Стась Карпаў

@telekarp Нравится 0
Это ваш канал? Подтвердите владение для дополнительных возможностей

Per zhopa ad astra!
Гео и язык канала
Беларусь, Белорусский
Категория
Блоги


Гео канала
Беларусь
Язык канала
Белорусский
Категория
Блоги
Добавлен в индекс
29.09.2017 02:52
реклама
Системный подход в инвестировании
Хотите узнать больше? Количество мест ограничено!
Началось!
Острые новости в твоём телеграме
Беларуский Телеграм
Каналы, группы, боты и стикерпаки Беларуси.
373
подписчиков
~377
охват 1 публикации
~163
дневной охват
~3
постов / нед.
101.1%
ERR %
1.83
индекс цитирования
Репосты и упоминания канала
12 упоминаний канала
1 упоминаний публикаций
54 репостов
BELARA.GA
Паца-Ваца
Селена
Паца-Ваца
Harmidar
Мониторинг BY
Мониторинг BY
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Harmidar
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Harmidar
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Думаць Беларусь
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Паца-Ваца
Абарона Курапатаў
ЭКАНОМІКА
ЭКАНОМІКА
Беларусізацыя
Белліт
Каналы, которые цитирует @telekarp
Паца-Ваца
Метановости
PALCHYS
PALCHYS
Последние публикации
Удалённые
С упоминаниями
Репосты
А калі казаць пра рэальны піздзец - то за яго нязменна адказвае наша самае дарагое Чалавечышча: "На месцы настаўніцы я галаву адкруціў бы шчанюку". Школьніку ўсё таму ж, ну.

Я вось зараз думаю - ва ўмовах нашай строгай вертыкалі - колькі карвалола бахнулі бацькі пацана. Бо спачатку было загадана вярнуць вучылку на месца - вярнулі. А цяпер вось дракон намякнуў, што вучню трэба башку адкруціць. Цікава, ці не знойдзецца для гэтага якая-небудзь інстанцыя?

Адкруціў бы башку....
Канечне, адкруціў бы.

Цэлы прэзідэнт выступіў супраць цэлага дзевяцігадовага пацана. Глыба ж ты мая гуманісцічаская.

І на месцы настаўніцы адкруціў бы і на месцы дырыэктара калгаса. На любым месцы ён бы башку адкруціў. І ёсць падазрэнне, што такі адкручваў.

Бедны мой беларускі народ. У 94-м пагадзіўся нават на правінцыйнага правінцыйнга баяніста, але і тут не зраслося. Апынулася адкрутка для галоў.

Карацей, вучыся, Коля. І вучыся харашо.
Читать полностью
Наконт 17-га верасня і адвечных перажыванняў - як гэта так, з аднаго боку акт подлай агрэсіі, а з іншага боку вяртанне нам нашага.
Ведаеце, з антычных часоў і ажно да 50-х гадоў мінулага стагоддзя людзі лячылі некаторыя хваробы малярыяй. Эпілепсію, сіфіліс, расеяны склероз і г.д. Вагнер-Яурэг ажно нобелеўку за гэта атрымаў.
Інакш кажучы, так здараецца, што нейкае зло сітуацыйна абарачваецца дабром. Не для ўсіх, але для некаторых.
І вылечаны малярыяй не мусіць адчуваць сваю віну перад памерлымі ад малярыі.

Не ўпэўнены, што у свеце можна знайсці хоць адну краіну, якая стваралася ў чыстых пальчатках. Хоць адну тэрыторыю, якая аб'ядноўвалася на умовах адаго толькі пачуцця культурнай еднасці. Хоць аднаго палітычнага дзеяча, які б не прымаў складаных і непрыгожых рашэнняў.

Карацей, пра 17-е верасня не скажаш лепей за майго любімага Роберта Пэна Уорэна: "дабро трэба рабіць са зла, бо інакш з чаго яшчэ яго рабіць?"
Читать полностью
"мы ідём на экономіческі целесообразные шаги. но независимость это святое"
"мы вводим общую с Россией валюту, но независимость это святое"
"мы идём на объединение судебных систем для удобства граждан. независимость - святое"
"мы создаем общий парламент, но независимость - это святое"
"мы создадим общую армию, но независимость это святое"
"теперь у нас общий флаг и герб, но ведь есть святая наша независимость. и она по-прежнему святая"
"Белорусский язык вошел в программу поддержки языков малых народов Российской Федерации. Культурная идентичность - это святое"

"В день России Владимир Путин выступил в Минской резиденции с программным текстом "Независимость - это святое"

Не сцыце. Заўсёды знойдзецца якая-небудзь святая независимасьць.
Читать полностью
Генадзь наш Баляславыч Давыдзька сказаў, што ў інтэрнет трэба пускаць толькі па адбітках пальцаў. Але што гэта - ягонае меркаванне і ён гатовы спрачацца. У мяне таксама ёсць меркаванне, і яно бясспрэчнае.
Ёсць два мае любімыя тыпы цывілізацыйнай адсталасці. Першы - гэта культ груза і другі - культ пакета.
Культ груза, ён жа культ карга, - гэта калі папуасікі з гаўна і палак робяць амерыканскую авіябазу і чакаюць нябёсных нішцякоў.
Такі тып адсталасці - небезнадзейны. Збольшага таму, што ён вынікае з памылковай упэўненасці ў тым, што прынцып атрымання выгодаў зразумелы. Чалавеку, які імкнецца зразумець - можна растлумачыць памылку.

Культ пакета - гэта адсталасць безнадзейная. Гэта культ пакланення прадмету без жадання яго зразумець.
Калі вы бачылі пульты ад тэлека, абгорнутыя кляёнкай - вы бачылі культ пакета.
Схапіць нешта бліскучае і прыгожае і пастарацца абгарнуць яго максімальна смярдзючым пакетам ад малака і не для таго хаця б, каб там у пакеце адбылося нешта прыкольнае - а проста так. Бо прыгожае трэба абавязкова засраць і накласці на яго ўласны адбітак.

