Пісьменнік

@pismennik خوش می آید 2

Нататнік беларускай літаратуры.
Цёплы і ўтульны.
ژئو و زبان کانال
بلاروس, بلاروس


با ایجاد کننده تماس گیرفتن
ژئو کانال
بلاروس
زبان کانال
بلاروس
رسته
کتاب ها
اضافه شده به شاخص
24.01.2018 01:25
ads
Telegram Analytics
Subscribe to stay informed about TGStat news.
TGStat Bot
Bot to get channel statistics without leaving Telegram
SearcheeBot
Your guide in the world of telegram channels
666
مشترکین
~331
پوشش 1 انتشار
~76
پوشش روزانه
~15
پست / ماه
49.7%
ERR %
1.51
شاخص استناد
اعلامیه ها و اشاره های کنال
67 اشاره کانال
1 اشاره نشریات
13 اعلامیه ها
Годна
Ўчан
Haradzienski
sacral_BY
Тры Д
Белліт
Новы Час
Новы Час
НАЛИЦО
5SPORTS
ДОРНIK 🔊
Мониторинг BY
Grodno Zello
کانال هایی که توسط "@pismennik" نقل قول می شوند
Белліт
[]
Krumkachy
sacral_BY
Haradzienski
Ўчан
Белліт
Белліт
Белліт
Белліт
MOG365.blog
GOOD.by
Tarpeda Miensk
Kris Medicine 3%
Онко-talk
Haradzienski
Утульны
Аптека №666
Legalize Belarus News
نشریات اخیر
Deleted
With mentions
اعلامیه ها
Пісьменнік 17 Apr, 14:00
Родны край Беларусі,
Ты мне любы да болю!
Я цябе не зракуся
Нізашто і ніколі!
Толькі гляну навокал,
На пагоркі, лагчыны, –
Колькі радасці сокаў
П'ю з знаёмай карціны!
А як думка наўецца,
Што кране цябе вораг, –
Цяжка сэрца заб'ецца,
Гнеў успыхне, як порах.
Чуў я, хмыкалі людзі:
"З'едзь адсюль за паўсвета –
Дык і край свой забудзеш,
Ім не будзеш сагрэты".
Толькі з гэтым змірыцца
Я павек не згаджуся:
Маёй сілы крыніца –
Родны край Беларусі.

Ніл Гілевіч
Read more
Пісьменнік 5 Apr, 11:21
Даражыце жыццём – аднойчы
Сэрца вырвецца з цішыні:
І сярод красавіцкай ночы –
Белы твар ад бальнічнай сцяны.
Здрыганецца душа ў бяссонні.
Сон прытуліш да жару грудзей...
Ох, які ты балючы сёння,
Ураджайны на стрэсы дзень!
Даражыце жыццём... у вокны
Палыхне, як жар, святло...
І такой цішыні навокал,
Колькі помню сябе, не было.

Валянціна Аколава
Пісьменнік 1 Apr, 21:36
Ёсць выслоўі, у якіх з гадамі не зазнаеш аніякага сумнення, а толькі тое ці іншае пацвярджэнне.

Напрыклад: жыццё – тэатр, усе людзі ў ім – акторы.
Адна бабулька перад смерцю наказала блізкім: "Вось вам прыпасёныя грошы – купіце новую абстаноўку. У нас такая годная, прывечаная сям'я, людзі прыйдуць развітацца, а ў хаце абы-што, ламачча старадаўняе. Трэба абнавіць мэблю – і сценку, і мяккі куток купіць...".

Адмысловыя дэкарацыі на апошні выхад. Роля запатрабавала.
Read more
Пісьменнік 31 Mar, 22:03
У абкладны дождж сцішана, нерухома, нібы агаломшаныя, стаяць пад цуркамі імклівых кропляў антылопы, алені, буйвалы, каровы... Мусіць, слухаюць, як расце трава...
Пісьменнік 21 Mar, 14:38
Муж храпе – і жонка зноў і зноў прачынаецца, пакуль, раздражнёная, не сыходзіць у асобны пакой на вузенькую канапку.

Палюбоўніца ўважае гэты храп за мілагучча доўгачаканага сумоўя. І таксама сыходзіць, толькі на кухню. Гатуе сярод ночы гарбату, паліць і скрушна думае пра звужанасць лёсу.

