Kiera dy Hardź


Channel's geo and language: Belarus, Belarusian
Category: Art


Kanal pryśviečany tvorčaści biełaruskaha paeta j piśmieńnika Tarasa Taškieviča.
Vieršy, dumki, malunki j šmat čaho inšaha)
Suviaź — @Kiera_dy_Hardz_bot

Related channels  |  Similar channels

Channel's geo and language
Belarus, Belarusian
Category
Art
Statistics
Posts filter


У сьмерці ґанка касьцянога,
Ля схілу лёсаў забыцьця
Спаткаў хвіліны Я пустога
Спакою сталага жыцьця.

Адзіны Я, нямае часу
І сваркаў, бойняў, мітусьні.
Няма сьцяжынкі да Парнасу
І рылаў вечнае хлусьні.

Няма сьвятла, няма і ценяў,
Нічога больш не існуе.
Адзіны грукат ад ступеняў,
Фатэль і кава на стале.

Патрэбны Я, мяне чакаюць!
“Пра што мы будзем размаўляць ?”
А ў небе зьнічкі атухаюць
І ноч гатуецца ўставаць.

•••

U śmierci ganka kaścianoha,
U schiłu losaŭ zabyćcia
Spatkaŭ chviliny Ja pustoha
Spakoju stałaha žyćcia.

Adziny Ja, niamaje času
I svarkaŭ, bojniaŭ, mituśni.
Niama ściažynki da Parnasu
I ryłaŭ viečnaje chłuśni.

Niama śviatła, niama i cieniaŭ,
Aničoha bolš nie isnuje.
Adziny hrukat ad stupieniaŭ,
Fatel i kava na stale.

Patrebny Ja, mianie čakajuć!
“Pra što my budziem razmaŭlać ?”
A ŭ niebie źnički atuchajuć
I noč hatujecca ŭstavać.

26.04.2024

@kiera_dy_hardz


Я цемра сьветлаю парою,
Сьпякота лютых маразоў.
Я камень малы прад гарою,
Самота процьмаю людзёў.

Я зоркі, мроі, летуценьні;
Я ёсьць пачатак і канец,
Памылка ў сьвету станаўленьні
І сьвету гожасьці вянец.

Я холад вечнага пажару,
Спакой штодзённай мітусьні.
Я сталасьць доўгага абшару
Вякоў нястомнае гульні.

Адзіны Я ўва ўсім сусьвеце
Бязьмежнай цені ланцугоў.
І нават Я ў промняў цьвеце
Жыцьцё ствараю навакол.

•••

Ja ciemra śvietłaju paroju,
Śpiakota lutych marazoŭ.
Ja kamień mały prad haroju,
Samota proćmaju ludzioŭ.

Ja zorki, mroi, letucieńni;
Ja jość pačatak i kaniec,
Pamyłka ŭ śvietu stanaŭleńni
I śvietu hožaści vianiec.

Ja choład viečnaha pažaru,
Spakoj štodzionnaj mituśni.
Ja stałaść doŭhaha abšaru
Viakoŭ niastomnaje hulni.

Adziny Ja ŭva ŭsim suśviecie
Biaźmiežnaj cieni łancuhoŭ.
I navat Ja ŭ promniaŭ ćviecie
Žyćcio stvaraju navakoł.

10.04.2024

@kiera_dy_hardz


Цяпло

Пануе рось над сонцу новым даляглядам,
Здраньцьвелі ў тлене постаці млыноў.
Апошніх сілаў зімніх заняпадам
Трусі́цца дол бязьмежнасьці палёў.

Вяртае промень радасьць леташніх памылак,
Вірыць жыцьцё штодо́сьвітку ў душы.
Зноў б’ецца сэрца відам любых мне ўхмылак,
Сыча́ць зноў вогнішчам волкія лаўжы́.

Від небасхілу лашчыць вочы сіньню мо́рскай,
Там праплываюць шы́хты пухкіх караблёў,
І пераможнай вартай усёй далоні боскай
Адтуль вяртаецца рад чыстых жураўлёў.

•••

Ciapło

Panuje roś nad soncu novym dalahladam,
Zdrańćvieli ŭ tlenie postaci młynoŭ.
Apošnich siłaŭ zimnich zaniapadam
Trusі́cca doł biaźmiežnaści paloŭ.