Каб ведаць, што яно цяпер не проста прыгожае, а што яно прыгожае ў тваім пакеце. Ляжыць, заматанае скотчам і ніхто акрамя цябе не ведае, як яно выглядае.

Я бы параіў нашаму герою зганяць за народныя грошы ў Новую Гвінею, каб разам з папуасамі памахаць палкай на трысняговай "узлётнай паласе", пакінуць галасавое паведамленне ў какосавы арэх і, такім чынам, крышачку, хаця бы крышчку цывілізавацца
Читать полностью
Не буду падрабязна тлумачыць перадгісторыю (хто ў курсе - у курсе). Наконт флэшмоба "я підар", наконт паста Андрэя Бандарэнкі і наконт Андрэя Завалея ну і гэтага эпізода са "збіццём підараў"
Дык вось. Я - не підар. І мне не трэба гэтых слязлівых тлумачэнняў кшталту "назавіся підарам" каб адчуць сябе хоць на хвілінку ў скуры підара. Я не підар. Не негр. Не жанчына. Не пенсіянер. Не інвалід. Не яўрэй. Я - я. Але пры тым я часта спрабую прымераць на сябе нейкую ролю.
Гэта - першае.
А яшчэ мне не падабаецца гэтая назва "я підар" - чыста эстэтычна. І не трэба ўзначальваць тое, што не можаш перамагчы.
Мне не падабаецца, калі вакол мяне "підары". З "япідарам" чота мне было б не камфортна.

Цяпер я хачу прайсціся па асноўных тэзісах боку спачуваючых збітым.
"Людзей нельга біць". Людзей біць можна. Мужчын, жанчын - усіх.
Калі людзі будуць ведаць, што нікога нельга біць - усе добрыя людзі ахуеюць, паверце, ад сцыклівых, злобных, подлых, мярзотных мудакоў абодвух палоў. Я бы сам не стаў гэтым займацца, але многія жанчыны, як мне падаецца, маглі б вырасці значна лепшымі, калі б ім у дзяцінстве пару разоў нехта добра ўябаў.

Далей. Вось, кажуць, што флэшмоб "япідар"- не прапаганда гомасексуалізма. Але гэта - прапаганда.

Вы можаце мне сказаць, што "яны проста хочуць жыць як нармальныя людзі". Але давайце змадэлюем сітуацыю, калі гэтае ідэальнае грамадства дасягнута, і гомасексуалізм лічыцца абсалютнай нормай.
Ну і што адбудзецца далей?
Далей адбудзецца тое, што геі будуць спакушаць мужчын роўна так, як зараз гэта адбываецца ў гетэрасексуальным грамадстве з жанчынамі.
Канечне ж любы гей-маніфест - гэта прапаганда. У любым самым трэшовым значэнні гэтага слова. Калі зараз яны патрабуюць "права жыць", то пасля будуць патрабаваць таго, чаго і ўсе астатнія.
Права на тое, каб "угаварыць" таго, хто ім спадабаўся.
Гэта прагматычна. І не трэба думаць, што геям падабаецца адсутнасць магчымасць выбіраць каханага чалавека выключна з пары дзясяткаў знаёмых у падпольным клубе.
Гэта не б не спадабалася нікому.

І - да, па цьвярозым разважанні, я не ўпэўнены, што геем нельга "зрабіць", бо ёсць на нашым блакітным шарыку грамадствы, дзе гомасексуальная ініцыяцыя хлопчыкаў - частка культурнай традыцыі.
Думаю, калі б наша культурка была б іншай - то гееў было б куды болей.
Цяпер, калі вы начыталіся гэтага фашызма ад Карпава - я пераходжу да рэзюмэ, якое, мажліва, вам падасца нечаканым.

Дык вось я лічу, што гей-прапаганда у любым сэнсе гэтага слова - гэта норма.
Ну вось так.
Я ж не здарма перад тым казаў пра збіццё.
Людзей біць можна. Проста у ідэале хацелася каб добры чалавек біў кепскага. І вам самім прыйдзецца вызначаць момант і аб'ект. Таму гея біць за тое, што ён гей - нельга. А гамафоба, які ходзіць па горадзе і б'е, альбо нават забівае гееў - біць можна. Вось так.
Проста вам трэба вызначыць, на чыім вы баку. На баку цывілізацыі, ці застылага ў бурштыне сярэднявечча.

І роўна таму гей-прапаганда - таксама норма. Усе "страхі", якія я апісаў як верагодныя, страхі, якія з'яўляюцца аргументацыйнай базай гамафобаў - гэта ўсё вельмі верагоднае будучае. Але яно - норма, разумееце?

Нам прыйдзецца жыць, прыйдзецца навучыцца жыць у такім свеце, дзе можна быць геем, дзе падкатваць і нават хацець спакушаць гетэрасексуала - не злачынства.

Чалавецтва - самарэгулюецца. Яно навучыцца жыць у новым "пачварным свеце", як навучылася жыць у свеце без багоў, як навучылася жыць у свеце без рабства, як навучылася жыць у свеце роўнасці мужчын і жанчын.
На зломах эпох і традыцыяў людзі малявалі сабе армагедон, пасля таго, як "кухаркі прагаласуюць" і "раба, каторы стаў царом".
Але армагедон не наступіў.
І калі вашаму праўнуку гей прапануе руку і сэрца - армагедон не наступіць.
Армагедон ад рукі чалавека ці, тым болей, ад ягонага пеніса, не наступіць ніколі.
Пачакайце каметы, ці вось можа быць сонейка патухне.
І вось тады мы ўсе, разам з геямі, мужчынамі, жанчынамі, яўрэямі, неграмі, арабамі, беларускмоўнымі нацыяналістамі, рускамірцамі - здохнем.
Але не спяшайцеся.
Читать полностью
Калі я чытаю, што былы (?) памочнік Канапацкай, Дзяніс Ціханенка, шляхам нейкіх эпічных намаганняў развёў сваіх фрэндоў у чаціку на 500 рубасаў, я хачу, ведаеце, выць у голас.
Выць пра тое, што мы такімі тэмпамі не пераможам ніколі.
Як вы збіраецеся перамагаць гэтую шматгаловую гідру з яе капіталамі, чорнымі схемамі, паборамі і адмывам бабла, калі самі не можаце спіздзіць хаця б які-небудзь няшчасны штукар зелені?
Нават гігін, я чытаў, замахнуўся на 15 штук.
А гігін - гэта ўжо пенсіянер ад гэтага ўсяго і ягонае месца ў харчовым ланцугу - выкалачваць косны мозг і капаць жука.

