Куток натхнення

@pismennik Нравится 0
Это ваш канал? Подтвердите владение для дополнительных возможностей

Цёплы, ўтульны❤️
Гео и язык канала
Беларусь, Белорусский
Категория
Книги


Гео канала
Беларусь
Язык канала
Белорусский
Категория
Книги
Добавлен в индекс
24.01.2018 01:25
реклама
Speedcam.online - Автоновости
Чего боятся гаишники? Как нас фотографируют? И ещё...
Началось!
Острые новости в твоём телеграме
k&t_Food
Не знаете что приготовить или как?! Мы Вам поможем!
259
подписчиков
~1.2k
охват 1 публикации
~1k
дневной охват
~3
постов / нед.
461.8%
ERR %
0.25
индекс цитирования
Репосты и упоминания канала
8 упоминаний канала
1 упоминаний публикаций
4 репостов
#Працытуй
Арт Сядзіба
Белліт
Невядомая мова
Беларускі піонэр
Белліт
Беларуский Телеграм
Утульны
Беларуский Телеграм
Беларуский Телеграм
Каналы, которые цитирует @pismennik
Арт Сядзіба
Арт Сядзіба
Невядомая мова
Белліт
Последние публикации
Удалённые
С упоминаниями
Репосты
Многія параўноўваюць каханне з невылечнай хваробай. І ў гэтым параўнанні стоены рожкі няшчырасці. Калі б была проста хвароба, як-небудзь вылечыўся б. А тут адразу – невылечная! Дыягназ пастаўлены самахоць. І, вядома ж, з папраўкай на выразна акрэсленае жаданне ні ў якім разе не вылечвацца. Лепш памерці ад гэтых салодкіх пакут, чым жыць здаровым еўнухам.
Усе каханыя любяць шаптацца. Нават калі навокал пустэльня. І неразумныя жывёліны не павінны чуць патаемных слоў. Тым больш бачыць якія сцэнкі блізкасці. І пад стажком, і ў духмянай пуньцы, і на аселіцы ў дзікім лубіне...
А ў горадзе – тым больш. Калі адрынеш натоўп, выслізнеш з пашчы метро ці з гармоніка аўтобуса, яшчэ носіш на сабе касыя позіркі, прыцісканкі мажных кабецін, штуршкі маладых нахабнікаў, вострыя ўколы абцасікаў-шпілек і многа чаго яшчэ. Усё гэта і змыць адразу цяжка. А трэба ж як-небудзь адкараскацца, каб адчуць, што сусвет непадзельны, аддадзены толькі дваім. І таму робіш такі своеасаблівы калодзеж з прыгаршчаў, прама над яе тварам, над вуснамі – і п'еш, п'еш з яго, і шэпчаш у глыбіню
Читать полностью
Вачэй пралескавая сінь,
Дзе па каханні тужыць восень,
І слоў пяшчотная цяплынь –
Усё ў душу пералілося.
Відаць, я доўга буду жыць
Святлом тваёй зямной істоты,
Пакуль душа не адбаліць
На суднай пласе адзіноты
Веча над барознамі –
Чарнакрылы грай.
Свеціцца бярозамі
У зарэччы гай.
Выйдзеш на аселіцу.
Зжухла – не пазнаць.
Толькі лісце сцелецца
На рачную гладзь.
Аж звініць пагодная
У затоцы сінь.
Мо віры халодныя
Прагна п'юць ласі?
Не...
Глыбінна ў небе,
Бытта на вадзе,
Павук рэактыўны
Нітачку прадзе.
Я з Вамі бавіў час за кавай,
Лілася гутарка ў цішы,
І ад святла вачэй ласкавых
Цяплей рабілася душы.
Гудзеў народ на шэрай плошчы,
Буяла восень за акном,
