Куток натхнення

@pismennik Нравится 0

Цёплы, ўтульны❤️
Гео и язык канала
Беларусь, Белорусский
Категория
Книги


Написать автору
Гео канала
Беларусь
Язык канала
Белорусский
Категория
Книги
Добавлен в индекс
24.01.2018 01:25
реклама
Беларуский Телеграм
Каналы, группы, боты и стикерпаки Беларуси.
TGAlertsBot
Мониторинг упоминаний ключевых слов в каналах и чатах.
TGStat Bot
Бот для получения статистики каналов не выходя из Telegram
305
подписчиков
~1.1k
охват 1 публикации
~984
дневной охват
~4
постов / нед.
362.3%
ERR %
0.45
индекс цитирования
Репосты и упоминания канала
14 упоминаний канала
1 упоминаний публикаций
5 репостов
ProtestBY
BELARA.GA
Беларускі піонэр
Беларускі піонэр
#Працытуй
Арт Сядзіба
Белліт
Невядомая мова
Беларускі піонэр
Белліт
Беларуский Телеграм
Утульны
Беларуский Телеграм
Беларуский Телеграм
Каналы, которые цитирует @pismennik
ВолК¡ (Канал)
HRating Laboratorium
Беларускі Дом
Press Club Belarus
К28
Свае Людзi
Back in 1323
Legalize Belarus News
Больше всех надо
Кава & какава
КрыптаБеларусы
УМОВЫ ДЛЯ МОВЫ
Зелёный портал
NALICO
Стась Карпаў
#Asensavannie
Утульны
Новый Витебск
Афиша Минска
iSANS
sacral_BY
Спадчына
dissident.by
Свінцовая Варта
БУСел
Повестка дня
Свежы вецер ✌
Euroradio
БелГазета
Арт Сядзіба
budzma.by
Stop Luka
ВЯЧОРКА
Профсоюз РЭП
Последние публикации
Удалённые
С упоминаниями
Репосты
Зачакаліся дома
Буслянка,
Шпакоўня,
Салаўіны алешнік,
Жаўруковая песня.

Зачакаліся кросны.
Вераб'і пад застрэшкам,
Нямытая столь і падлога,
Занавескі...

Прыйдуць – не прыйдуць
Сыны і нявесткі,
А старэнькая хата
Акном слепаватым
На дарогу
З-пад страхі выглядае –
Чакае дачку.
Реагируя на слухи "об усилении интеграции" и подписании "дорожных карт" с РФ, Telegram-сообщество Беларуси заявляет:

- Независимость Беларуси не предмет торга;

- Подписание любых документов, идущих во вред суверенитету и независимости нашей страны, неприемлемо;

- Углубление интеграции с Россией вредит национальным интересам нашей страны.

Список подписавшихся каналов (104)
@nexta_tv @belamova @nexta_lite @vandroukiby @mc_maxim @belteanews @studentyby @mkbelarus @palchys @tuteishi @MirovichMedia @of_belarusian @belarus_economy @banana_by @cpbelarus @belarusian_history @harbatsevichhh @shraibman @pureminsk @belarus_lite @belarusfoot @vybary @interminsk @motolkohelp @wordandtruth @thisminsk @BelarusTelegram @paparator @belmems @freebelarus @nice_belarus @mozgonbelarus @chp_minska @lukanomika @movaby @kolobike_champions @schoolBY @paradachak @elehtarat @grodnosliv @symbalby @UsyLukashenko @moladzbel @reflectionbelarus @pacaby @belaruskipioner @holybelawood @hataland @lebiadok @kudapolezz @MikolaDziadok @bellitra @inforep @BelarusyKiev @viacorka @YouTubeGomel @viasna96 @stopluka @budzmaby @potatofree @belaruspartisanby @artsiadziba @belgazeta @rybalou @euroradio @svezhyvecer @pozva @belmne @abarona @busel_telegram @sviniec @dissidentBY @spadczyna @belarus_sacral @kulinarbel @iSANS_Belarus @cityminsk @new_vitebsk @utulny @minskurban @asensavannie @kollektivnoe @telekarp @brestt @nalicome @pospekh @mf_mensk @greenbel @umovymovy @cryptobelarusik @Kava_link @whomostneed @LegalizeBelarus @lidontsia @SvaeLjudzi @kamanda28 @pressclubbelarus @belaruskidom @SeryiKotNews @belukr @H_rating @stuzkaby @VOLKBY @TM1947
Читать полностью
Маміны рукі.