Я бачыў як рэспектабельныя людзі пілілі каля 70- тысяч. Я плакаў ад адчування іх велічы, калі назіраў, як яны ствараюць "даследчыцкія групы" са студэнтаў, каб абгрунтаваць "драматургію" абаслютна нікому не патрэбнага праекта.
Яны сустракаліся па сто разоў на тыдзень і я трымцеў, разумеючы, колькі элегантнасці ў пратакольных рухах.
Кожнае іх слова зачароўвала сваёй ідэальнай бессэнсоўнасцю, а разам гэта ўсё нараджала круглы, прыгожы, бліскучы і вельмі матэрыяльны прыбытак.

А яшчэ гэтыя людзі умелі хлусіць - як дыхаць. Такому майстэрству нельга навучыцца, будучы памочнікам дэпутата. Тут трэба пачынаць са школы. З сям'і!

Так выглядаюць, калі не геніі, то вельмі стараныя і адораныя людзі.

500 рублёў...

Як вы збіраецеся перамагаць гідру (прасціця) якая смокча грамадскую кроў (ізініця) наўпрост з артэрыі, калі самі сядзіце са шкляной трубачкай і жмякаеце анімічны народны пальчык?

Так, гэта, натуральна, лепей, чым Шушкевіч з няшчаснай скрыняй цвікоў, якую ён да таго ж і не краў.
За 500 рубасаў можна купіць гэтых цвікоў...ну... пару цэйнтнераў.
Але, слухайце, час не стаіць на месцы.
Вашы таварышы, якія ўладкаваліся ў дзяржструктуры столькі піздзяць нават у фазе глыбокага сна.
А вы...

Падываеце маю веру ў перамогу.
Жыве Беларусь, канечне, але жыве без аганька. Сціплавата, як па мне.
Читать полностью
У нас на дачы ёсць суседка. Такая, ну... "ненармальная". Я яе нават баяўся ў дзяцінстве. Ненармальнасць заключаецца ў тым, што яна ні з кім не размаўляе і ні на што не рэагуе.
Ты з ёй вітаешся, а яна глядзіць скрозь цябе. І скрозь прастору. І скрозь час.
У мяне так усё жыццё прайшло ў "добры дзень" - "а в атвет - цішына".Сто разоў казаў сабе: не вітайся з ёй, яна не адддупляе ніхера.
І усё адно. Ідзеш па вуліцы, а яна зырыць. Як бы і не на цябе, але як бы і на цябе. І ты такі: ладна, бля... ДОБРЫ ДЗЕЕЕЕНЬ!
Ну і ў адказ нуль на масу. Як заўжды.

І вось нядаўна стаю, палю. Па тэлефоне размаўляю. І тут такое:

- Стасііііік!!!

Паварачваюся - яна. Суседка. Каля нашых варот тусуецца.
Я ёй паказваю, што па тэлефоне гавару, а сам ужо не столькі гавару, колькі спрабую упэўніцца, што гэта ўсё яў і яна падала голас.
- Стасік! Патом перазваніш.
Адчыняецца калітка і яна упэўненым рухам прэ да мяне.
- Глядзі, што.
Дастае мабілу. Уключае.
- У мяне тут нейкае акно непанатнае выскачыла. Экран блакіруе. Не магу ні прыняць званок, ні сама пазваніць. Паглядзі, што тут можна зрабіць, бо без тэлефона цэлы дзень сяджу.

У ахуенні і друготкімі рукамі разблакіраваў ёй мабілку.
Працягнуў абратна.
Яна паклацала па ёй пальцам, паглядзела на мяне і сказала:
- Ага!
Разгарнулася і так жа рашуча упіліла дадому.
У той жа вечар я зноў безвынікова паспрабаваў з ёй павітацца.

Пасля ішоў і думаў, што ў наш час яе стратэгія пераможная.
Ммікрыраваць пад амёбу, каб ніхто табе не дурыў галавы.
І яшчэ думаў, што ў той вечар яна ў адчаі кусала губы і малілася, каб гэты Стасік нікому нічога лішняга пра яе не спізднуў.
Дарма.
Читать полностью
Чытаю. «Не трэба шукаць ніякай змовы»: Макей пракаментаваў візіт Болтана ў Беларусь".
Хм.
Вы калі-небудзь бачылі, каб якое-небудзь наша ведамства каментавала сваю дзейнасць па-іншаму?
-Што там у вас адбываецца?
- А? Чо? Да ну нічога...ну планавая...ну чота вось ехаў чалавек і прыехаў. Пагаварыць хацеў. Пагаварылі, ну.
Планава. Трэба было проста сабрацца, пагаварыць. Ну і вось. Мы ў планавым парадку. А еслі хтота там штота думает...не нада...не нада думаць. Проста мы інагда..сабіраемся, штота робім..планава... Не важна, не сушчэственна.... проста такая работа. Нада планава інагда с кем-та...Па-разнаму случаецца, і наша рабочая група...планава.... І не нада тут думаць, што какая-та тут канспіралогія. Еслі мы сабраліся і сустрэліся, то эта абсалютна. Абсалютна нічога не.

Калі б сабакі ўмелі гаварыць, яны б спакойна замянілі любога нашага чыноўніка.