А ён храпе. Такое ў яго захворванне.
Пісьменнік 16 Mar, 20:38
Народзе мой! Стагоддзямі твой лёс
Не ты, не сам – другія вырашалі.
Якой ты долі хочаш – не пыталі,
З тваіх крывавых смеючыся слёз.
Тваіх сыноў найлепшых з году ў год,
Як на крыжы Ісуса, распіналі,
На шыбеніцах вешалі, ссылалі
На катаргу – на змор, на грызь сухот.
А ўсе твае прыродныя дары,
Усе багацці-скарбы заграбалі
Сабе – нязваныя гаспадары.
Тваю душу, як грушу, абіралі.
На дом уласны на сваім двары –
Апошнюю надзею адбіралі.
Апошнюю надзею адбіралі, –
Маўляў, канай, бязмоўны і сляпы!
Чыноўнікі, асветнікі, папы –
Адзіным крыкам-хорам горла дралі,
Адно і тое ўсцяж таўклі-малолі,
Даводзячы, што ты – зусім не ты,
Ты – проста выдумка, ты – гук пусты,
Цябе няма і не было ніколі!
Тады й знашоўся, між усіх адных,
Хто не прадаў сумленне за спакусы;
Свабоды рыцар, праўды пабрацім,
Ён гнеўна грымнуў: "Пачакайце, хлусы!
Зарана каркаеце! Паглядзім
Яшчэ, што скажуць самі беларусы!.."

Ніл Гілевіч
Read more
Пісьменнік 13 Mar, 21:37
Толькі крывадушнікі адразу, лёгка адказваюць на жаночае пытанне: ты мяне кахаеш? Яно ж заўсёды недарэчнае. Калі кахаеш, няма патрэбы пра гэта казаць: пацалуеш, прылашчыш... Калі не – сумуешся: і чаму яна змушае да няшчырасці?
Пісьменнік 10 Mar, 20:26
Давай з табой на развітанне
Дап'ём салодкае віно,
Успомнім першае спатканне
І ўсё, што канула даўно.
Як разам салаўінай ноччу
Збівалі срэбную расу,
Як я шаптаў, што не сурочу
Тваю дзявочую красу.
Ты ўпершыню назвала: "Любы",
Як толькі маладзік зайшоў,
Твае асмужаныя губы
Я, не шукаючы, знайшоў.
Так праляцела паўстагоддзя,
Нібыта ў нямым кіно.
Давай цяпер у поўнай згодзе
Дап'ём салодкае віно.

Сяргей Грахоўскі
Read more
Пісьменнік 21 Feb, 10:03
БОГ НАМ МОВУ ДАЎ, ЧУЕЦЕ, ЛЮДЗІ?

Бог нам мову даў, чуеце, людзі?
Каб на ёй мы маглі гаварыць.
І ў халодны зімовы студзень
Цеплыню ўсім навокал дарыць.

Ён нам мову даў, ведаеш, сябра?
Каб мы разам жылі на зямлі,
І каб шлі мы са Словам і з праўдай,
І каб сэрца сваё збераглі.

Госпад мову даў, бачыш ты, дружа?
Шмат чаго на ёй можна сказаць.
Апісаць і цюльпаны, і ружу
І пачуцці свае перадаць.

Бог нам мову даў, верыш, народзе?
Таму будзьма яе шанаваць.
Не дазволім, каб нейкі там злодзей
Мову родную змог адабраць!
Read more
Пісьменнік 21 Feb, 10:01
21 лютага – Міжнародны дзень роднай мовы.
Пісьменнік 20 Feb, 15:13
Міс – гэта проста
Незамужняя дзяўчына,
А місіс – жонка.
Разабраўся, дружа?
А міска – тое,
Што, як ёсць прычына,
Шпурляе часам
Місіс злосна ў мужа.
Пісьменнік 14 Feb, 10:41
❤️
Пісьменнік 13 Feb, 14:43
А шчасце – край шчаслівых тых плямён, што пчол разводзілі здавён і слалі лён, што неруш пушчы песняй збераглі, нам пільна ашчаджаць перадалі. А шчасце – край паэтаў і лясоў, дзе ў кошыкі ўспацелыя радкоў збіраем словы спорныя, нібы ў сне дуброў крамяныя грыбы.
Пісьменнік 13 Feb, 14:42
А шчасце – край шчаслівых тых плямён, што пчол разводзілі здавён і слалі лён, што неруш пушчы песняй збераглі, нам пільна ашчаджаць перадалі. А шчасце – край паэтаў і лясоў, дзе ў кошыкі ўспацелыя радкоў збіраем словы спорныя нібы ў сне дуброў крамяныя грыбы.
Пісьменнік 11 Feb, 20:56
Табе адной я нёс пяшчоту,
Ды па дарозе разгубляў
Сярод снягоў, слаты, спякоты,
Сярод сяброў, пустых забаў.
Прыйшоў я нетаптанай сцежкай
І стаў, як месяц, пры акне,
А ты з даверлівай усмешкай
Глядзела моўчкі на мяне.
Без ушчуванняў і папрокаў
Руку малую падала,
І я пайшоў няспешным крокам
На водбліскі твайго святла.
І слова, што ў душы звінела,
Цвіло чаромхавай вясной,
Было таксама зразумела
Табе адной, табе адной.

