Петровский. Власть

Усіх таварышаў віншую з гэтым вялікім святам Днём народнага адзінства.
Трэба разумець, што міжваенная Польшча не была незалежнай дзяржавай, а была створана краінамі Антанты ў выніку сваёй інтэрвенцыі супраць Савецкай дзяржавы. Быў вынішчаны рэвалюцыйны рух у Польшчы. Больш за тое краіны Антанты напампоўвалі сваю марыянетку Пілсудскага зброяй, закрылі вочы на яго шавіністычныя планы акупацыі Беларусі і Украіны. Іх галоўнай мэтай было супрацьстаянне Савецкай уладзе. Краінам Антанты нічога не каштавала, каб раздзяліць па-жывому беларускі і ўкраінскі народы.
Але грамадзянскі канфлікт паміж белымі і чырвонымі, польскімі шавіністамі і нацыянальнымі меншасцямі не знік. Забойства першага прэзідэнта Польшчы Нарутовіча, кракаўскае паўстанне рабочых, вялікая колькасць страйкаў і дыверсій па ўсёй краіне, масавы партызанцкі рух у Заходняй Беларусі давалі зразумець буржуазным элітам Польшчы, што маніпулятыўныя буржуазныя электаральныя метады маніпуляцыі ўжо не дзейнічаюць. Перад Польшчай маецца рэальная перспектыва яе саветызацыі. Пагэтуль і было ў 1926 годзе дадзена зялёнае святло на фашызацыю Польшчы праз здзяйсненне дзяржперавароту і ўсталяванне рэжыму санацыі. Турмы і канцлагеры станавіліся рэчаіснасцю. Курс дзяржаўнай асіміляцыі меншасцяў павінен быў трансфармавацца на палітыку этнацыду і барацьбу з беларускай тоеснасцю. Такія планы меў рэжым санацыі пасля 1940 году.
Пагэтуль менавіта 87 год таму нашая дзяржава ўпершыню ўступіла з фашызмам у яе польскай праяве.
Вызваленчы паход РСЧА быў не проста актам гістарычнай справядлівасці, але і адзінай мажлівасцю абараніць жыхароў Заходняй Беларусі ад польскага фашызму і гітлераўскага нацызму.
Больш за тое, абарона датычыла ўсіх жыхароў Заходняе Беларусі без розніцы нацыянальнасцяў. Пагэтуль нядзіўна, што толькі больш за паўтысячу выбітных польскіх дзеячоў перайшло на савецкі бок і падтрымала ўз'яднанне Заходняе Беларусі і Заходняе Украіны з БССР і УССР. Гэта была перамога мадэлі сапраўднага адзінства на савецкім падмурку, над тым санацыйным псеўдаадзінствам, якое спрабаваў навязаць фашыстоўскі рэжым санацыі.

Са святам таварышы!
Памятаем пра каштоўнасці адзінства і пра ўрокі 17 верасня!

Вернуть памятную доску в честь борьбы западнобелорусских рабочих за воссоединение

В преддверие Дня Народного Единства меня затронула одна важная тема. Как Секретарь по идеологии ЦК КПБ и гродненец, не могу не обратить внимания на одно важное дело.
Несколько лет назад в Гродно случилось важное событие. Был отреставрирован Дворец текстильщиков на Советской площади. Да вот незадача. Исчезла памятная доска, свидетельствовавшая, что в 1920-е - 1930-е гг на главной площади города, названной впоследствии Советской, бурлила борьба жителей Западной Беларуси против белопольской оккупации, а в авангарде этой борьбы были коммунисты. Вначале думал, что после реставрации доску вернут на её законное место. Но не тут то было. Доски так и след простыл.
Считаю, что гродненским властям следовало бы разыскать и вернуть эту доску, а если она утеряна, то восстановить по фотографии. Благо текст запечатлен на фото.

"На этой площади в 1920-1930 годы проходили многотысячные первомайские демонстрации и митинги трудящихся, которые вели борьбу под руководством Компартии Западной Белоруссии за объединение с БССР".

С Днем Рождения товарищ Дзержинский!