- Што ты мітусішся сабака?
- Да я ..ну проста я хвост...хвост лаўлю. Ён проста матляецца, а я проста лаўлю.
І не трэба тут думаць, што гэта нейкая змова, што я паставіў мэту...проста.
Я і яйкі ліжу...проста. Проста сцу на забор.
А то тут некаторыя разводзяць... Проста. Ліжу, лаўлю, сцу..
Прырода мая такава.
І не нада мне тут.
Читать полностью
Лукашэнка не прыедзе ў Польшчу адзначаць дату пачатку другой сусветнай, хаця, як сказалі ў нашым МЗС " тэма другой сусветнай, Вялікай Айчыннай войнаў для нас святая, і да яе ў нас заўсёды быў і застаецца празрысты і выразны падыход"
Тэма, карацей, такая святая, што мы бясконца носімся з назвай "вялікая айчынная", адзначаем яе парадам унітазаў, ветэранаў так і пакінулі без кватэр, самага вялікага свайго ваеннага пісьменніка пінаем нават пасля смерці, тэму вайны не абмяркоўваем у адрыве ад салютаў і "можам паўтарыць", языкамі сваіх "аналітыкаў", кожны год шлем праклёны ва ўсе бакі і пры гэтым молімся на молатава і сталіна (хаця і пры гітлеры, як мы памятаем, "быў парадачак"), усіх студэнтаў імкнемся засунуць у боты, каб пасля за год даць ім адзін раз пастраляць з аўтамата, а калі нехта павесіцца - хаваць яго ад бацькоў.
Наогул, мы можам называць свой народ - народцам, асобныя яго часткі - свядомымі, дармаедамі і западнікамі.
Мы можам "разабрацца з яўрэямі", можам разабрацца з цыганамі.
Мы можам павырыцваць бульдозерамі крыжы на месцы расстрэлаў.
Але ў нас ёсць адна святыня. Святая тэма Вялікай Айчыннай вайны.
У нас тонкая душўная канстытуцыя.
Усё і ўсіх мы можам закатаць у асфальт, але аднаго мы не можам.
Паехаць у Польшчу без Пуціна.
Гэта ўжо занадта і сапраўды.
Читать полностью
Не ведаю, як у каго, я ў мяне паўсюль "постпраўда". Прычым у такім кантэкце, што, ну, "эпоха постпраўды, хулі вы хацелі".

Думаю, людзі любяць, калі адным словам можна растлумачыць адразу ўсё. Найперш таму, што такім чынам адказнасць за немагчымасць нічога абгрунтаваць перакладваецца на суразмоўцу.
Ва ўніверы ў нас такім словам быў "постмадэрн": яго савалі ў кожную адтуліну нават падазраючы, што і выкладчыкі разумеюць отэтаот па-рознаму.
Цяпер у нас ёсць постпраўда.
Постпраўда нарадзілася ў пачатку дзевяностых, выспела ў дзясятых і павінна растлумачыць нам час у якім мы жывем.
Яно і праўда тлумачыць. Праўда, толькі тым людзям, якія упэўнены, што адлік часу супадае з іх днём нараджэння.

Яно дазваляе людзям здавацца вельмі інтэлектуальнымі.
Праўда толькі таму, што абагульненні на агульначалавечым усепланетарным узроўні з'ўляюцца неад'емным атрыбутам інтэлектуала, як і прага бясконцага абагульнення наогул.

Апісанне сутнасці постпраўды падрабязнае і тут няма пра што спрачацца. Прымат эмоцыі над фактам, запаўненне інфармацыйнай прасторы плёткамі і чуткамі.
Адзіны нюанс, які мяне непакоіць заключаецца ў тым, што мне не ясна, чаму і навошта эпохай постпраўды вырашылі назначыць менавіта нашу.

Я нагадаю вам, што адносна нядаўна людзі прыносілі ў ахвяру іншых людзей, будучы упэўненымі, што гэта можа выклікаць дожджык, ветрык ці, скажам, вайсковую удачу.
Людзі выразалі цэлыя народы і устрайвалі пагромы таму, што тыя "занеслі ім чуму ці атруцілі калодзежы".

Гэта ж быў як бы кансенсус у тых грамадствах?

Паўсюль жылі людзі ста метраў ростам і з дзвюма галавамі, паўсюль пад нагамі валялася залацішка, паўсюль нехта займаўся сурокам і псаваннем быдла, жанчыны дапамагалі д'яблу спакусіць мужчыну і ад таго павінны былі цярпець прыгнёт.

Чорныя коткі прыносілі няшчасце падчас таго як з кожным другім чалавечкам размаўляў божанька і нават актыўней чым з Жанай бацькаўнай д'Арк. Кожнаму гасподзь накіроўваў меч і пісаў для яго за тэксты.
Паўсюль міратачылі іконы, старцы падымалі бязногіх, вавілонскія блудніцы не маглі ўвайсці ў горад, воды расступаліся, хлябы дзеліліся на кавалачкі, а народы - на богааабраных і усіх астатніх.

Мільярды чалавекаў ужо дзве тышчы гадоў чакаюць другога прышэсця, строчачы і верачы ў планы алана далеса і пратаколы сіонскіх мудрацоў.
Нехта прадаваўся заходняй капіталістычнай гідры і за гэта яго трэба было сунуць у ГУЛАГ, нехта "з іншымі жыдамі" падрываў вялікую Германію...

Назавіце мне эпоху, якая не жыла фэйкамі, якая была самай свабоднай ад ідыёцкіх уяўленняў аб свеце і людзях вакол?
Ёсць ідэі? У мяне ёсць.
Епта.
Так гэта ж наша эпоха.
Ніхто і ніколі не зможа пазбавіць чалавечы від ад мудакоў і ёбнутых.
Але толькі цяпер ва ўсіх ахвотных ёсць магчымасць штохвілінна карэктаваць свае уяўленні пра свет і здымаць лапшу з вушэй.
Напэўна гэтая страшная постпраўда, якая запаланіла ўсё вакол павінна мець лічбавае выражэнне?
Напэўна усеагульная фэйкаваць усяго павінна ўвасобіцца ў пагаршэнні якасці адукацыі? У горшай якасці медыцыны, у заняпадзе навукі, пу пагаршэнні якасці жыцця? У павелічэнні працэнта забойстваў і наогул ва ўзлёце чалавечай агрэсіўнасці?
Не?
А што гэта, сука, за такая страшная трагедыя усеагульнага даўбаябізма, якая не прыводзіць да усеагульнага даўбаябізма.
Адказ можа быць толькі адзін.
Мой пост - гэта рафінаваная праява постпраўды у якой я імкнуся вас увесці ў зман і усыпіць вашу пільнасць, пакуль нашы мазгі размягчаюць рэптылоіды.