Я ж бачыў толькі Вашы вочы
З таемным сумам і святлом.
І мне хацелася міжволі
Вас асцярожна прытуліць,
Каб прычасціцца Вашым болем,
Надзеяй сэрца акрыліць
Заспаная раніца мжыстая,
На фарбы і гукі скупая.
Нібыта сцяжынаю мшыстаю,
Прыціхлай зямлёю ступаеш.
I вёдры прыглушана бразгаюць
Каля адсырэлае студні,
Лісцёваю дыхае брагаю,
Пакутуе восень застудай.
Цыбатай нагой жураўлінаю
Імшарамі верасень крочыць.
Ад кіслых прысмак журавінавых
Заплюшчыла сонца вочы.
Цвітуць успаміны верасам.
Няяснае мроіцца-сніцца.
I моцна жадаецца-верыцца,
Што ўсё да паўдня праясніцца.
(с) Рыгор Барадулін
Читать полностью
Толькі вока заплюшчу –
Лячу за віхурай
З Белавежскае пушчы
У восеньскі Тураў.
На дарожных развілках
Сівеюць паданні
Аб народных асілках,
Народных паўстаннях.
Дрэмле ціхае месца,
Буяюць ажыны,
Мы тут вогнішча з сэрцаў
Сваіх разлажылі.
І гарэў тры прадвесні
Касцёр партызанскі.
...Не даспевана песня,
Не складзена казка.
Але сэрцы – пад прыскам,
Яны не сатлелі,
З той жа самаю іскрай
Той першай нядзелі.
Вы нас, добрыя людзі,
Для свят не шчадзіце,
А спатрэбіцца – ў будзень
Агонь узбудзіце
Читать полностью
Карэц вады і луста хлеба
Ды солі горкае драбок...
Пад поўняй матчынага неба
Я ціха баўлю вечарок.
Сад пахне яблычным туманам,
Знямоглы ветрык лашчыць скронь,
І свеціць мне лісток барвяны,
Як развітальная далонь.
Матуля спіць пад іншым небам,
Мне перадаўшы, як зарок,
Карэц вады і лусту хлеба
Ды солі горкае драбок
З баразны пачынаецца поле,
З жаўруковай запеўкі – вясна.
У мяне найшчаслівая доля
І Радзіма навекі адна.
Уяўлю сябе спелым насеннем,
Што калоссем імкне ў сіняву,
І, адчуўшы зямлі прыцягненне,
Прашапчу трапяткое: "Жыву!"
Глыбокай ноччу, калі ўсе людзі спяць, да мяне прыходзіць загадкавая жанчына, спавітая магічным святлом далёкіх зорак. Яна глядзіць на мяне тваімі вялікімі, прыгожымі вачыма. Яна цалуе мой твар тваімі пунсовымі, спякотнымі вуснамі. Яна размаўляе са мной тваім звонкім, салаўіным голасам. Яна абдымае мяне тваімі пяшчотнымі, жураўлінымі рукамі. Каб ты толькі ведала, як мне хораша і светла з той жанчынай! Ды кожны раз, калі я прашу яе застацца, стаць маёй на ўсё жыццё, назаўсёды, яна моўчкі ўсміхаецца і з надыходам світання некуды знікае. Я ж зноў застаюся сам-насам са сваёй адзінотай. І думаю-думаю пра цябе, мая каханая. Мне здаецца, што гэта твая бяссонная душа ў вобразе той загадкавай, зорнай жанчыны штоночы наведвае мяне, каб сагрэць і супакоіць маю стамлёную душу пасля мітуслівага і нервовага будня. І мне зноў хочацца жыць і кахаць, бо нішто на свеце так не лучыць людзей, як роднасць душ
Читать полностью
Жыццё даецца, каб жыццё тварыць. Каб светла-залатую яго ніць віць і далей – любоўю, справай дзейнай ды словам, што ад справы неаддзелана.
Тварыць!