Сяргей Законнікаў
Read more
Пісьменнік 7 Feb, 13:49
یک اعلامیه از Палявая пошта
Пісьменнік 7 Feb, 13:49
یک اعلامیه از Палявая пошта
#адраджэнне
#Нароўля, палац Горватаў
1918 / 2021
Сядзібу пару месяцаў таму выкупілі за ўласныя сродкі Андрусь Горват з сябрамі. Дагэтуль яна гадамі стаяла ў занядбанні, з абрынутым дахам і без належнага дагляду. Сёння з'яўляецца шанец выратаваць культурную спадчыну, хоць будзе то, улічваючы стан будынка, даволі няпроста. Але за справу бяруцца сам пісьменнік і дзясяткі неабыякавых людзей, апантаных адзінай мэтай. Заклікаю спадарства падтрымаць дадзены праект, гэта можна зрабіць:
— матэрыяльна (грашыма ці будаўнічымі матэрыяламі)
— экспертна (ведамі і навыкамі)
— інфармацыйна (распавесці ў сваіх сацсетках)
З пытаннямі і прапановамі можна звяртацца наўпрост да культавага аўтара:)
https://www.facebook.com/dziadzia.horwat/
https://www.instagram.com/naraulianski.palac/
(фота: Антон Мураўлёў)
Read more
Пісьменнік 3 Feb, 20:03
МАЛЕННЕ ЗА БЕЛАРУСЬ

Божа, пашлі Беларусі
Ласку з Тваімі вачамі,
Сэрцы суцеш у скрусе,
Злітуйся над крывічамі.
Знікнуць, Святы, не дай нам
Ад рукатворнага жаху,
Верацьмем вечным тайнам
Руху Твайго і шляху.
Божа, вярні дадому
Блудныя душы з выгнання.
Поперак духу злому
Воля Гасподняя стане.
Хай беларус беларуса
Будзе любіць як брата.
Светлая Імем Ісуса
Наша крывіцкая хата.
Божа, на ўсіх раздарожжах
Нас ад напасцяў варожых
Твой зберажэ напамін.
Амін.

Рыгор Барадулін
Read more
Пісьменнік 29 Jan, 14:16
Адкажа, пэўна,
І не ўсякі:
Дзе, сапраўды,
Зімуюць ракі?
А іншы,
Хоць і не адкажа,
Але з ахвотаю
Пакажа.
Пісьменнік 21 Jan, 17:47
Ля хат насыпаны сумёты,
Пад снежнай коўдрай спяць палі.
Вятры бяздомныя ля плота
З віхурай песню завялі.
Замоўклі белыя прасторы,
Усё акутаў зімні сон.
Малюе срэбныя ўзоры
Ужо зіма на шкле акон.
І лес, нібы мядзьведзь касматы,
Укрыўся снежным дываном.
Стаяць у цёплых шапках хаты, –
Абліты месячным святлом.
Люблю зіму, і спеў мяцеліц,
І смех вясковай дзетвары.
Калі развешае кудзелі
Марозны іней на двары,
Калі на сонцы снег іскрыцца,
А з ветрам сіверны мароз –
Асыпле твар калючай гліцай
І шчыпле пальцы, шчокі, нос.
Няхай ён шчыпле – не баюся,
Лячу на саначках з гары,
Спяваю песні і смяюся,
Аж пошчак коціцца з гары.

Мікола Хведаровіч
Read more