#агляд #літра

"Дзень, калі я навучыўся жыць" бай Лоран Гунэль

Маецца нешта пацешнае ва знаёмстве з папулярнаю сучаснаю літаратураю. Калі шчыра, я чакалі усяго, але дакладна не прэснай варыяцыі кнігі "Два жыцця". І гэта не камлімент, бо згублены час не вярнуць.

У адзін цудоўны дзень цыганка, паглядзеўшы на вашу далонь, спалохана змаўкае. І толькі пасля настойлівых просьбаў вы дабіваецеся ад яе адказу. Гучыць ён даволі страшна: «Ты хутка памрэш». Для Джонатана свет цалкам змяняецца. І хоць ніякіх хвароб лекары ў яго не знаходзяць, ён вырашае правесці некалькі тыдняў сярод гор і ўзгоркаў на беразе акіяна. Упершыню ён нікуды не спяшаецца. У пошуках адказу на вечныя пытанні пра сэнс жыцця Джонатан нанова знаёміцца з самім сабой. Сустрэчы, вандраванні, прыгоды і самапазнанне ў корані мяняюць і яго бачанне жыцця, і само жыццё…

Аўтарскі стыль: Як я зразумелі, аўтар спецыялізуецца на матывацыі і асабістым развіцці. І я б не звярталі на гэта ўвагу, калі б яго мастацкая літаратура замест развагі вучыла мяне жыць. Піша ён проста, але час ад часу хочацца ўжыць нейкае крыклівае слова падчас аповяду. І на фоне агульнай пасрэднасці персанажаў і сюжэта гэта выглядае нязграбна. Быццам аўтар выпендрыцца хоча.

Цікавінкі падчас чытання:
🪶Свет і героі гэтай кнігі не існуюць, каб апавесці цікавую гісторыю і паслясмакам роздумаў. Яго персанажам можна даць характырыстыку, нават яны праходзяць праз нейкую арку. Але яны такія не праз свой досвед/выхаванне, а бо аўтар хоча табе данесці сваю думку. І гэта адчуваецца!

🪶Спачатку мяне заінтрыгаваў канфлікт кнігі - праблемы ва адносінах паміж галоўным героям і яго жонкаю праз зраду. І самае цікавае, як іх агульны калега гэтым карыстуецца. Але ўсё звялося да злобны калега настолькі злобны, што падаслаў да галоўнага героя знаёмую курву. І жонка такая: О, не... Я не мела рацыю... Мой каханы не па сваёй воле стаяў каля полуголай жанчыны... Сапраўды, ён светлы чалавек...

🪶 Частка сюжэтных лініяў і персанажаў звязаныя паміж сабою, а іншая частка зноў існуе для аповяду пра правільнае жыццё і не ўплывае на асноўны сюжэт аніяк.

🪶Анджэла, жонка галоўнага героя, спачатку апісваецца кар'ерысткаю і стэрваю, якая ненавідзець сваю дачку. Але як толькі з ўплыва злобнага мужыка, яна зноў сходзіцца з галоўным героям адразу яна ператвараецца ва добрага і чутлівага чалавека.

🪶Марджы, цётка галоўнага героя, - гэта адлюстраванне аўтара і эпіцэнтр вучэння жыццю і тыпу глыбокіх разважанняў. Але сапраўды яна - проста персанаж-функцыя, які існуе для руха сюжэта.

Змеркаванне: Я не ведаем, каму парадзіць гэтую кнігу. Вядома, на кожны твор знойдзецца свой аматар, але нават самая крынжовая мастацкая літаратура выклікае больш эмоцыяў. А ці гэта не мэта падобнай літаратуры?

Так, або інакш, чакаем вашых меркаванняў ва каментарах.
Цікава пачуць, калі вы чыталі гэтага аўтара 🥰