Крыўдна. Сорамна. Нават трохі гідка. Нечакана, вядома. Не зразумела: навошта? Каб пасля заявы аб тым, што ён тут – апошні пісьменнік, які чуе і бачыць, выдаць вось такое бачанне?
Бачанне, ад якога тхне нечым наўпрост непрыстойным.
Ці можа, гэта кніга – выклік?
Але – па парадку.
Мала гонару пісаць хоць чаго адмоўнага на кнігу калегі, ды
статус абавязвае – як-ніяк за маёй спінай сайт водгукаў;
мае думкі ніякім чынам не паўплываюць на шырокую аўдыторыю Віктара Марціновіча, якая склалася яшчэ ў чэргах на ягоных аўтограф-сесіях;
мае думкі не могуць існаваць асобна ад мяне, такім чынам, усё тут ніжэй напісанае – вельмі асабістае стаўленне і не можа, у сваю чаргу, прэтэндаваць на бясспрэчную ісціну...
чытаць далей