Бярэмя бялізны з марозу пахне мамінымі рукамі... Пахне домам, дзяцінствам, шчасцем, пахне домам пасляваенным з кудзеляю дыму над комінам, з квашанаю капустай, з салёнымі агуркамі, з бульбаю ў мундзірах, з рэдкімі ў хаце выжаркамі і з алеем – смачнейшым ласункам... Бярэмя бялізны з марозу пахне домам пасляваенным, пахне домам пазнейшым, з дастаткам, пахне мамінымі рукамі... Ім не пад сілу болей бялізну з марозу прыносіць (маміны рукі, даўно ўжо, – як горка! – спачы́ну просяць). Ім не пад сілу болей зварыць нават бульбы ў мундзірах. Ім ледзь пад сілу сцягнуць ражкі яе ветразя-хусткі... А бялізна з марозу будзе вечнаю згадкай маленства, будзе пахнуць домам і шасцем, маміным шляхам.
Читать полностью
Я хочу жыць, я буду жыць,
Я вынесу ўсе буры,
І на мяне не набяжыць
Воўк у авечай скуры.
Яго пазнаю я здалёк
І нават у цямноце,
Пашлю яму свінца кусок,
Няхай трымае ў роце.
А як ён часам праглыне
І выжыве, падлюга,
Усё ж здалёку абміне
Майго ён нават друга.
Бо ўспомніць ён мае "дары"...
Я вам таксама раю:
Ваўкоў-шпікоў і вы, сябры,
Хутчэй ганіце з краю!
Я жыву ў квятох валошкі,
У спелым жыце між дарожкі,
У пшаніцы спалавелай,
У грэчцы пахкай, ў грэчцы белай.
Я жыву ў рэчцы, у яе мкненні,
Ў лісцяў вербных шалясценні,
Ў вятрыску ціхавейным.
Я жыву ў ясных зорах,
Ў неаглядных тых прасторах,
Што павіслі парасонам
Над квітучаю зямлёю,
Нібы сходзячыся з ёю.
Я жыву ў ясным сонцы,
Ў яго праменнай каронцы,
Ў яго сіле незмяранай;
Ў вясёлцы, ў зордарожжы,
Ў іх нязмераным разложжы.
Я жыву ў шчабятанні
Пташак рэзвых цёплым раннем,
Ў шумным боры, ў калыханні,
Дрэў стагодніх ў стройным гудзе.
Жыву ў кожнай з'яве-цудзе,
Непрыкметным і бягучым,
Жыццятворчае прыроды, –
Бо я сын яе свабоды,
Зоркабліснай і магучай!
Читать полностью
Жыццё ідзе. Жыццё ідзе.
Жыццё цябе ў кагось крадзе...
Рука любімая сышлася
З другой жаданаю рукой
І ручаінкай пачалася,
Каб стаць магутнаю ракой –
Любоў.
Згарэў у некага спакой.
А нехта, той, цябе любіў.
А нехта той адданым быў...
І для яго ты зоркай ззяла.
Жыццё ідзе. Ды цень вакзала
Раптоўна стрэў, ашаламіў.
Як хваляй след любві злізала...
Любоў. Расстанне. Крах. Разрыў.
Эх ты, Нёман-рака!
Ці ты думаў, ці сніў,
Як слязу мужыка
Ў свае воды лавіў;
Як стаяў над табой
Сын нядолі худы
І над цёмнай вадой
Спяваў песні нуды.
Што надыдзе пара –
Знемажэнне міне,
Адраджэння зара
Над народам блісне?
Што з балючых грудзей
Беларусі дзяцей
Над табой загудзе
Песня вольных людзей?
За мукі, за страты – любоў.
Прымі падарунак, не грэбуй,
Тым болей не скардзіся небу
На лютасць ягоных грамоў.
Паспелі яны ацішэць,
Лагоднымі сталі, ручнымі.
Душы, што спалохана імі,
Дазволена цацку займець.
Захопіць, завабіць яна,
Пакуль не ўсвядоміш нанова,
Што ўсё, ўсё на свеце часова,
Што ўсё – толькі грэх і мана.
Ты сёння свіцішся... Кахай,
