Куток натхнення

@pismennik Нравится 0
Это ваш канал? Подтвердите владение для дополнительных возможностей

Цёплы, ўтульны❤️
Гео и язык канала
Беларусь, Белорусский
Категория
Книги


Гео канала
Беларусь
Язык канала
Белорусский
Категория
Книги
Добавлен в индекс
24.01.2018 01:25
Последнее обновление
26.05.2019 09:17
реклама
@TGStat_Bot
Бот для получения статистики каналов не выходя из Telegram
Searchee Bot
Ваш гид в мире Telegram-каналов
Беларуский Телеграм
Каналы, группы, боты и стикерпаки Беларуси. Перейти в канал →
211
подписчиков
~395
охват 1 публикации
~279
дневной охват
~3
постов / нед.
187.2%
ERR %
0.17
индекс цитирования
Репосты и упоминания канала
7 упоминаний канала
0 упоминаний публикаций
4 репостов
Белліт
Невядомая мова
Беларускі піонэр
Белліт
Беларуский Телеграм
Утульны
Беларуский Телеграм
Беларуский Телеграм
Каналы, которые цитирует @pismennik
Белліт
Арт Сядзіба
Невядомая мова
Последние публикации
Удалённые
С упоминаниями
Репосты
Усе мы страчаныя,
Нібы ў траве сляды.
Пражыць прызначаныя
Спяшаемся гады.
Шляхі намераныя
Цярэбяць нам віхры,
А мы, знявераныя,
Пільнуемся нары.
Рабы прыгнечаныя,
Ледзь-ледзь мы жывямо,
Душой скамечаныя,
Валочыма ярмо.
Жыццё драбязгавае,
Нібы асенні дзень,
Мы перабразгаем
І пройдзем, быццам цень.
І нат успомінамі
Не ўцешымся падчас,
Вятры над комінамі
Не нагадаюць нас.
Ды вам, узрушаныя,
Што ўчулі звонаў медзь,
Душа не змушаная
Не кіне славу пець.
Читать полностью
Самалёт над выбухам бар'ера,
І адкрыты вымыты абсяг.
Людзі, верце ў радасць,
Гэта вера –
Свету неспазнанага працяг!
Падымае вецярок фіранку,
Цень вугла змятае са стала.
Пажадаем ветлівага ранку,
Шчодрага ўзаемнага святла.
Нават сон благі – ўсяго ільдзінка,
Што паспее сёння ўжо растаць.
Добрай чалавечнасці галінка
Ў кожным слове хоча вырастаць.
Нам застаецца ад матуль
І шчырасць іхняя, і ласка.
Наш лёс
З няўмольнага адтуль
Не пераняць ім, як падпаска.
І ў свята не задобрыць лёс
Ані скаромінай, ні сырам.
Шуміць спагадаю бяроз
Прачысты матчын свет
Над сынам.
Цяпер матуль жаданей снім,
Ад іх не тоім думкі нашы.
І крыўды, што чынілі ім,
Да нас саміх ідуць,
Як з пашы.
Дух мой узвіўся высока,
Сэрцам сагрэю людзей.
Песня ўзлятае, як сокал,
Ў сённяшні сонечны дзень.
Песня ўзлятае, як сокал,
Ў родны бязмежны прастор.
Коціцца хваляй шырокай
Ў госці да сонца, да зор.
Коціцца хваляй шырокай,
Рэчанькай светлай плыве,
З борам гамоніць высокім,
Роднай ў народзе слыве.
Дух мой ўзвіўся высока.
Колькі ў сэрцы надзей!
Песня ўзлятае, як сокал,
Ў сённяшні сонечны дзень.
Край лясоў пявучых,
Край азёр дзівосных
Лёгка тут, на кручах,
Дыхаецца ў соснах.
Сонца лашчыць травы,
Цешыць ветрык рэзкі.
Падарыла Нарач
Першыя пралескі.
Ноччу не завялі
Кветкі лесавыя,
Быццам гэта хвалі
Кропелькі жывыя.
Зблізку і здалёку
Прыязджаюць госці –
Тут на кожным кроку
Неруш прыгажосці.
Беларусь – ты мой сон велікодны,
Сон, што сніцца анёлам вясной.
Зрок і слых мой табою галодны,
Дух жыве мой табою адной.
Гэта ведае неба ды Мама –
Без цябе не бывае мяне.
І душа жыць не можа без храма,
Цяжка ёй у чужой старане.
Адусюль да цябе я імкнуся
Быць у шчасці з табой і ў бядзе.
Чысцінёю тваёй прычашчаўся,
Сорам твой на мяне хай падзе.
Матчыным парэпаным рукам, што мяне кармілі, апраналі, жыту, перапёлчыным лугам, што маё маленства калыхалі,
Пакланюся!