Viartaje promień radaść letašnich pamyłak,
Viryć žyćcio štodóśvitku ŭ dušy.
Znoŭ bjecca serca vidam lubych mnie ŭchmyłak,
Syčáć znoŭ vohniščam vołkija łaŭžý.

Vid niebaschiłu łaščyć vočy sińniu mórskaj,
Tam prapłyvajuć šýchty puchkich karabloŭ,
I pieramožnaj vartaj usioj dałoni boskaj
Adtul viartajecca rad čystych žuraŭloŭ.

08.03.2024

Слоўнік — https://telegra.ph/Tlumachalny-slo%D1%9En%D1%96k-da-vershu-Tarasa-Tashkev%D1%96cha-Cyaplo-03-22

@kiera_dy_hardz


Паляваньне вякоў

“У час цяжкі, у момант паваротны
Свайго жыцьця, згубіўшы верны шлях,
Я трапіў нечакана ў лес дрымотны.”
Дантэ Аліг’еры, “Боска Камэдыя”, пераклад У. Скарынкіна.


Сьцежкі ву́сьціш, цемры погляд,
Во́рах чыйсьці навакол.
Зрок смугою, ці́шы ско́гат,
Мо́рак песьціць гурбаў дол.

Ценяў рып, сьвядомасьць ў страху:
«Зо́рыць штосьці на мяне..»
Пушчы выгляд — войска жаху,
По́зірк дзікі на сьпіне.

Грукат усюдны, рухаў шолах,
Шлях зьнікае ў імгле́.
Ногі храснуць, духу сполах:
«Цьмы пагляд ляжыць на мне…!»

Гул узьняўся, буры скрыгат,
Рве шалёны ветравей!
Ночы ростань, сэрца скі́гат,
Сьмерць пяе за лес гучней!


За́ціш раптам, по́дых цьвету —
«Што зіхці́ць у чэрні злой?»
Промень чысты, ласка сьвету!
«Рады сьлед перада мной?»

Кро́заў мур, імглы дарога,
Беласьць туліць мой пагляд.
Ззаду жах ? Сьвятло навокал,
Па́рась крые далягляд.

«Дзе жыцьцё? Ці ў той старонцы?!»—
Рось ахутвае спакой.
Зноў блукаць? «Вястуне сонцу,
Я сьпяшаю за табой!»


По́шуг тут жа, сьвет наўкола,
Зе́ркі плюшчу пад валво́й.
«Цуд жывы!», зара́нак по́лаг,
Мараў танец прад душой!

Ці́шы даль, кароны ў сьнезе,
Лёд пад сьледам зіхаці́ць.
Сумець-люба, сьпевы недзе,
У сэрцы полымя віры́ць.

Сінь густая, квет пазему,
«Ву́сьціш зноў перада мной..?»
Колер стану, сьвежасьць тлену,
«Страх даруе супакой».

Тарас Ташкевіч,
01-03 2024, на ўспаміны пра возера Нарач

Слоўнік — https://telegra.ph/Belaruska-rasejskі-sloўnіk-da-vershu-Palyavanne-Vyakoў-03-15

@kiera_dy_hardz

8k 6 41 2 65

Samota



Niaprosty čas ściskaje hrudzi,
Balić štoś niedzie tam unutry.
Kudyś źbiahajuć razam ludzi,
A ja adzin siarod pary.

Źnikaje čas u načnoj ciamnocie,
Znoú vočy ciešać pramiani.
Ja znoúku ú hožaj adzinocie,
Ci ú prostym strachu cišyni..?

Niе ú sumu ja, niе ú viesiałości,
Ja u stanie choład tolki čuć.
Jon niščyć bolem śviet kahości,
A mnie luboú daje pačuć.

I znoú nasupraci adśvietu,
Znoú zoryć ciemień na mianie.
Spyniúsia čas z zychodam ćvietu,
Ci skora choład praminie..?


•••


Самота


Няпросты час сьціскае грудзі,
Баліць штось недзе там унутры.
Кудысь зьбягаюць разам людзі,
А я адзін сярод пары.

Зьнікае час у начной цямноце,
Зноў вочы цешаць прамяні.
Я зноўку ў гожай адзіноце..?
Ці ў простым страху цішыні..