Пацешся, забудзь пра былое.
І хоць суцяшэнне малое,
Ты большага ўсё ж не жадай.
Читать полностью
Калі ты ў шуканнях знямогся,
То пішаш, то ў шмацце рвеш,
Не засмучайся дужа –
Гэта яшчэ не верш.
Калі ты радком прачулым
Дзяўчыну да слёз кранеш,
Не ашукайся, дружа, –
Гэта яшчэ не верш.
Калі цябе, майстра, хваляць,
Не ўзносся, падумай перш:
Самае звонкае слова –
Гэта яшчэ не верш.
Ідзі, хай агорне душу,
Налье вастрынёю зрок
Трываласць твайго народа
На першай з людскіх дарог.
Ідзі, хай заробяць рукі
Горды яго мазоль,
Якім ён жыццё зыначыў,
Здабыў сабе хлеб і соль.
Углыб урасце карэнне –
Выбухам не ўзарвеш.
І скажацца ўсё дарэшты,
Што думаеш, што нясеш ты,
Так лёгка, нібы дыхнеш.
Гэтак яно прыходзіць,
Права тваё на верш.
Читать полностью
Іграў на рыначным стракатым фоне заслужаны артыст на саксафоне. Яму было на золку не да сну – завейваў снег густую сівізну. Гучалі вальсы Штраўса і туш, і падалі рублі часамі ў капялюш. На лютай сцюжы ледзянелі пальцы, у кедах ногі стылі на асфальце, а ён іграў то маршы, то сюіты, як некалі, дзеля чыноўнай світы. І вось нарэшце атрымаў свабоду іграць, што хоча, простаму народу. Іграў натхнёна, як заўжды, перабіраў настылыя лады. Забыўся ён на колішняе званне і не сыходзіў з месца да змяркання. "Адзначыліся" сорак тры душы ў паношаным яго капелюшы. Я непрыкметна, быццам цень, яго прыходзіў слухаць кожны дзень. Але замоўк раптоўна саксафон... Міналі тыдні. Не прыходзіў ён. Стаяў базарны лямант, як бывала, а мне ўсё чагосьці не хапала. Расказвалі, што нават і на сконе ён ціхенька іграў на саксафоне, што засталася ў музыканта змена, што сын іграў жалобны марш Шапэна і не змаўкаў да самае імшы... Гудзе базар, ды пуста на душы.
Читать полностью
Што я ўнукам пакіну,
Як пайду на клады?..
Цень засохлай вярбіны,
Плач нітратнай вады.
Колас, стронцыем хворы,
Немату, забыццё...
Недасяжныя зоры
Без надзей на жыццё.
Што я ўнукам пакіну?
І навошта жыву?..
Хутка з ценем вярбіны
Перальюся ў траву.
Маё сэрца заўсёды тут –
У гэтым месцы, паўнюткім болем,
І людзьмі, што не прагнуць Волі,
Маё сэрца заўсёды тут.
Маё сэрца заўсёды тут –
На зямлі, што крывёю паліта,
Дзе ўсе вартыя здаўна забіты,
Маё сэрца заўсёды тут.
Родны – родны да крыку – кут,
Маё сэрца заўсёды тут.
Сыходзяць сябры –
Хто ў быт, хто ў нябыт.
Адзін толькі я
Не крочу туды,
Бо пуста ўнутры
Ад шчасця і крыўд.
А ночы змяя
Паўзе да вады –
Нап'ецца, і світ
Абвесцяць званы.
Прачнуцца сябры,
Каб кінуць мяне
У быт і нябыт,
У яву і сны,
У моўкнасць і крык,
Што камнем на дне...
Любая, мне сумна. Сыпле дождж асенні, што нясе ён з неба – шчасце ці бяду?.. Моўчкі прад табою стану на калені і ў твае далоні сэрца пакладу. Мо часінай слотнай і мяне не стане, мо не будзем разам будучай вясной, – хай цябе сагрэе чарамі кахання сэрца, што кахае і жыве табой.