Рэптылоіды.
Читать полностью
Чытаю як мае фрэнды на фб абураюцца Прылепіным Захарам, ягоным п'яным маналогам пра тое, колькі украінцаў ён грохнуў і што ў яго культурная традыцыя Лермантава, і што забітыя не прыходзяць да яго па начах, і ён будзе спаць спакойна, бо.
А ў іншыя часы мае фрэнды любяць пісаць пра тое, што "вось быў бы жывы Высоцкі, ён бы не змаўчаў".
Ці "вось Цой бы не выйшаў пакурыць - ён бы спеў".
"Дзякуй богу, Чэхаў не дажыў, ён бы не вытрымаў"
"Дастаеўскі, Талстой...такая культура і вось у што яна цяпер...трым-пым-пым"...

Мае фрэнды часцей за ўсё цудоўныя людзі, а цудоўныя людзі маюць схільнасць рамантызаваць нябожчыкаў і пераацэньваць культуру.
Акрамя таго, зараз вельмі модна паўтараць усю гэтую туфту пра постпраўду. Таму многім падаецца, што яны жывуць у нейкі час злому, калі культура і праўда адмянілася, нягледзячы на намаганні папярэднікаў. І вось уся гэтая цудоўная культурная Расія, якая вось-вось і маглб б з'явіцца намаганнямі Чэхавых - зноў вярнулася ў стан сперматазоіда.

А я, ведаеце, заплюшчваю вочы і уяўляю сабе голас Уладзіміра Сямёнавіча, які хрыпла пяе пра Данбасскі рубікон, які трэба было перайсці. Разладжаная гітара, таленавітыя радкі. Рыфма: данбас - яблычны спас - калі песня будзе лірычнай ці данбас - барабас, - калі жартаўлівая.
Я цудоўна ўяўляю Дастаеўскага, які б захлынаўся слінай радасці змагання з "украінскім жыдоўствам" і нават уяўляю Чэхава. Ведаеце, Чэхава таксама.
Ён бы мог напісць тэкст які б клаўся на вуха сумнай жалейкай. Гэта быў бы тэкст пра неабходнасць міру і там было б шмат "боже мой", "невыносімо", "бесчеловечно", але паміж гэтымі словамі было б пра тое, што украінского мальчішку может спасті русская тёплая і шершавая ладонь. Вы думаеце гэта немагчыма? Думаеце, Чэхаў бы ніколі?
А мне падаецца, што няма такіх, якія б ніколі.
Бродскі б ніколі не мог напісаць
"Будете вы хрипеть, царапая край матраса,
Строчки из Александра, а не брехню Тараса."
Але ж напісаў.
Чыгракоў ніколі б не стаў тапіць за крым, але ж стаў.
Як і які-небудзь Кортнеў ці Сукачоў.
Гафт ніколі б не назваўся пуцінцам, але назваўся.
Калі Шаўчук на канцэрце кажа "мы блаблабла не позволім політікам разделіть братскіе народы....блаблабла" вы што ў гэтым чуеце? Я ў гэтым чую сумную жалеечку. Пра тое, што ёсць нейкія палітыкі з марса, якія раздзяляюць. І пакуль ва Ўкраіне забіваюць украінцаў, трэба набрацца сіл і любіць братэрскі рускі народ, бо ён сам пакутуе ад палітыкаў і імкнецца іх скінуць і вярнуць на Марс, нягледзячы на тое, што падтрымлівае іх на 86 працэнтаў.

Галіч мог бы вярнуцца да вытокаў і спець пра тое, што "лучше жізнь отдам в бою я за родіну свою".
Талстой мог бы напісаць новы эпас.
Пушкіна проста сарамліва пакінем у баку. Ён бы не вылазіў з расійскага ТБ з воплямі пра "спор славян между собою". І перапіздзець яго змог бы толькі, думаю, Лермантаў.

Руская культура вялікая? Бясспрэчна.
Штука ў тым, што ў ёй няма аднаго важнага моманту.
У ёй не нарадзіўся маленькі ген нянавісці да сябе. А для нацыянальнай культуры гэта вельмі важна - умець час ад часу ненавідзець у сабе усё. Вось як гэта умеюць амерыканцы, напрыклад.

Таму рускі гуманістычны пафас - ён вельмі гуманістычны. Ён пра тое, што трэба любіць жыццё і змагацца супраць вайны, але час ад часу...рэдка, з болем і слязьмі...у імя госпада і міра і ў імя самага светлага ў чалавеку...можна.