Не ў суму я, не ў весялосьці,
Я ў стане холад толькі чуць.
Ён нішчыць болем сьвет кагосьці,
А мне любоў дае пачуць.

І зноў насупраці адсьвету,
Зноў зорыць цемень на мяне.
Спыніўся час з зыходам цьвету,
Ці скора холад праміне..?

12.12.2023


Telegram | Instagram


Дарога

Сьнегу скрып, пэйзажаў зьмена,
Колаў скрогат па бако́х.
А навокал — за́ціш, сцэна
Зімняй беласьці ў вачо́х.

Сíвер сьціх і выйшла сонца:
Сьлепяць зорныя пласты.
Усьця́ж пазе́му, у ваконца,
Зораць шы́льніку масты.

Сетка срэбра над зямлёю,
Пух сапе́лем уніз глядзіць.
Гонкі лес над галавою
Здолеў неба засланіць.

Веліч сьнегу ў цішы клу́баў,
Плямаў бе́зьліч на сьцяне.
Вечнасьць у зьзяньні сьціплых гу́рбаў
Зачароўвае мяне.

13.01.2024

За́ціш ж. — цішыня, рас. “тишь“.
Сíвер м. — …; паўночны моцны вецер.
Пазе́м м. — кругавід, рас. “горизонт“.
Шы́льнік м. — ігліца, рас. “хвоя”.
Гонкі лес — рас. “высокоствольный лес”.
Сапе́ль — …; лядзяк, рас. “ледяная сосулька”.


Жарало

Telegram | Instagram

3.1k 1 21 46 92

Чытайма й сьпявайма!!

Вой ішла Каляда, Каляда-Калядка!
Вой зайшла Каляда, Каляда ў хатку!
Дык прыймаце ж Каляду, Каляду-Калядку,
Кабы жыці ў хараству, хараству-дастатку!
Вой вашэце гаспада, гаспадаре хаткі,
Не шкадуйце вы для нас, вы для нас Калядкі!
Будзе шчасьце, будзе сьмех, дужа весялосьці,
Калі мы не адмарозім тутай свае косьці!
Ну а зараз мы ў паклон, у паклон шырокі,
Не тлумiці кабы вашы, гаспадараў вокі!



Вой ідзе, вой ідзе, ходзіць у сьвяты вечар!
Каляда ў дамы ідзе, ходзіць у сьвяты вечар!
Не квапіся, гаспадар, нам на калядункі,
Кабы былі ў жыцьці, былі ўсе жадункі!
Песьні мы сьпяваем усім толькі ў сьвяты вечар,
Дорым мы настрой для ўсіх у гэты сьвяты вечар!
Не шкадуйце ў сюю ноч лішняе марокі,
Ну а мы ідзем далей, вам паклон шырокі!




Калядуйма, шаноўнае спадарства, шчасьлівых сьвятаў!

6k 3 27 6 99

Zima


Z halinaŭ sonnaje viarby,
U spakoi ranišniaha cudu,
Nasustrač stomlenamu ludu
Źlatajuć biełaści kłubý.

Zichciać na soniejku suviei;
Śniahir jak pieśniu zaviadzie —
Dyk usio navokał padydzié
Pasłuchać kab toj śpieŭ nadziei.

A zýjduć jak ciapłu idei,
Pryroda ścišna padpiavaci
Dy śpievu stanie nadavaci
Zapał mahutnaje zaviei,
Saboj jakaja achinaje,
Dy pucham zimnim nadaraje
Staróie hožaści ziamlu.

Ja ŭ cudu ranišnim staju.
Ja baču vodbliski suviejaŭ,
Laciać kłubý jak; śpieŭ zaviejaŭ
Ja čuju níbyta ŭ raju.

Jakoha ‘šče mnie treba cudu ?
Našto mnie niečaje žyćcio ?
Svajoj zimy ja zabyćcio
I tak nikoli nie zabudu.


•••


Зіма


З галінаў соннае вярбы,
У спакоі ранішняга цуду,
Насустрач стомленаму люду
Зьлятаюць беласьці клубы́.

Зіхцяць на сонейку сувеі;
Сьнягір як песьню завядзе —
Дык усё навокал падыдзе́
Паслухаць каб той сьпеў надзеі.

