а яшчэ складаецца ўражаньне, што стабільна ў кожнага пакаленьня белліту былі адзін-два такіх чалавекі якія як папугаі без перапынку гэта цьвердзілі (што, вядома, слушна, але не зусім прадуктыўна), усе іх слухалі ды задуменна ківалі, а пасьля фуршэту разыходзіліся рабіць роўна тое, чым яны займаліся раней. акудовіч, жбанкоў, а стагодзьдзе таму somewhat абдзіраловіч. ну што тут сказаць, як казаў ж*жэк перафармулёўваючы м*ркса, they know perfectly what they are doing, and still they are doing it