Можна крышачку кагосці...прыдушыць.
Читать полностью
Спецом пачакаў каб жарсці вакол колабайка і прынцыповага гусарава суцішыліся каб вярнуцца і нагадаць.
Вяртаюся я з дзвюма думкамі. Першая - пра тое, пра што я неяк ужо пісаў. У наш час быць мудаком - гэта асабісты выбар. Зараз не 37-мы. Троечкі не ўвозяць чалавека ў нвядомым накірунку, а работнічкі савецкага гестапа не трушчаць вашы пальцы ў дзвярным касяку, прымушаючы агаварыць жонку, сястру і суседа.
Калі вы робіце нейкае паскудства нацыянальнага маштабу - гэта значыць, што вы самі ў гэтым вінаватыя ад пачатку і да канца. Можна вінаваціць лукашэнку ў тым, што ён нанес беларусам нейкую культурніцкую траўму і што спрыяў развіццю нацыянальнага комплекса, але па-першае, ягоны ўнёсак у гэтую справе досыць гамеапатычны, калі узяць не апошнія 20, а 200 гадоў.
А па-другое, зараз у беларуса ёсць абсалютна усе цалебнейшыя лекі каб ад комплекса пазбавіцца.
Ёсць магчымасць свабодна вывучаць і разумець сваю нацыю. Ёсць магчымасць вольна камунікаваць з адзінадумцамі..
І, што самае галоўнае, ёсць магчымасць падтрымаць беларускае не патраціўшы на падтрымку ані грошай, ані калорыяў.
Падтрымка беларускага ў 2019-м годзе не каштуе болей за звычайную выхаванасць у стылі "дзякуй і калі ласка".
Для падтрымкі беларускага не трэба ірваць жылы і прымаць удзел у паседжаннях таемных гурткоў.
Проста скажы дзякуй. Проста адкажы ветліва на беларускамоўны зварот. Ну, калі табе ўжо зусім млосна - то тупа не піздзі лішняга. Гэтага ў наш час таксама хапае.
Але не.
Ты праяўляеш прынцыповасць і топіш за прымат большасці.
"Усе ў нас рускамоўныя, і я буду адказваць па-руску".
Я разумею.
Усе ў нас больш-менш здаровыя. Хуй вам, а не пандусы.
Гэта зручная пазіцыя, спачатку прыперціся і абасцаць у хаце кожны кут, а пасля тапіць за падтрыманне гістарычнай мікрафлоры.
І таму думка другая.
Справа не ў тым, што умоўнае чмо паводзіць сябе як чмо.
Справа ў тым, што яно хоча мець фармальна тыя ж грамадскія функцыі, што і не чмо.
Яно хоча мець "прынцыповасць", "гаварыць праўду", нешта падтрымліваць і з нечым бескампрамісна змагацца, чагосці дамагацца і пасля дзяліцца поспехамі з нейкай грамадой.
Праблема ў тым, што чмо, будучы глыбінным сцулём, не мае ўласных уяўленняў пра прынцыповасць і праўду. Яно прыстасоўвае іх да сітуацыі і таму увесь час выступае на баку моцнага супраць слабога і таму з аднаго боку гэтая прынцыповасць ніколі не з'яўляецца небяспечнай для чма, а з другога ніколі нічога не мяняе ў грамадстве, а наадварот тармазіць любое развіццё і імкнецца захаваць статус кво.

Аб'ектам змагання чма - заўсёды слабы і безадказны. Прынцыповасць чма - гэта прымус нязгоднага згадзіцца з існуючым і камфортным для чма парадкам рэчаў. Праўда чма - гэта дыскурс змірэння накіраваны на тых, хто змагаецца.

У першыя пяць хвілін размовы чмо можа выглядаць як ліберал, як прыхільнік еўрапейскіх каштоўнасцяў. Але прапануйце чму рашэнне, якое мае перспектыву паставіць чмо на бок меншасці, перспектыву ягонай чмошнай небяспекі і дыскамофрту і гладзенькая пудра чма з хрустам адваліцца з ягонага ябальніка і вы ўбачыце сытую, наетую бліскучую пачку стукача.
Читать полностью
У адных нашых СМІ галоўная навіна - што Дудзь кажа Беларусь, а не Белоруссія (уря!).
У іншых - што Варламаў у чарговы раз абасраў Менск.

Я бы хацеў сказаць нашым журналістам, што яны глыбока закамплексаваныя правінцыялы, але мне яны не павераць. Трэба каб пра гэта сказаў які-небудзь вядомы расійскі блогер.
Пакуль гучныя справы аб згвалтаванні спыняюцца адна за адной, чарговая дзевачка мае шанец прысесці за ілжывае абвінавачанне. Папярэдняя гісторыя была з англічанкай Джэмай Біл пару гадоў таму. Тады яна абвінаваціла 15 мужчын у згвалтаванні, адзін з якіх адсядзеў 2 года. І сядзеў бы усе 7, калі б Джэма не увайшла ў смак і не абвінаваціла яшчэ 6 чалавек. А да гэтага яна абвінаваціла яшчэ двух мужчын, адзін з якіх уцёк з краіны.
Ну вось. У выніку доўгай справы яна атрымала 10 гадоў.
Цяпер іншая англічанка вырашыла паўтарыць яе шлях абвінаваціўшы адразу 12 чувакоў. Оптам.
І вось мне цікава, чаму імя дзяўчыны не раскрываецца, да моманту вынясення рашэння суда?
Тобок - я на самой справе разумею, чаму. І гэта правільна. Я не разумею, чаму той жа Кевін Спэйсі быў пазбаўлены гэтага права. Ці Нэймар ці Раналду ці Шчэрба ці Вайнштэйн, ці шмат яшчэ хто.
Читать полностью
Ведаеце, чо я люблю?) Калі людзі спрачаюцца наконт права сексуальных меншасцяў на свой утульны лямпавы секс пад коўдрай і апелююць да "пярэчання прыродзе".
Тыпу вось гомікі не размнажаюцца і гэта супярэчыць .
І ладна бы гэта было нейкае такое назіранне - пярэчыць, тыпу, і хуй з ім. Але людзі у гэтым асобна ўзятым месцы сатанеюць і рвуць жылы.
- Прррырода наша даррагая задумала іх для размнажэння!
А яны не хочуць ябсцісь па пррравілах!!!!

Азонавыя дзіркі , плывучыя астравы з пластыкавага гаўна, эрозія глебы, разліванне нафты - гэта ўсё як бы не праблема.
Але замысел прыроды...замысел прыроды мы без увагі пакінуць не можам ніяк.
Мне, калі шчыра, не зусім ясна, хто людзям расказаў, што ў прыроды ёсць нейкі план? Як гэта наогул выглядае?

Ну вось мы, канечне, бачым, што віды - размнажаюцца.
Але камяні, скажам, не размнажаюцца.
Не займаюцца сексам. Ляжаць сабе і ўсё.
Ніхто іх не абвінавачвае ў супярэчанню прыродзе, ніхто не патрабуе ад камяня стаць трыма камянямі напрацягу пяцідзесяці гадоў. Яго не прымушаюць спарвацца нейкім звыклым чынам.

Акрамя таго, вельмі, напэўна, крыўдна якому-небудзь велацэраптару было б пачуць, што ў прыроды быў на яго план.
Бо гэта ж у велацэраптара быў план. У яго не было праблем з гомасексуалізмам, але прырода узяла і падзяліла яго разам з братамі і сестрамі на нуль.
Вось і казачцы канец.