Бацькавай крыніцы, што вадой у спякоту песню наталіла, той сцяжынцы вузкай палявой, што мяне вяла праз небасхілы,
Пакланюся!

Добрым, шчырым людзям, без якіх я б не зведаў чар зямнога раю, за цяпло, якое я спасціг, і за горыч, што яшчэ пазнаю, –
Пакланюся!
Сышлі халодныя туманы,
Заслоны шэрыя смугі,
I недалёк ён, дзень жаданы,
Сусветны госць наш дарагі.

Як пасмы золата, праменні
Бруяцца з сіняй глыбіні,
I сеюць радасць поўнай жменяй
Іх жыватворчыя агні.

У ззянні песцяцца бярозы,
Галлё спусціўшы да зямлі,
I роняць сокі — шчасця слёзы —
На заімшэлыя камлі.

Вандроўнік-вецер выганяе
На неба статка лёгкіх хмар,
Ідзе ў абходы, аглядае
Зямлю, як дбалы гаспадар.

I ўсюды кіне сваё вока,
Шушукне штосьці хвайнякам
I падыхне, ды так глыбока,
Паблёклым травам, лазнякам.

Зямля ў надзеі ажывае,
Глядзіць красуняй маладой.
Ідзе жыццё насустрач Маю,
Ідзе вясёлай грамадой.

А разам з ім і мы ўсе чыста,
Дзятва савецкіх гор, раўнін,
Сустрэнем свята урачыста
I скажам дружна, як адзін:

«На барацьбу, народы свету!
За намі смела крок у крок:
Адна дарога ў нас і мэта —
Дзень вашай волі недалёк!"
Читать полностью
Сонца.
Небакрай.
Хлеб.
Кола.

Кока. Так у дзяцінстве мы называлі яйка. У кожным бялку хавалася маленькае сонейка. Дзе б ні спыняліся мы пасярод дня, пасярод Свету, бачны быў небакрай. Можна было адкраіць лусту жытняга бохана з яго сонечным смакам шчасця. Можна было глыкнуць спатольнай прахалоды хлебнага квасу. Выцерці вусны і паімчаць, запусціўшы наперадзе драцінай-чыркаўкай гарэзнае кола сонца.

...Менск. Спёка ў Траецкім. Над Пярэспай звон.
Дзятва п'е кока–колу.
Читать полностью
Па-над белым пухам вiшняў, 
Быццам сiнi аганёк, 
Б'ецца, ўецца шпаркi, лёгкi 
Сінякрылы матылёк. 
Навакол ўсё паветра 
Ў струнах сонца залатых, — 
Ён дрыжачымi крыламi 
Звонiць ледзьве чутна iх .
I лiецца хваляй песня — 
Цiхi, ясны гiмн вясне. 
Цi не сэрца напявае, 
Навявае яго мне? 
Цi не вецер гэта звонкi 
Ў тонкiх зёлках шапацiць? 
Або мо сухi, высокi 
Ля ракi чарот шумiць? 
Не паняць таго нiколi, 
Не разведаць, не спазнаць: 
Не даюць мне думаць зыкi, 
Што ляцяць, дрыжаць, звiняць. 
Песня рвецца i лiецца 
На раздольны, вольны свет. 
Але хто яе пачуе? 
Можа толькi сам паэт. 
Читать полностью
Ён ідзе – зямля трасецца,
Гнецца к долу стары бор,
Хоць не хоць, а адгукнецца
Рэхам голасны прастор.
Буралом не любіць гнілі,
Буралом – магутны меч;
Ён дае прастор для былі,
Небыліцы гоніць прэч.
Буралом, як вал дзевяты,
Не баіцца перашкод –
Ломіць ён стальныя краты,
Толькі б выбіцца ўпярод.
Моцна тое, што жыццёва,
А гнілое – вон з жыцця:
Буралом сарве аковы
З цела, духу, пачуцця.
З бураломам – той, хто моцны,
Хто надзеямі жыве,
А пясок жыцця наносны
Ад жыцця ўдаль паплыве.
Паплыве, ў вяках загіне
І змяцецца памялом,
А свабодная краіна
Будзе помніць буралом.
Читать полностью
З адчаю, з ляноты
ці з крыўды, з маны –
здаецца, усе
непрыступныя ганкі.
Ды праз жыццёвыя
твае туманы
цвяліць пачынаюць
Боскія казытанкі.