Жыццё даецца, каб жыццё тварыць. Надзеяй, праўдай, мужным парываннем, высакародным, дружным намаганнем, што потым зоркай у вяках гарыць.
Тварыць!

Жыццё даецца, каб жыццё тварыць. Маральны самы, самы натуральны пачатак гэты вось жыццестваральны. Інакш – якая ад жыцця карысць?
Тварыць!

Жыццё даецца, каб жыццё тварыць. Не марнаваць, не нішчыць, не бурыць, –
Тварыць!
Читать полностью
Гавары са мной, гавары,
Калі дождж і снег на двары,
Калі точыць мне сэрца боль, –
Размаўляць хачу я з табой
Аб завейных днях, аб вясне...
Не хавай вачэй ад мяне.
Аб табе мае думкі-сны.
Гавары, калі мы адны.
Ад трывог душу разняволь,
Ты – любоў мая і мой боль.
Чалавек не ўзнікае так —
Ён збываецца, адбываецца
Як ратай,
Як дзівак,
Як мастак,
Ад якога свет адбіваецца.

Чалавек не знікае так,
Бы ў кішэні вякоў пятак.
Ён сціраецца аб дарогі,
Разбіваецца аб адчаі,
Пераходзіць ва ўсе трывогі
Веку,
Што яго прыручае.

Перш чым вочы заслоняць векам,
Чалавек хоча стаць чалавекам.

©Рыгор Барадулін
Калі сцякае з небасхілу
Па кронах дрэў святло зары
І пад туманам шызакрылым
Прыціхнуць жвавыя вятры,
Калі стамлёны сейбіт з поля
Вядзе дадому будня цень,
Тады я думаю міжволі
Адыдзе ён... Ды на світанні
Праз век, а мо праз сто вякоў
Пасля пакутнага чакання
Дзень гэты вернецца ізноў.
І ты, нашчадак яснавокі,
З ім адпалаеш на сяўбе...
І раптам я, такі далёкі,
Зраблюся блізкім для цябе.
Вусны – суніцы.
Вочы – крыніцы.
Стрэнеш, убачыш –
Не надзівіцца.
Сцежка вузенька –
Як размінуцца.
Гуртам рабіны
К дубу хінуцца.
Кошык напоўнены
Летам саспелым.
Позірк, як поўдзень,
Дотык нясмелы.
Босыя ногі
Коле ігліца.
Толькі б з дарогі
Не аступіцца.
Як размінуліся
Хлопец з дзяўчынай,
Стала маркотна
Ў лесе сцяжыне.
Сосны гадаюць,
Сонца смяецца...
Каторы з іх першы
Ды азірнецца.
Зноў жураўліны клін
Паўз сцежку цягне лета
На шум цяжкіх галін,
На сіплы покліч ветру.
Мне б загукаць услед,
Мне б павініцца ў нечым! –
Губляю цэлы свет,
Не толькі гэты вечар.
Забыць. І дараваць.
Нібыта адбалела...
А крык не адарваць
Ад вуснаў пабялелых.
Каму, каму лягчэй?
Цяпла так мала ў свеце! –
Без цеплыні вачэй
Застыне снегам квецень.
Абступяць халады,
Да плеч прымерзне неба...
І не было бяды,
Адно – паклікаць трэба.
А крык не адарваць
Ад вуснаў пабялелых.
І знаю: дараваць
Не ўмею я. Не ўмела...
Читать полностью
Страціў слова, страціў спадчыннае слова – штосьці страціў у душы абавязкова! Можа – годнасці хоць кропельку малую? Можа – мудрасці хоць дробачку якую? Можа – памяці хоць зернетка-іскрынку? Можа – праўды хоць пылінку-парушынку? Я не ведаю дакладна, што ты страціў. Запытайся – ці не скажа табе маці...
Я і ты, быццам зоркі на небе -
толькі разам і толькі стагоддзі.
Я і ты, дзве макулінкі ў хлебе,
Дзве адзінкі ва ўсім асяроддзі.
Кожны дзень пра цябе мае думкі,
Што жывуць у квітнеючых марах.
Ты разбіла душы шэры камень,
Зараз ты - маё сонейка ў хмарах.
Ты мне шанец другі падарыла,
Асвяціла жыцця майго мэту.
Стала музай адзінай, надзейнай,
Падарункам найлепшым паэту.
Я жадаю з табою быць побач,
Пераадолець усе недаверы,
Каб з табой назаўсёды застацца,
Адчыніць да твайго сэрца дзверы.
Читать полностью
Ідзі, хай агорне душу,
Налье вастрынёю зрок
Трываласць твайго народа
На першай з людскіх дарог.
Ідзі, хай заробяць рукі
Горды яго мазоль,
Якім ён жыццё зыначыў,
Здабыў сабе хлеб і соль.
Углыб урасце карэнне –
Выбухам не ўзарвеш.
І скажацца ўсё дарэшты,
Што думаеш, што нясеш ты,
Так лёгка, нібы дыхнеш.
Гэтак яно прыходзіць,
Права тваё на верш.