Каала ў дадзеную секунду млява жуе бамбукавы парастак, вымірае кхуям і супярэчыць прыродзе.
Падумайце пра каалу.
Каалы не ябуцца і выміраюць.
Кажуць, што ад стрэса.
Прыкіньце? І гэта не беларускія жывёлы. Яны яшчэ не бачылі нашых будняў.

Сёння, дарэчы, здохне некалькі дзясяткаў відаў жывых арганізмаў. Некалькі дзясяткаў відаў, якія неслі ў сабе "прыродны план" сёння возьмуць і дадуць дуба. Некаторыя - заўтра. Некаторыя праз пару дзён. Бо так адбываецца кожны дзень. больш за 3 тысячы відаў штогод.

І гэта падказвае мне, што няма ў прыроды ніякіх такіх задач.
У прыроды, разумееце, няма валасатых вушэй і носа. Няма вачэй, няма задніцы. І у яе няма плана.
А раз у яе няма плана, то ёй немагчыма супярэчыць.
Можна трахацца ў падкаленную чашачку, калі вам так падабаецца. Можна не трахацца зусім.
Можна трахацца з самім сабой, можна трахацца з усімі ахвотнымі.
І, да. Можна нават трахаць аслоў (многія людзі параўноўваюць гамасексуалістаў і заафілаў).
Нават калі вы пачнеце спаць з дзецьмі - гэта ніяк (я падкрэсліваю) не будзе турбаваць прыроду. Для прыроды гэта нармальна. І трахаць дзяцей і есці дзяцей.
Толькі ў чалавечым грамадстве ёсць паняцце нормы і замысла.
Як бы сказаць... Я зараз нікога не апраўдваю і не асуджаю. І, натуральна, я не заклікаю трахаць аслоў. Я проста кажу пра тое, што ў спрэчцы пра норму не мае сэнсу апеліраваць да пазіцыі экасістэмы. У экасістэмы няма ніякай пазіцыі. Лічыце, што экасістэма устрымалася.
Читать полностью
У лонданскай краме Найк недзе месяц таму выставілі тоўсты манекен.
і грамадства абурылася.
Я звычайна люблю,калі грамадства абураецца усялякай паліткарэктнасці ці там вайне з ГМА. Бо гэта здараецца нячаста: звычайна - наадварот.
І да, я не пруся ад эстэтыкі ХХХХL мадэляў. І да, мне падаецца, што даказваць, нібыта быць тоўстым - гэта крута- злачынства ў некаторым сэнсе.
Але.
Вось грамадства абурылася тоўстым манекенам і я ў ахуе, па-шчырасці.
Ведаеце, што яны абмяркоўваюць? Ну, феміністкі абмяркоўвалі, што там тока тоўсты жаночы манекен, але няма тоўстага мужыцкага. Гэт ясна, выносім за дужкі. Але астатнія абурыліся, што такім чынам найк "падтрымлівае атлушчэнне"
Я даўно заўважыў, што людзі глядзяць на манекен як іудзеі на маісееву скрыжаль. Ціпа, ён ім дадзены і трэба адпавядаць кавалку сранага пластыка.

Факт жа заключаецца ў тым, што манекены - гэта наогул не пра здароўе. Яны не дапамагаюць людзям быць здаравейшымі, таўсцейшымі ці худзейшымі. Яны проста павінны дэманстраваць, як будзе выглядаць пэўны тып адзення на пэўным тыпе фігуры. І калі зараз усе манекены выглядаюць больш-менш анарэксічна, то гэта проста таму, што так зручней уцюхваць шмоткі пакупнікам-аптымістам. І менавіта неэталонныя манекены - тое, што абавязкова павінна быць у любой краме.

Карацей, даўбаёб - гэта хада па коле. У які бок ты не пойдзеш - управа ці ўлева, ты ўсё адно маеш сур'ёзны шанец сустрэцца з апанентам у кропцы даўбаябізма.
Читать полностью
Калі праз шмат гадоў на нейкай вуліцы Менска, тоўсты, белабрысы і прыгожы беларускі хлопчык спытае свайго высокага блакітнавгкага бацьку: а хто такі быў Міхалок, - той усміхнецца і змахне з вачэй саламяныя валасы:
- быў такі чалавек. Ён усім мог даць пізды.
- А чым ён займаўся?
- Мог бы стаць музыкантам. Але шмат трэніраваўся і мог усім даць пізды.
Вось я чытаю, што Пуцін і Зяленскі ўпершыню пагаварылі па тэлефоне. Думаю, адважны чалавек гэты прэзідэнт Расіі.
Вось уявіце сабе. Здавалася б. Ты - міліпіздрык і ён міліпіздрык. Ты Ўладзімір і ён - Уладзімір. І сядзіце вы два Уладзіміры па розныя канцы провада - на табурэтках, нагамі баўтаеця.
І ты яму у трубку: добрі эээ день. Ээээ...Владімір Санч. ээээ.
А адтуль...з гэтай факанай трубкі - вось гэты шоўк і аксаміт. Гэты голас. Вось з гэтай храпатцой, томны. Гэты мур-мур: "доброго ранку, володимир"...
І у трубцы, як у ракушцы ты чуеш авацыі на сцэне, бачыш як са школы за табой беаюць дзевачкі, і як з табой сябруюць хлопчыкі. Вось гэтая любоў і папулярнасць. А яшчэ ў цябе прыгожыя валасы і грэчаскі профіль... І табе не трэба пад дажджом круціць на мангале свінную шыю каб генерал выпісаў прэмію... А пасля ў цябе будзе прыгожая жонка...І ніхто не назаве цябе моллю і хуйлом...І ты зможаш хадзіць на працу пешшу і без аховы...І цябе будуць любіць людзі. Цябе выбяруць людзі...а калі ты захочаш - ты выйдзеш на пенсію і тваё бабло ў цябе ніхто не адбярэ, бо ты яго зарабіў, задэклараваў і наогул ты такі пупсік...
Адважны чалавек гэты Пуцін. Я бы на яго месцы з Зяленскім бы чыста ў асьцы перапісваўся.
Читать полностью
Прочитал на своем фейсбучике про "хотят ли русские войны" - и так вот, у меня есть наблюдения. По наблюдениям - хотят.
Я ведь знаю много русских. Очень-очень много русских. Русских-русских и русских, которые просто считают себя русскими. Ну, "культурно".
И они хотят. Чаще всего.
Я сейчас мог бы закрыть тему, написав, что они ненормальные и кровожадные но дело в том, что они по сути - не сильно кровожадные и довольно нормальные, а войны, тем не менее, им хочется.
Русские хотят войны только по одной причине. Они не понимают, что такое Россия и не понимают, кто такие русские.
То есть они не понимают того, что понимают про себя почти все: мы - это просто люди. Мясо, сало, косточки и немного биографии. Страна - это просто земля, на которой живут просто люди, которые за эту землю отвечают. Другая страна - это просто другая земля на которой живут другие люди, которые отвечают за другую землю.
Если подумать о своем народе как о людях типа себя, а о своей стране как о просто земле то оказывается, что земли во-первых всегда достаточно ( я не видел человека, которому бы не хватало земли в стране даже размером с Сан Марино) , а во-вторых в стране всегда есть чем заняться.
Это важно. Пройдя в любую сторону не более ста метров, просто человек всегда найдет, что улучшить.
И если у него это отлично получается - большим облегчением станет государственная граница, за которой ему ничего не нужно поправлять. Там - чужая головная боль и это прекрасно для трудолюбивого сосредоточенного на себе человека.