А зы́йдуць як цяплу ідэі,
Прырода сьцішна падпяваці
Ды сьпеву стане надаваці
Запал магутнае завеі,
Сабой якая ахінае,
Ды пухам зімнім надарае
Старо́е гожасьці зямлю.

Я ў цуду ранішнім стаю.
Я бачу водбліскі сувеяў,
Ляцяць клубы́ як; сьпеў завеяў
Я чую нíбыта ў раю.

Якога ‘шчэ мне трэба цуду ?
Нашто мне нечае жыцьцё ?
Сваёй зімы я забыцьцё
І так ніколі не забуду.


14.12.2023

Telegram | Instagram

4.5k 4 20 12 95

Холад


Над даляглядам паўстае зноў стомленай парою
Вястун апошніх сьціплых фарбачкаў цяплу.
Каторы тыдзень полем сьнег ляжыць гарою
І ціхі дзень штохвіляю ймкнецца да цямну.

Ня зьнікнуць болей сьценям леташніх памылак,
Іх прыме восень у промнях хольнай галізны.
Застацца ў сэрцы доля росквіту ўхмылак,
Падобна сьмерць ёсьць доляй генію зімы.

Чаму ж прыходзіць раптам хмурнасьці той пошасьць,
Што ўмомант ціхі захапляе гарады ?
Бо мы тады жыцьця спасьцерагаем гожасьць,
Як момант часу зноў сыходзіць назаўжды.

26.11.2023

@kiera_dy_hardz


Карціна й мастак

Начною постацьцю турботнай
Дзіцём ўзрушанай рукі
Прыйшоў ідэі несьмяротнай
Закуты формаю эскіз.

Пачуцьцяў церневай залевы,
Эмоцый стомленай ракі
Зьліліся жарсныя павевы
Ў стойкіх думкаў ланцугі.

Гарачых фарбаў завірухі
Карціны гарманічны рог
Вяшчаў прыгожасьцю ў вуха
Час рэшты колішніх трывог.

Дасьвецьця постацьцю турботнай
Пад сьпеваў гукі жаўрука,
Стварыла на́рыс несьмяротнай
Ідэі сьціплая рука.

31.10.2023





Kartyna j mastak

Načnoju postaćciu turbotnaj
Dziciom ŭzrušanaj ruki
Pryjšoŭ idei nieśmiarotnaj
Zakuty formaju eskiz.

Pačućciaŭ ciernievaj zalevy,
Emocyj stomlenaj raki
Źlilisia žarsnyja pavievy
Ŭ stojkich dumkaŭ łancuhi.

Haračych farbaŭ zaviruchi
Kartyna harmaničny roh
Viaščaŭ pryhožaściu ŭ vucha
Čas rešty kolišnich tryvoh.

Daśviećcia postaćciu turbotnaj
Pad śpievaŭ huki žaŭruka,
Stvaryła nárys nieśmiarotnaj
Idei ścipłaja ruka.

31.10.2023

@kiera_dy_hardz


Не пытайце, не адкажу.


Камэдыя ў рамансе


У змроку адхінутых бытнасьцю тэм
На ваш зрок узыходзіць надзея.
Цэнзуры праз створаны лёсам тандэм
Асьвятляецца мной ахінея.

Яна ведае вас у тых хвілях жыцьця
Калі сілаў трываць больш нямае.
А пасьля зноў зыходзіць ў цень забыцьця,
І ў прышласьці зноўку вітае.

Яна ў цемені жы́цьце ўсё бавіць свае,
У няшчаснай самоты прасторы.
І ўдзень ейны толькі адна паўстае
Постаць міласьці, моцы, апоры.

Вы ня помніце кім яна ёсьць у быцьці,
Але вас яна бачыць штодзённа.
Бескарысна вас цешыць у сваім выбыцьці
Часу сумнага яе падзённым.

Яна будзе любіць, яна будзе чакаць
Толькі дай ёй на гэта надзею!
Яна будзе вас помніць, для вас будзе зьзяць,
Не пакіньце ж увагай камею!

Вы спытаеце коратка: “Кім яна ёсьць ?
Нехта прагне мяне гэтак у сьвеце ?
Хіба пані ? Мо пан або маці, ці хтось..?”,
Адкажу вам — то плітка ў туалеце!