Ад таго неспакою
спакойна душы.
І невыпадкова
збіраюцца гранкі.
За парогам апошнім
каб хто варушыў!..
Хоць кропля надзеі –
на Боскія казытанкі.
Старажытная каплічка.
Гарадзішча над ракой.
Ледзь прыкметная крынічка,
Што ўзялася асакой.
Не, не спадчына сівая
І не ўцэнены тавар, –
Мне радзіма адкрывае
Ў дарагіх радзімках твар.
Вечар задуменна
Сеў каля дзвярэй.
Аказаўся вечар
Раніцы мудрэй.
Згінула няпэўнасць,
Знаю, што чакаць.
Ад слязы бяссільнай
Высахла шчака.
Хай вам светла будзе,
Ўсім, каго люблю!
Промнем вечаровым
Смутак спапялю.
Свет такі адзіны,
Дык чаго ж яшчэ?
Чарадою птушкам
Весці лёт лягчэй.
Шляху немінуча
Сонцам набракаць.
Прагай скрыжавання –
Да рукі рука.
І не размінуцца...
Травы ці ў расе?
Задуменна вечар
Пад дзвярыма сеў.
Читать полностью
Не сэрцу веру, песні веру.
А ў песні ў кожным слове – ты,
На ўсе гады мае наперад,
На ўсе гады – да нематы.
Да нематы, што непазбежна
Абрушыць цішыню ў душу,
Перш у душу, пасля ў бязмежжа,
Якое за плячмі нашу.
Ды гэта ўжо за тым пагоркам,
Дзе шлях павоем зарасце...
Ён, шлях, яшчэ гамоніць з зоркай
Аб кожнай страчанай вярсце.
Ён, шлях, яшчэ імкнецца небам
Два нашы светы спалучыць.
І гэта значыць: песні трэба
Гучаць, гукаць цябе і жыць.
Читать полностью
Непрыветна цераз вокны
Ночка пазірае.
Ціха ў хаце. Ўся сямейка
Спіць, адпачывае.
Натрудзіўшы добра рукі,
Натаміўшы плечы,
Толькі маці з вераценцам
Туліцца пры печы
Ды прадзе, прадзе кудзельку.
Скача вераценца,
А за ім густыя цені
Бегаюць па сценцы.
Пасадзілі ля дома бярозку,
Пажадалі ёй добрага росту,
Каб на радасць і ўнукам была.
Пацягнулася тонкае дрэўца,
І туды і сюды трапянецца –
Не хапае апоўдні святла.
Ценем хтось атуляе адразу,
Выпадае так мала ёй часу
Гнаць угору галінкі свае.
Ўсёй істотай яна адчувае:
Побач той, хто яе засланяе,
Хто паўсвета бярэ ад яе.
Трапянецца і ўправа і ўлева:
Ах, якое вялізнае дрэва,
Не абмацаць яго, не абняць!
Дзе ж ёй ведаць душою лясною,
Што не дрэва, а дом па-над ёю,
Не шпакоўні – балконы вісяць...
Читать полностью
Шчасце было ўяўляю
Дзяўчынкаю па вясне.
Загарэлая, кемная, злая,
Дражніла яна мяне.
Памятаю, год у шаснаццаць,
Дурны ад кахання і мук,
Цераз плот я глядзеў на шчасце
Рамантычны, цыбаты хлапчук.
А шчасце гуляла ў садзе,
Апранутае ў паркаль,
Сабе і птушкам на радасць,
А мне на смутак і жаль.
Разявіўшы рот, як варона,
Гляджу я ў дзівосным сне
На шчасце, што садам зялёным
Ідзе бліжэй да мяне.
Уважна за мною сочыць,
І соладка, як салавей,
Просіць заплюшчыць вочы,
І гладзіць па галаве.
Раскошы цэлыя рэкі
Ў сэрца маё плывуць,
Моцна сціскаю павекі,
Чакаю... Нельга ўздыхнуць...
А дзяўчына з вачыма блакітнымі
Суседу, дурному, як бот,
Адуванчык тыцнула спрытна
Ў шырокі, як ступа, рот.
Читать полностью
Знявага і павага
Заўсёды побач крочаць.
Знявага і павага
Зрабіць паслугу хочуць.
Смялейшая – знявага,
Спрытнейшая – знявага:
Без клічу – адгукнецца,
К сустрэчнаму рванецца.
Не увеціць, не спытае,
Укусіць і аблае.
Даўно жыве знявага,
Жыве сабе няблага
У лесе, ў агародзе,
На лаўцы, на калодзе
І ў нечым кабінеце,
І ў нечым кабінеце...
Твой недаступны лёс, музыка,
пасуе велічы тваёй.
Як неадкладную пазыку,
як у глыбіні з галавой,
да ачмурэласці,
да стомы
аддаць усё, усё аддаць
і – неістотнаму самому –
хадзіць, смяяцца, уздыхаць.