Но если не знать, что такое твой народ и что такое твоя страна, то получается, что ты как бы и русский, но как бы и нет, потому, что в России русский - это как гой наоборот. То есть он не существует, пока не видит чужого.
Он не может говорить о россии и о русских вне разговора о нерусских и нероссии. У него нет сограждан, пока нет внешнего врага.
Чтобы быть русским, ему нужно всегда думать о нерусских.
Потому русский - это человек шрёдингера, который есть и которого нет. Причем внутри его же собственной головы.

Таким образом, думая о себе только в контексте всех остальных, русский исторически слишком долго думает об остальных.
Поэтому он слишком много копит обид на этих остальных, слишком много переживает за остальных.
И когда он хочет всем предъявить обиды - выясняется страшное: никакого диалога не выходит, поскольку о нем, о русском, всё это время вообще. никто. ничего. не. думал.
Все думали о себе и о своих просто землях.

И поэтому Россия не имеет границ, потому, что у обиды нет границ.
И поэтому же общность русских людей образуется из всего лишь общности общих обид. Нет обиды "на остальных" - нет русских.
Получается так.
И раз вас объединяет только обида, то других "русских" ты воспринимаешь только людьми, которые как пойдут мстить за себя - так отомстят и за тебя.
А если в процессе им наваляют, то их не жалко, хотя и всё это будет очень несправедливо. Конечно же.

Твоя страна - территория обиды. Твои сограждане - мстители.

И я понимаю, почему Россия так занята духовностью.
Духовность, как мне кажется, это что-то общее с рефлексией, с попыткой углубиться и понять себя рядом и других вокруг.
И вот, понимаете, именно по этим критериям "духовность" почти неотличима от обиженности.
Читать полностью
Я вось што думаю пра салюты з чалавечымі ахвярамі. Бываюць, ведаеце, дзяржавы нармальныя, а бываюць дзяржавы-гаўно. Нармальным дзяржавам можна запускаць салюты. Падчас гэтых салютаў, дарэчы, таксама могуць здарацца трагедыі. Але ад таго нармальныя дзяржавы не павінны перастаць запускаць салюты.
Вось, тытанік. Нармальная краіна ж можа рабіць карабель, але выпадкова зрабіць карыта, якое угробіць людзей. У прынцыпе.
Але дзяржава-гаўно не павінна нават спрабаваць зрабіць карабель, бо каб рабіць карабель некарыта, трэба спачатку зрабіць шмат іншых, прасцейшых рэчаў для людзей. Напрыклад, пандусы. Трэба мець стогадовую гісторыю стварэння умоўных пандусаў, каб перайсці да карабля.
Але паколькі дзяржавы-гаўно - гаўно, яны як раз і будуць рабіць і рабіць, і рабіць караблі. Самыя вялікія. Ну і падводныя чоўны. Каб тыя танулі і каб казаць, што "оні утонулі".
Калі дзяржаве-гаўну нельга нешта рабіць - яна будзе.
А Германія на ўсялякі выпадак пазачыняе свае атамныя электрастанцыі. Хаця ёй можна іх будаваць.
А мы наадварот будзем хуярыць мірны атам з апошніх сіл.
Не таму, што электрычнасць так нам патрэбна.
Проста дзяржавы-гаўно заўсёды робяць тое, што ім нельга рабіць. Роўна таму, што нельга, таму яны і робяць. І менавіта таму яны з'яўляюцца гаўном.

Нам, напрыклад, нельга праводзіць парады. Бо парады для тых, хто гатовы іх не праводзіць.
Тыя хто гатовы запіздарэзіць увесь горад танкамі - павіны бы узяць паузу і сто гадоў тупа палоць і сеяць.
Але гаўно не бярэ паузы, інакш гэта было б не гаўно.
Нам нельга запускаць салюты. Нам нельга будаваць новыя дамы. Нам нельга прымаць законы. Нам нельга нічога рэгуляваць.
Каб расказаць, чаго нам нельга рабіць - не хопіць цэлай ночы.
Здавалася б: гаўняная дзяржава не адчувае каштоўнасці цэнтральнай каналізацыі, дрэваў і добрай пітной вады. На які хуй ёй у такім выпадку салюты?
Адказ у тым, што дзяржава-гаўно проста павінна быць з салютам і без сарціраў: гаўно ў сарціры, гаўно без салюта - ў 21-м стагоддзі ўжо не такое і гаўно
Читать полностью