12.10.2023

Тарас Ташкевіч





Kamedyja ŭ ramansie


U zmroku adchinutych bytnaściu tem
Na vaš zrok uzychodzić nadzieja.
Cenzury praz stvorany losam tandem
Aśviatlajecca mnoj achinieja.

Jana viedaje vas u tych chvilach žyćcia
Kali siłaŭ tryvać bolš niamaje.
A paśla znoŭ zychodzić ŭ cień zabyćcia,
I ŭ pryšłaści znoŭku vitaje.

Jana ŭ ciemeni žýćcie ŭsio bavić svaje,
U niaščasnaj samoty prastory.
I ŭdzień jejny tolki adna paŭstaje
Postać miłaści, mocy, apory.

Vy nia pomnicie kim jana jość u byćci,
Ale vas jana bačyć štodzionna.
Bieskarysna vas ciešyć u svaim vybyćci
Času sumnaha jaje padzionnym.

Jana budzie lubić, jana budzie čakać
Tolki daj joj na heta nadzieju!
Jana budzie vas pomnić, dla vas budzie źziać,
Nie pakińcie ž uvahaj kamieju!

Vy spytajecie koratka: “Kim jana jość ?
Niechta prahnie mianie hetak u śviecie ?
Chiba pani ? Mo pan abo maci, ci chtoś..?”,
Adkažu vam — to plitka ŭ tualecie!

12.10.2023

Taras Taškievič


@kiera_dy_hardz


Маланкаў раць зьнішчае неба,
Іх дзіды б’юць зямлі прасьцяг.
Калоціць войска іскраў глебу,
Лясоў гняце буйны абсяг.

Зганяе хмары вецер люты,
Пярун глухі ляціць здалёк.
Сьцяной залевы прагна скуты
Сьціхае чорны матылёк.

Пануе бура сном прыроды,
Панадны гвалт у сьвет нясе.
Душа чакала ўдзень пагоды —
Уночы сьцень знайшла яе.

18.08.2023

Telegram | Instagram


Вечных хвіляў рака
Падаляе абмылы далоў.
Ці ёсьць гэта важным ?

— •••       —

Viečnych chvilaŭ raka
Padalaje abmyły dałoŭ.
Ci jość heta važnym ?

04.08.2023

Telegram | Instagram


Сярод бязглуздасьці надзеяў,
Самоты мору вышыні
Усходзяць любыя завеі
Ружовых іскраў цішыні.

Яны яднаюцца, іграюць
Гучнеюць у стомленых вачах.
У сябе паволі завабляюць,
Пускаюць зьедлівасьці пах.

Смыляць, стамляюцца, сумняюць,
Як зоркі сьцішна зіхацяць.
Сябе усё болей забываюць,
Вуглямі сьціплымі ляцяць.

Цішэюць, плачуць, трухлявеюць —
Буцьвее сьмеху недапал.
З табой агеньчыкі сталеюць,
Губляюць вогненны запал.

На хвілі іскры закрываюць
Сільвэту цяжкасьцяў жыцьця.
Але з табою паміраюць
За тыя ж хвілі забыцьця.

І ўсё далей зыходзяць у цемразь
Заганнай сьмерці вестуны.
Па хвалях бездані, як ветразь
Зьнікаюць удалечы яны.

17.07.2023

Telegram | Instagram

3k 1 13 2 82

Ліхтары зіхацяць.
Мільёны сакрэтаў таму
Запаліла іх ноч.

— ••• —

Lichtary zichaciać.
Miljony sakretaŭ tamu
Zapaliła ich noč.

14.07.2023


Сыйшлі хвіліны непакою
Нам ціхі здаўшы небакрай.
Наступствы бу́йнага разбою
Слабы́ пакінулі ручай.

Дасьвецьце бу́ру абыймае,
Ліловы промень зіхаціць.
Густое сонейка сядае,
Каб ранкам хмары асьвяціць.

Пяле́гуе паветра пахам
Цнатліва-хольнай чысьціні.
Сьпірае нетурботным махам
Аблокі ветрык у вышыні.

