read more
Калючы асот 14 Jun, 12:21
ОТЧА НАШ

Наш бацька нябесны,
Збавіцель ты наш!
Маленні нас, грэшных,
Бязгрэшных, уваж!
Аб хлебе насушным
Цябе не прашу:
Дадуць прыхаджанне –
Я й сам насушу,
Прасіць я не буду
Яец ды кілбас, –
Скаромнае ёсць
Пакуль што яшчэ ў нас.
А вось аб чым шчыра
Цябе я малю:
Ты сам, як калісьці,
Сыдзі на зямлю,
Даведайся раз хоць
Авечак сваіх,
Бо нас не баяцца ўжо –
Служак тваіх:
Ва ўсе распаўзацца
Пачалі бакі,
Бляюць што папала,
Іх крадуць ваўкі.
Ты ў кучку збяры іх
Ды ў толк прывядзі
І плотам высозным
Вакол абвядзі,
Каб воўк бальшавіцкі
Сюды не залез,
Штодзень не цягаў каб
Ён нашых авец.

Кандрат Крапіва
Read more
Калючы асот 11 Jun, 17:11
На Браслаўшчыне азёры
Сінія, як неба ўранні,
Што ў аправе ў гонкім лесе.
Па начах злятаюць зоры,
Мыюць твары да світання
І знікаюць ў паднябессі...

На Браслаўшчыне азёры
Чарацінамі затканы,
Усміхаюцца пад сонцам...
Глянеш сам, і нікне змора,
Дно, што ў золаце пясчаным,
Піў і піў бы з іх бясконца...

На Браслаўшчыне азёры
Як не бачыш год ці болей,
Так і хочацца сустрэцца;
Што б ні зведаў – горы, моры,
А азёраў тых ніколі
Не забыцца...
Любіць сэрца!

Пятрусь Броўка
Read more
Калючы асот 10 Jun, 15:44
Калючы асот 10 Jun, 15:43
Ружовая Купіна — канал пра сусветнае кіно і ўсё, што з ім звязана. Тут вас чакае утульная атмасфера, навіны і розныя цікавасці!

Падпісвайцеся!

@kupinaruzh
Бывае, любяцца людзі, а пашаптацца адно з адным не могуць, таму што выраслі-ўзгадаваліся ў розных краінах.
І тады ён кажа, напрыклад:
– I love you...
І атрымліваецца няшчыра, змушана. Выслоўе – нібыта сабраная з якіх-небудзь аскалёпкаў канструкцыя. Нібыта трафарэтнае – made in...
Любіцца трэба дома, качацца на сваім лужку, а не на чужым пяску. Тут можна вышаптаць усю душу і на ўвесь век здзівіцца сваім думкам і пачуццям.
Read more
Добра ў лузе ў час палудны!
Лёгка там дыхнуць!
Хмаркі белыя марудна
За лясы плывуць.
Ветрык краскі чуць калыша,
Травы шалясцяць,
Луг зялёны жыццем дыша —
Конікі трашчаць.
У лозах шчэбет не сціхае,
Шум стаіць і свіст,
У яркім бляску спачывае
На ракіце ліст.
Спевам-гоманам і звонам
Поўніцца ўвесь луг,
I дрыжыць над ім, зялёным,
Жыватворчы дух.

Якуб Колас
Калючы асот 30 May, 20:29
У маладой журбе
Мой новы дзень імжыць.
З табой і без цябе
Я прывыкаю жыць.
І долі не кляну,
Жыву такой, як ёсць.
Гарчэй ад палыну
Світае маладосць.
Мядовы пах сянца,
Туман – што сырадой,
...Каханы, да канца
Абраны ты другой.
Любві не наталіць
Скупой дажджынкай дня.
А жыць – пакуль баліць
На сэрцы вышыня.

Яўгенія Янішчыц
Калючы асот 29 May, 16:42
Як няпроста зведаць адзіноту – заставацца сам-насам з такім вытанчаным, удумлівым, гаротным, абнадзееным, крыўдлівым, закаханым, пакутліва–грахаводным, хваравітым, чуллівым, трошкі пыхлівым, узнёслым, іранічным, слабым і адначасна дужым чалавекам. Вось і карціць у людскі тлум.
Каб раптам усвядоміць адзіноту як неабходнасць выратавальных лекаў, як непазбежнасць.
Калючы асот 26 May, 19:58
У горадзе жыць зручна.
Кран павярнуў – тут жа
вада ў цябе пад рукой.
А помніцца, як ад студні
нёс ты поўныя су́ды
вады сцюдзёнай, важкой.
Вада калыхалася ў вёдрах,
І ў двух тых люстрах водных
успыхвала святло,
плыло ўсё сяло.
Вёдры калыхаліся...
З другога краю сяла
дзяўчынка, з якой кахаліся,
насустрач табе ішла.
Ішла па ваду і пела:
"Ой, сохне рута ў саду,
палью я тую руту,
па ваду пайду.
Палью я руту-мяту,
пайду я па ваду.
А як прыйдзе восень,
замуж я пайду..."
Вёдры калыхаліся.
Мы з дзяўчынай усміхаліся.
Можа, таму, што кахаліся,
а можа быць, таму,
што ўсё так адбывалася,
што вада разлівалася,
што ў вёдрах адбівалася
па сонцу аднаму.
Ты смяяўся: "З поўнымі!"
Яна чырванела: "З пустым..."
Чамусьці ўсё тое помнім,
не забываем аб тым.

Анатоль Вярцінскі
Read more
Калючы асот 22 May, 16:28
Ёсць запаветны свет –
як з ім расстацца, з мілым,
дзе твой нябачны след
дасюль дажджы не змылі?
Дзе шлях былой пары
мне зелянее ўцехай,
твой голас у бары
навек застаўся рэхам.
Мурашка, птушка, звер
былі табе як цуды.
Твая душа й цяпер
сягае там усюды.
Бяжы ці не бяжы
з былых снягоў, зазімкаў –
не вырвацца душы
з тваіх, мой край, абдымкаў.

Мар'ян Дукса
Калючы асот 16 May, 18:51
На ложку ў палюбоўнай млосці яна ўкрадліва пытаецца ў яго: "Ты мой?". Збянтэжаны такім нечаканым пытаннем-стрэмкай, ён адказвае адчэпна, хуценька прамаўляючы словы: "Твой, твой, вядома, твой". І гэтая хлусня асабліва не абцяжарвае душу, таму што, па праўдзе кажучы, ён і сам не ведае, чый ёсць. Найперш, матчын, найперш, Богаў...
Калі яна енчыць ў пялюшцы палкіх пацалункаў, калі яе працінае маланка дрыжыкаў, ён, дурненькі, раз-пораз схіляецца над яе вухам і шэпча: "Я з табой, з табой...".
З ёй, ды не ейны.
Read more
Калючы асот 13 May, 21:55
Чыркаюць зоркі па вербах
І ў рэчцы знікаюць.
Вочы твае ўсю ночку
Душу асвятляюць.
Слоў не патрэбна ніякіх,
Бо з вуснамі вусны
Ціхенька-ціха, як зоркі,
Гавораць спакусна.
Сэрца трывожыцца светла,
Душа замірае.
Дзе мы з табою ні пройдзем –
Здаецца ўсё раем.
Рукі расстацца не хочуць,
Хвілін не хапае.
Ў сэрцы лампадкамі шчасця
Каханне світае.

Уладзімір Карызна