Гэта станцыя чужая,
Гэты горад мне чужы.
Хто ж праз ноч мяне гукае:
"Любы мой, дапамажы!
Любы мой, мой невядомы..."
Над аціхлаю зямлёй
Голас плыў, амаль знаёмы,
Знаны, ды забыты мной.
"Любы..." Памяці прагалы.
"Любы..." Што ў былым, збяры:
Выпадковыя вакзалы.
Выпадковыя сябры.
Дык адкуль жа ён, таемны,
Знаны, ды забыты мной,
Над маім жыццём дарэмным –
Голас станцыі чужой?
"Любы мой..."
Вось-вось сарвецца,
Змоўкне рэхам у вушах,
І яму не адгукнецца
Аніводная душа!
Аніводная з мільёнаў
Чалавечых, родных душ!..
І разгублены, здзіўлены
Абарваўся голас... Руш!
Руш мой быт уладкаваны,
Як навала, як вайна,
Голас станцыі нязнанай,
Дзе крычыць мая віна.
Читать полностью
У суботу Янка ехаў ля ракi,
Пад вярбой Алёна мыла ручнiкi.
"Пакажы, Алёна, броды земляку,
Дзе тут пераехаць на канi раку?"
"Адчапiся, хлопец, едзь абы-куды,
Не муцi мне толькi чыстае вады!"
У маркоце Янка галавой панiк,
Упусцiла дзеўка беленькi ручнiк.
"Янка, мой саколiк, памажы хутчэй!
Бо плыве, знiкае ручнiчок з вачэй!"
"Любая Алёна, я ж вады баюсь!
Пацалуй спачатку — што як утаплюсь!"
Супынiўся гнеды пад вярбой густой.
Цалавала Янку Лена над ракой.
Стала цiха-цiха на усёй зямлi,
Па рацэ далёка ручнiкi плылi...
Читать полностью
Адпачыць
ад непаладку,
шуму, гвалту, калатні
ўцякаем без аглядкі
ў зацішныя куткі.
Праз лясы сцяжына тчэцца –
каляіна, капыток...
Там маленства чалавецтва.
Там пачатак.
Там выток.
Там гуляе ў пазалоце
з рыжым промнем дацямна
на вярбе пушысты коцік,
быццам з ніткай кацяня.
Любата...
Брыдзем узмежжам
нетаропка,
без турбот...
Ды прывабіць непазбежна
ў сталасць мудрую
зварот...
Аблогі... Крокі... Ляск...
Прыцемненыя сцены,
і дрогкай свечкі бляск,
і на парозе цені.
І месяц паўз акно
слізне, як паражэнец –
на схіл усё адно...
Як зваць вас?
Вітажэнец.
Утойваюць муры,
сцярожкі бор таемны
да іншае пары
імя яго нядрэмна.
Да іншае пары
пакінуты сякеры,
да іншае пары
сышлі касіянеры.
І запазычан край,
і аціхаюць знічы...
Хавай,
хавай,
хавай
сапраўднае аблічча!
О, наступ нематы –
нябога... выраджэнец...
І ўжо знікаеш ты...
Нямо ўжо...
Вітажэнец...
Ні вучняў, ні сяброў...
Сарвецца шлях памглёны...
Як волю і любоў,
дае нам час імёны.
Учэпяцца... – з пятлёй –
не выбіцца... – ажэняць...
Па той бок – што па той?..
Па гэты – вітажэнец.
Заўжды – адзін адказ,
утойванне... змяншэнне...
Але прыходзіць час
імя і ўваскрашэння.
Ўсё ніты ў сувой,
у заклік пагалоскі
з'яднаць – і стаць сабой!..
Як зваць вас?
Каліноўскі.
Читать полностью
Сярод папер, сярод лістоў,
сярод маіх штодзённых сноў
тваё імя, твая рука,
узнёсласць лёгкага радка.
Бяру аловак і пішу,
жыццё былое варушу.
Як на экране – на сцяне
твой плашч нібыта бачу ў сне.
Там за акном маім – ліхтар,
адзіны сведка слёз і мар!
Ці ж я прызнаюся яму –
пісаць ужо няма каму.