Гарыць купальскае вагнішча
Людзей зьбірае навакол.
Вянкоў чакае азярышча,
Але ж ня ўздыме больш іх дол.

Варожыць мілая дзяўчынка,
Зьбірае кветкі на любоў.
Зачнецца гульбішчаў хвілінка,
Як пах абудзіцца агнёў.

А ў поўнач ціхую сьляпую
Ў глухмені зьнічка ўпадзе.
У вандроўку пойдзе па якую
Народ у суцішнай чарадзе.

Гуляе ў розумах прырода,
Агні павабна зіхацяць.
Як зьявіцца ў душы нагода —
Працягнуць весела гуляць.

06.07.2023


Санэт


Si tu veux vivre sans chagrin, trouve l'avenir comme le passé.


Выточнай цёпласьцю здаля
Зноў шчырай ласкаю вітае.
Пяшчотнай літасьцю каля
Цябе праменьнямі іграе.

Буйною бураю спаткаць
Заўжды зычліва абяцае.
А ў кожным выніку ласкаць
Вакольнай міласьцю прыймае.

Ня выйдзе з думкаў вобраз той,
Што лашчыць сьведамасьць красой
Малюнкаў іншага снаваньня.

Нуды залевамі імжыць,
Тужлівай марай будзе жыць
У думках хвіля раставаньня.

26.06.2023


Квет вішняў цешыцца ляніва,
Вясны на фоне зіхаціць.
Гуляе ветрык жартаўліва,
Галінкі дрэваў шаргаціць.

У абдымах палькага блакіту,
На варце сонечных нябёс,
Бяжыць пагоня з аксаміту,
Пагляд свой кідае наўскос.

Схавана сонейка за сімі
Шыхтамі вершнікаў зямлі.
Чакаюць промні па-за імі:
За бела-пухкімі грудзьмі.

Чакаюць сьвежасьці парыву
Адкрые што іх небакрай.
Жывога, гучнага пазыву:
Сьляпога ветрыку ручай.

Буйны ручай, што шыхт скіруе,
Пагоні хольнай белыні.
Той па нябёсах што вандруе,
Гняце дасьвецьцю што агні.

Чакаюць: хутка разыйдуцца
Шарэнгі пухкіх ваяроў.
Ды нібы зь лесьвіцы вярнуцца
Праменьні ў цемэнь хутароў.

Чакаюць: некалі адкрыюць
Дарогу вершнікі сьвятлу.
Сёй прыйдзе час, калі размыюць
Ганітвы коньнікі імглу.

27.05.2023


Вітаю, шаноўнае спадарства!


Хачу сказаць усёй новае аўдыторыі адну важную рэч. Працяглы час бяз новых вершаў — гэта нармальная практыка на гэтым каналі. Тыя, хто падпісаны ўжо даўно, памятаюць, што быў час, калі вершы выходзілі амаль штотыдзень.

Але, спадарства, я таксама чалавек. Хоць я й імкнуся выдаткаваць вялікшую колькасьць свайго вольнага часу на творчасьць — пісаць так шмат, як я б хацеў, усё адно не атрымваецца. Таму, максымальны тэрмін, празь які на канале будуць зьяўляцца новыя допісы — гэта паўгады.

Далей хачу прэзэнтаваць вам агульны сьпіс усёе маёй творчасьці. Ён мае спросьціць працэс арыентаваньня на гэтым рэсурсе:


Пачатковая паэзія (чытаць на сваю адказнасьць):

“Ня змог зрабіць я, што было наканавана…”
“Калі зьнянацку згасла цеска ў агні лёсу…”
“Калі сядзіш ты ціха, у бездані спакоі…”
“Увесь небасхіл накрыты смуглай хмар заслонай…”
“Спакойны ветрык стала лётае ў паветры…”
“У паднябесьсі вые воўк туманны…”
“Налпам расчыніліся ўсе вокны…”
“Сядзіш у пакоі сонным…”
“У постаці начнога лесу…”
“Злапаў натхненьне ветрык сівы…”

Філязофія:

“Гайдае сьціплы ветрык спакойнае калосьсе…”
“Вяртаўся хмуры восеньскі груган…”
“Каго чакае шэры месяц…”
“Кім ёсьць у сьвеце назіральнік…”
“Зайшло, стаміўшыся, за хмары…”
“Чым ёсьць для вас сьвядомасьць, паньства…”
“Спакойнай волі галасы…”
Санэт (“ Апошні сьлед даўгой зімы”)
Холад
Цяпло
Самота

Драмы:

“Як прыйшлі часы самоты…”
“Захаканы ў яме…”
Чайка
“У марозу заняменьні…”
“Па волі мяккаму шляху…”
Успаміны
“Дакладна недзе ў заграніччы…”
“Пануе вечар за вакном…”
“На шэрым, хмарным небасхіле…”
Санэт (“ Выточнай цёпласьцю здаля”)
“Сярод бязглуздасьці надзеяў…”
Карціна й мастак
Паляваньне вякоў

Прырода:

“У маруднай ранішняй смузе…”
“Зіма. Сьвітанак. Ветрык сьвежы…”
“Завея.. Маці ўсёй зімы…”
“У цнатлівых джунглях загранічча…”
“У прасторах цёмнага сусьвету…”
“Квітнеюць сьціплыя галінкі…”
“Квет вішняў цешыцца ляніва…”
“Маланкаў раць зьнішчае неба…”
Зіма
Дарога

Хайку (або хокку):

“Ліхтары зіхацяць…”
“Вечных хвіляў рака…”

Рамансы:
Камэдыя

Песьні:
Каляда
Сьвяты вечар


Таксама пакідаю сьпіс вершаў, зь якімі раю першапачаткова азнаёміцца усім новым падпісаньнікам сяго каналю:

1. Паляваньне вякоў
2. Дарога
3. Самота
4. (Цыкл) Холад і Цяпло
5. “Спакойнай волі галасы”
6. “Апошні сьлед даўгой зімы”
7. “Квітнеюць сьціплыя галінкі”
8. “Выточнай цёпласьцю здаля”
9. Сьвечка
10. “У прасторах цёмнага сусьвету”


Надосталь, у мэтах павялічваньня аўдыторыі на каналі могуць пачаць зьяўляцца рэклямныя допісы. Прашу ставіцца з разуменьнем, але відавочна буду імкнуцца зводзіць падобнае да мінімуму.


Канал Kiera dy Hardź у іншых соц.сетках:

Telegramhttps://t.me/kiera_dy_hardz

Instagramhttps://instagram.com/kiera_dy_hardz?igshid=MjEwN2IyYWYwYw==





Шаноўнае спадарства! Нашае аб’яднаньне стваральнікаў беларускага тэлеграм кантэнту прапануе Вам распрацаваную папку “Кантэнт 1.0”. Там вы ў адзін клік зможаце адкрыць для сябе цэлы шэраг цікавых беларускіх тэлеграм каналяў, сярод каторых нямае забароненых рэсурсаў, далучаймася!

https://t.me/addlist/mYJofajf5HFmM2Vi

Калі нехта жадае далучыцца да падборкі (незалежна ад колькасьці падпісаньнікаў) зьвяртайцеся сюды: @pryshpilny_bot




А мы з вамі працягваем ісьці да першае тысячы. Спадзяюся, у гэтым Вы мне дапаможаце)


Ну й па традыцыі, Бог нам радзіць!


Квітнеюць сьціплыя галінкі,
Прыходзіць статна зеляносьць.
Вясны прадвесьніцы, расінкі,
Ствараюць ранку прыгажосьць.

Сыйшлі аблокі зь небасьхілу,
Шпакоўні засьпявалі зноў.
Вяртае сонейка ўсю сілу,
Вяртаецца вясны любоў.

Прыязны ветрык дзьме санліва,
Гамоніць лісьце ў цішыні.
І першы бусел ганарліва
Крыляе ў полю даўжыні.

Пад сонцам зьзяюць вербы, сьлівы,
Сьпяваюць птушкі ўдальчыні.
За небакрай даўгі зычліва
Зыходзяць сьвету прамяні.

А са зьмярканьнем баязліва
Выходзяць ночныя агні.
На небе разам, што на дзіва,
На нас глядзяць, як каралі.

Усё навокал пасьціхала,
На небе поўня зіхаціць.
Вясна ня сьпіць, вясна ўстала,
Каб сьвет сабою ахапіць.

08.05.2023

20 last posts shown.